zweden

fietstocht door Zuid Zweden

Reis naar Zweden

Een fietstocht naar Zweden doe je niet zo maar, want er komt heel wat bijkijken.Trein, boot, waar ga je slapen en nog veel meer problemen waar je met te maken krijgt. Uiteindelijk na vele maanden allerlei kaarten te hebben bekeken de juiste reisweg samengesteld . Het relaas van dit alles wil ik dan ook neerpennen in dit volgende verhaal.

3/08/2018

Zenuwen, maagpijn en tandpijn, alvast geen leuk begin om de dag nadien te vertrekken op reis. En dan had je nog de mensen die de fietstocht afraden vanwege te gevaarlijk want je weet toch nooit moest je iets overkomen wie gaat je dan nog vinden. Ach, ja het is misschien allemaal goed bedoeld maar daar heb je wel weinig aan. Maar vandaag moest ik naar Eine met mijn zogezegde pijne tanden. Toch nog ergens een afspraak kunnen maken want in de verlofperiode zijn er wel weinig tandartsen beschikbaar. Om een lang verhaal kort te maken de mevrouw in kwestie vond natuurlijk helemaal niets wel kreeg ik zware pijnstillers mee. Thuis gekomen was ik na een pil te nemen al helemaal misselijk geworden. Op deze manier de eerste dagen gaan fietsen zag ik dan ook niet zitten, dan maar de medicijnen meegenomen in het geval ik ze wel moest innemen. Onnodig te zeggen dat ik de komende dagen geen tijd tandpijn meer had, het zal dan toch de stress zijn geweest zeker?

Eine

De dag brak dan ook aan om te vertrekken naar Zweden, mijn vrouw nog even uitgezwaaid en dan begon mijn tocht. De trein nemen naar Gent en dit is zo’n boemeltreintje waar je amper plaats heb om uw fiets mee te nemen. Je moet maar eens proberen om de fiets boven te plaatsen. Bijna niet te doen met al die steile trappen omhoog. Gelukkig was er een vriendelijke man die mij daar hielp. En zo vertrok ik voor de eerste halte richting Gent. In Gent aangekomen was het maar een poosje wachten op de trein die mij richting Verviers zou brengen. Deze trein ken ik al van mijn vorige fietsreis naar de Eifel, zo ik wist waar ik plaats moest nemen en dat is in een van de eerste wagons. Je hebt daar een plaats om uw fiets te stallen. Niet teveel volk op deze trein zo kon ik voldoende relaxen. In Verviers aangekomen dan de trein naar Aken, ja je moet er wel wat voor over hebben. Maar deze trein was een klein boemeltreintje waar je enkel kon in rechtstaan en ondertussen maar beven en schudden dat deze trein deed, het deed mij meer denken aan de een of ander attractiepark zo denderde deze voort naar de Duitse plaats Aachen. In Aachen was het dan nog twee uur wachten op de volgende trein. Dan maar de tijd doden in de stad met ergens nog een koffie te gaan drinken en naar winkels staan staren. Zo ging de tijd voorbij en kon ik een boemeltrein nemen naar Ham. Drie uren op een trein op een klein zitje. Maar vervelender was de vele stopplaatsen, ongeveer 30 maal stoppen en en terug vertrekken. Dit wasnog niet alles want gedurende de rit viel de trein tweemaal stil. Kleine storing, maar de klok ging vooruit en het werd met de tijd spannender, tot ik nog 10 minuten over had om de volgende trein te nemen. Terug zo een regionale trein met vele stopplaatsen en om een lang verhaal kort te maken mocht ik eindelijk een sneltrein nemen naar Berlijn om in Wolfsburg af te stappen. Bijna 12 uur was ik onderweg, allemaal veel te lang, mijn eigen schuld had maar een betere planning moeten maken. Mijn gps bovengehaald en naar het hotel gefietst. Het hotel was een meevaller, heel vriendelijke mensen en mijn fiets kon ik plaatsen in de feestzaal. Veel heb ik deze avond niet meer gegeten, meer dan een braadworst zat er niet meer in. Nog een koffie gedronken als afsluiter en een beetje luieren op mijn kamer. Terugkijkend op deze dag waren er toch een paar minpunten. De vele treinstops en dan ternauwernood nog de volgende trein kunnen halen waren niet ideaal om de eerste dag te beginnen.

04/08

Wolfsburg Arendsee 99 km

Goed geslapen en ik keek al uit naar het ontbijt, en deze was om duimen en vingers af te likken. En de plaats waar het ontbijt zich bevond was met het uitzicht naar buiten was mooi. Rustig eten en genieten van een of ander kanaal was rustgevend. Er was maar een vrouw aanwezig in de ontbijtruimte die druk aan het werken was op haar laptop. De andere gasten moesten nog komen. Die grote kan koffie heb ik natuurlijk tot mij genomen en ik heb gegeten tot ik eigenlijk niet meer kon! En dan kon ik terug gaan inpakken voor de volgende tocht. Mijn gps leidde mij naar Wolfsburg en voorbij het grote voetbalstadion en oeps ik was de weg kwijt. Daar heb ik het nog altijd moeilijk mee om uit een centrum te fietsen. De kaarten erbij gehaald die mij ook niet veel wijzer maakten. Uiteindelijk toch nog de weg gevonden maar deze koste mij wel een omweg van 5 km. Maar het weer viel mee. Veel zon en 22 graden, ik kon beginnen met volop te genieten van deze fietstocht. Ik Fietste nu in Oost Duitsland en dit zie je meteen aan de natuur. Ongeschonden eigenlijk en bijna zo goed als geen autoverkeer. Indrukwekkend waren de grote heidevelden. Merkwaardig was wel dat de weg zo rustig was, te rustig zou later blijken. Ik was een verkeersbord tegengekomen die vermelde dat de weg onderbroken was, maar ik trok er mij niets van aan. Maar na 10 km was de weg helemaal versperd een enorme put waar ik helemaal niet over kon, wat nu gedaan ik kon toch moeilijk 10 km terugkeren? Maar dan zag ik een klein paadje langs de put lopen en terug steil omhoog. Ik heb er het maar op gewaagd dit paadje te nemen en het gelukte mij om boven te komen. Al bij al viel het mee en het was zondag zo werken deden ze ook al niet vandaag, of ik mocht zeker terugkeren. Misschien een les voor mij om zeker acht te slaan op wegenwerken. Maar dan kampte ik met een ander probleem namelijk dat ik honger kreeg, ik had enkel maar druivensuiker bij mij en in Duitsland op zondag zijn de meeste winkels gesloten. En zeker hier in niemandsland kwam je er al geen tegen. Veel natuur maar zo goed als geen toerisme. Het viel mij ook op als ik dan toch ergens een dorp infietste dat er alles zo verlaten bijlag. En vooral de huizen gaven een triestige indruk. Een decor om een film uit de Tweede Wereldoorlog te spelen. Zoiets nog niet veel gezien. De sporen van het voormalige Oost Duitsland waren hier nog volop aanwezig. En zo vlogen de uren en de km voorbij. Opeens zag ik een bordje staan van het meer waar ik moest zijn. Nog 13 km en ik was aan mijn hotel. Mijn gps vaarwel gezegd en maar die bordjes gevolgd, zogezegd een kortere weg. Was het maar, integendeel ik kwam later tot de vaststelling dat het een langere weg was omdat ik aan de verkeerde kant van het meer zat. In plaats van 80 vandaag was het 100, en de honger die ik had kreeg ik er gratis bij. Het hotel was mooi gelegen aan het meer, mijn kamer telde een verdieping maar de luxe die ik had van Wolfsburg was hier niet aanwezig. Maar voor de rest viel alles goed mee. De uitbaters vriendelijke mensen, Voor de Wi-Fi moest je een stekker gaan halen die je in het stopcontact moest steken en dan inloggen met een cijfercode. Met een beetje prutsen had ik snel verbinding en kon ik naar mijn favoriete radiozenders luisteren. Dan een lekkere douche genomen, er stonden zelfs twee flesjes water klaar en mijn fiets stond in de schuur. Een koffie gedronken met een groot ijs coupe. De prijs voor dit alles 6 euro, goedkoop land! En nu was het tijd om even een bezoekje te brengen aan het meer. Tamelijk groot en helder water, en rustgevende omgeving. Geen massatoerisme wat moet je nog meer. Ik heb toch een poosje verbleven aan het water om dan terug te gaan naar het hotel om te eten. Voor mij vandaag geen friet wel een plaatselijke specialiteit van het meer, een of ander zoetwatervis. Dit gegeten met gekruide aardappeltjes en een alcoholvrij biertje. 13 euro samen voor dit alles, in België heb je amper een groot pak friet met stoverij. Dan terug naar de kamer om mij een beetje te ontspannen. Met gratis Wi-Fi en mijn tablet en een goed boek lezen is dit toch een aangename vakantie. Ik kijk al uit naar mijn volgende rit.

Arendsee  Parchim

102 km

Ale ik nu zeg dat ik goed heb geslapen komt dit misschien als vervelend over. Maar toch is dit zo, na de inspanningen die ik doe op de fiets val ik iedere keer zorgeloos in slaap. En zo keek ik opnieuw uit naar een volgende dag. Een nieuw avontuur tegemoet. Maar eerst naar het ontbijt en ja ik was terug de eerste bezoeker. De uitbater zelf was aanwezig toonde mij direct waar de koffie stond ( is voor mij het belangrijkste ). Overigens een mooie locatie om te ontbijten. Een tijd die terug ging in de geschiedenis met allerlei spullen die uitgestald waren van jaren terug. In ieder geval zoals gewoonlijk genoot ik ten volle van het ontbijt. En ik nam ruim de tijd om voldoende te eten, want zou ik vandaag nog iets te eten tegenkomen? Na het ontbijt naar de kamer om alles op te ruimen en te vertrekken. De eerste kilometers waren indrukwekkend om te fietsen. Dat was dan wouden links en wouden rechts, er kwam er geen eind aan. En verkeer, dit was zo goed als niet aanwezig. Na een poos kwam ik aan een groot meer en de zon brak helemaal door het wolkendek. Het sein om de huid in te smeren met een of andere zalf tegen verbranding. Had ik beter niet gedaan want een paar minuten later verdween de zon achter de wolken en dit zou zo de gehele dag blijven. En nu op naar de rivier de Elbe. Ik was vergeten dat er geen brug was maar een veerpont. En toe ik aan deze pont was stond er doodleuk een bordje met het opschrift “ veerpont buiten gebruik “. Ja, daar staat het dan want ik moest over dat water. Maar hoe? Gevraagd naar een andere oversteek en deze was 12 kilometer verderop. Dit zou vandaag een lange tocht worden. En maar hopen dat deze open was of ik mocht nog een eindje verder rijden. En met een bang gefietst richt de volgende veerpont en deze was open. Het bootje deed zijn werk. Kostprijs 2 euro enkel, toch allemaal redelijk duur. Aan de overkant gekomen even mijn kaart er bij genomen om te kijken of ik geen kortere weg kon nemen. Hier en daar een stukje afsnijden maar al bij al maakte dit weinig uit. Ondertussen was het middag en was ik nog geen enkele, winkel, bakker, supermarkt of wat dan ook tegengekomen. Weeral het zelfde liedje van gisteren. Een ganse dag doorfietsen op druivensuiker. Maar de form verdween uit mijn benen vanwege de honger. Maar de natuur bleef mooi en de wouden hier in deze streek overweldigend. Na een stuk fietsen door een dergelijk woud sprongen erop eens twee reeën voor mijn fiets. Twee grote reebokken!!. Daar heb ik mij toch wel een hoedje geschrokken en zij waarschijnlijk ook. Zo dicht bij mij heb ik nog nooit een ree in het wild gezien. Daarna kwam ik in een golvend gebied terecht. En ja ik werd moe, de krachten verdwenen uit mijn lichaam. Maar ik moest verder. Opeens in een dorp kwam ik een bakker tegen maar het was vandaag zijn sluitingsdag, om gek van te worden. En nu op naar de laatste 10 kilometer en die waren zeer lastig want ik moest nog de een of andere heuvelrug bedwingen. Normaal stelt dat niets voor, maar nu leek het precies een col. De afdaling was een geschenk voor mijn benen. Na een tocht van 102 kilometer Parchim bereikt. Vriendelijk ontvangen door de eigenaar en meteen kon ik mijn fiets in de garage plaatsen. Zelfs mijn bagage werd door hem naar boven gedragen. Amai wat een luxe! En op de tafel stond er zoals gewoonlijk een fles water klaar. Eerst natuurlijk die uitgedronken en daarna een heerlijke douche. Dan de stad in om even lekker uit te rusten op een terras. Na een zoektocht vond ik er een en heb dan meteen een grote koffie besteld. Mooie kleine stad overigens met hier en daar historische gebouwen. Maar ik had niet veel zin om er lang naar staan te kijken. Want nu moest ik echt op zoek naar een supermarkt, een derde dag fietsen zonder eten zag ik niet zitten. Een Penny supermarkt gevonden. Een grote voorraad ingeslagen voor de komende dagen want je weet maar nooit. In ieder geval honger zou ik niet meer hebben morgen. En nu terug naar het hotel. Maar waar naar toe? Ik wist het niet meer! Straat in en uit, maar de weg naar mijn hotel vond ik niet meer. Ja, de stad is wel niet groot maar de kern bestaat toch uit vele kleine straatjes. Teneinde raad maar een schoenenwinkel binnengestapt om de weg te vragen. Ze konden er nog mee lachen. Moeilijk was het niet, altijd rechtdoor je kunt het niet voorbij lopen. En dit was ook zo. Deze avond heb ik het hotel niet meer verlaten had er nog weinig zin in. Alleen deze verlaten om buiten in de tuin te gaan eten.. Friet met een schnitzel, en een alcoholvrij bier 13 euro. Valt nog mee, al heb ik gisteren beter en goedkoper kunnen eten. En nu zit terug op mijn kamer en buiten zijn de gasten nog aan het praten. Als je alleen reist is dit wel een stuk minder om met vreemden te praten. En veel zin heb ik er ook niet naar. Maar omstreeks 10 uur sluit het restaurant en was het gedaan met de pret en de sigaretten te roken en de rust keerde terug over parchim. Morgen is het al de laatste dag in Duitsland om dan verder te trekken naar Zweden.

Parchim   Rostock

100 km

06/08/2019

Een nieuwe dag en tevens ook de laatste rit in Duitsland. Dit zou dan terug een tocht van 100 kilometer worden. Maar eerst naar het ontbijt, niets speciaals alleen vond ik naar mijn normen te weinig koffie. Voor de rest was alles in orde. Terug naar boven om alles in mijn tassen te stoppen en mijn fietskledij aan te doen, vervolgens naar beneden om de fiets uit de garage te halen. Maar nu keek ik naar boven en zag ik een zwaarbewolkte lucht. Nee, dat zag er niet goed uit en dit was ook zo. Het vooruitzicht om 100 kilometer in de regen te fietsen was geen vrolijke gedachte. Mijn regenjasje bovengehaald en beschermhoezen over de fietszakken en ik kon beginnen aan mijn tocht. Eerst regende het licht maar het begon langzamerhand harder te regenen. De wegen waren tevens ook druk om op te fietsen, met andere woorden het was geen aangenaam begin om te fietsen. Dan maar ergens geschuild want nu was het wel van het goede teveel. Na een goed uur was de regen voorbij en kon ik mij vervolgens droog gaan rijden. De wegen naar Rostock waren niet veel soeps, altijd maar rechtdoor, vervelend en niet leuk. Een hert lag dood in de berm, die had het verkeer niet overleefd. Honger kreeg ik ook maar in tegenstelling tot de voorgaande dagen had ik wel genoeg voedsel bij mij. Het was een winderige dag die in mijn voordeel waaide. Dit scheelt toch veel. 100 kilometer tegen de wind of de wind in de rug maakt een wereld van verschil. Veel wouden waren er niet meer vandaag veeleer weidegrond en als ik naar boven keek zag ik enkel die dreigende wolken. Gelukkig bleef het droog en kon ik naar het landschap kijken. De brede wegen maakten plaats voor de kleinere en hier en daar was er een ooievaar te zien. Het sein dan om te stoppen om een foto te nemen, als de vogel tenminste bleef staan. Maar hij begreep het niet altijd wat mijn bedoelingen waren, getuige zijn vlucht voor mij. Dan maar verder fietsen naar de grote havenstad Rostock. Tot nu toe viel er weinig te schrijven over deze tocht. Lang was het wel en met de wind in de rug waren de inspanningen minimaal. Ondertussen scheen de zon en kon ik in de stad het hotel gaan zoeken. Die lag trouwens aan de haven met een mooi uitzicht op de stad. Zo nu stond ik voor het hotel en ik dacht dat ik snel zoals gewoonlijk op mijn kamer zou zijn. Helemaal verkeerd gedacht. Teneerste stond er een bordje aan het hotel met het opschrift vandaag is de receptie gesloten. Bij afwezigheid telefoneren naar dit nummer. Dan gaan wij maar bellen zo dacht ik. Raar maar aan de andere kant van de lijn nam niemand de hoorn op. Dat is ook goed, ja daar sta je dan voor aap. Gevraagd aan het restaurant die in hetzelfde gebouw was. Niets mee te maken was kort en bondig hun antwoord. Oei, ik schrok mij toch een hoedje. Ik vloekte dat het niet mooi was. Dan maar voor een andere oplossing gezocht. Zag daar een brochure liggen van het hotel met een ander telefoonnummer. Geprobeerd maar ook geen antwoord, heb dan wel een boodschap achtergelaten op het antwoordapparaat. Je weet maar nooit en warempel opeens kreeg ik een op oproep. Een vriendelijke vrouw aan de lijn, en ze legde uit hoe ik de kamer in kon. Buiten stond er een brievenbus met een code om een nummer in tikken. Zo ik tikte het nummer in en het kastje ging open en daar zag ik een bos sleutels liggen. Nummer zoveel moest ik nemen en dit was mijn kamer. En de fiets moest ik maar in het boothuis zetten. Oef, ik had het toch weer geklaard. In ieder geval dit getuigt van weinig service. Per toeval een telefoonnummer gevonden of ik was misschien nog aan het zoeken. Nu nog mijn fiets kwijtraken en kon op mijn kamer. In het boothuis plaatsen vergeet het maar. Iemand vertelde mij dat dit zo helemaal niet was. Altijd hetzelfde, wij hebben niets te zien met dit hotel. En op mijn vraag waar ik de fiets kon plaatsen. Ok zet hem dan maar in het boothuis en vanavond word alles afgesloten. En wanneer gaat die ruimte terug open was mijn vraag. Toch niet morgen om 5 uur. Weeral een probleem, een fiets plaatsen en vervolgens kan je er morgenvroeg niet aan, ja daar heb ik helemaal niets aan. Om een lang verhaal kort te maken mocht ik mijn fiets plaatsen in de inkomhal naast zijn bureau. Eindelijk was ik verlost van mijn tweewieler. Naar boven dan de trappen omhoog. De kamer was proper maar zeker niet gezellig. Ik had het een beetje gezien, vooral de onbeleefdheid van het restaurantpersoneel. En hoe moest ik morgen betalen? Papier invullen die op de tafel lag en morgen samen met de sleutel in de brievenbus deponeren. Na al dat gedoe tijd om  een douche te nemen om vervolgens een wandelingetje maken langs de haven. Het schijnt dat Rostock een mooie stad is maar ik heb er weinig van gemerkt omdat ik niet aan de overkant geraakte. Een kilometer verder was er wel een overzet maar de prijs voor een vaart heen en terug stond nergens vermeld, dan liet ik het er maar bij. Eigenlijk vond ik het niet leuk meer, ja dit hoort er ook bij. Maar waar zou ik vanavond eten? Er was maar een restaurant daar ging ik zeker niet naar toe. En aangezien ik niet aan de overkant geraakte was de conclusie dat er deze avond niet veel te eten zou zijn. Dan maar koeken en chips gegeten en water van de kraan. Ja, ik vertikte het om bij deze mensen iets te gaan eten. In iedere geval hier kom ik nooit meer terug. Gelukkig had ik nog Wi-Fi op mijn kamer en kon ik naar de radio luisteren. Zo ik keek al uit naar morgen want dan nam ik de ferry naar Zweden.

Naar Zweden

07/08

IK moest vandaag zeer vroeg opstaan, meerbepaald om 5u15. Alles bij elkaar rapen en naar beneden. Brief met sleutel in het kastje gestopt, fietstassen op de fiets en ik kon dit hotel achterlaten. Meer dan waarschijnlijk voor de laatste keer! En nu op naar de haven, maar eerst moest ik nog een stop maken bij de plaatselijke bakker. Ja, die was in de morgen al om vijf uur open. Een geluk voor mij! De koffie liet ik mij welgevallen en met een paar suikerkoeken kon ik terug op weg. De weg richting de haven had ik niet in mijn gps opgeslagen want volgens mij zou dit helemaal geen probleem vormen. Het begon al verkeerd want er was geen enkele aanduiding naar de Haven. En zeker niet naar de plaats waar de Ferry lag. Ternauwernood dan maar mijn gsm bovengehaald en kijken via Google maps waar ik nu precies was. De weg dan maar gevraagd aan een jongeman maar die had waarschijnlijk nog nooit gehoord dat er een afvaart naar Zweden bestond. Een jonge vrouw en dit was al derde keer dat ik iemand moest tegenhouden om de weg te wijzen wist het eindelijk wel. Ondertussen ging de tijd ook snel voorbij. Ik volgde haar aanwijzingen en stond dan voor een snelweg richting de ferry. Ja, wat ben ik daarmee, ik kon toch moeilijk de weg volgen via een snelweg. Er kwam een fietser aangereden en die nam mij mee langs allerlei fietspaden naar de Ferryterminal. Maar snel dat hij reed en op mijn grootste versnelling kon ik hem amper bijhouden. En opeens zag ik het bureel van de ferrymaatschappij. Binnen gestapt met mijn papieren. Een oudere vrouw aan de balie nam mijn papieren en dan zegt ze. Wat moet ik daar mee! Ik moet naar de boot mevrouw was mijn antwoord. Waar is uw boekingsnummer? Nog nooit van gehoord was mijn reactie. Zij kon er helemaal niet om lachen. Hier zie dat is uw boekingsnummer en dat moet je intikken. Zij legde uit waar, maar ik begreep er weinig of niets van. Links en rechts en weer rechtdoor. Trok er mij helemaal niets van aan en fietste recht naar het schip. Daar kwam er al een man aangelopen om mij tegen te houden. Ja, zo werkt dat hier niet u moet een ticket hebben. Zonder ticket geen boot. Amai terug naar af naar die vervelende vrouw. Zij werd dan noch kwader, totdat ik buiten stapte en iemand ging halen om mij helpen. Maar zij vloog nog altijd uit tegen mij, en terug haar zelfde verhaal om met het schip te kunnen vertrekken. Maar die jongeman ook een fietser hielp mij verder. Moeilijk is het allemaal niet als je het ziet. Uiteindelijk stond ik dan te wachten bij het schip. veel tijd had ik niet meer over, tien minuten ongeveer. Ik heb ooit eens een boot genomen naar Engeland en dit was toch veel eenvoudiger. Dan maar het schip binnen gefietst, ja dit is wel een indrukwekkend iets. Een grote ruimte en geheel aan de achterkant kon ik mijn fiets plaatsen. Een piepklein plaatsje met een fietsrek waar uw fiets toch niet in past. Mijn fietsmaat plaatste zijn fiets dan meer tegen de zijkant en dit  deed ik dan ook en maakte hem vervolgens vast. En nu naar boven, zeven verdiepingen naar omhoog. Dit gaf een vreemd gevoel, want hoe kan je hier nog uitraken als er een ramp gebeurt. Teveel slechte films bekeken zeker? Maar het uitzicht is wel adembenemend. Wat een mooi panorama over het ganse havencomplex. Het schip vaarde af voor een tocht van ongeveer 6uur. Maar die tijd gaat eigenlijk snel voorbij. Beneden een koffie drinken dan terug naar boven en weer naar beneden om de gsm op te laden. Een boek lezen en zo verder. Langs de eilanden van de Deense kust gevaren en dit met een stralende zon. Ja, beter kan het niet zijn. En na die 6 uur kwam Zweden in het zicht. Zweden alleen al die naam uitspreken is voor mij al iets ongelooflijks. Dat ik hier nu aan land ga, niet te doen. Zo ik was nu op Zweeds grondgebied en dit voelde  vreemd aan. Maar ik had een idee, binnen 10 dagen kom ik terug waarom niet eerst kijken hoe ik terug de boot kon nemen naar Duitsland. Eerst moest ik het vragen en dit was dan ook mijn eerste vraag in de Engelse taal. Een vriendelijke man wees mij de weg naar de terminal. Ik heb zo alles een beetje bekeken hoe het hier in zijn werk ging. En eigenlijk was dit de zelfde werkwijze als in Duitsland. Zo ik was gerust gesteld, later bleek dit helemaal niet zo te zijn. En nu was ik klaar om aan mijn grote tocht in Zuid Zweden te beginnen. 20 kilometer vandaag nog te fietsen. Het stomste was een gehele dag met de zon gevaren en nu trok de hemel toe. Het zou toch niet waar zijn zeker dat het gaat regen? Met fietskledij lukt dat nog, maar zonder is al wat moeilijker. Dan maar mijn regenvestje aangetrokken en de fietszakken getrokken over de fietstassen. Maar de regen viel met hopen uit de lucht en warm was het ook al niet, dan maar geschuild in een bushokje. Triestig begin alvast. Opeens kwamen er twee wat oudere vrouwen aangefietst ook trekkers trouwens maar die hadden helemaal geen schrik van de regen en ik wel. Dan maar hun voorbeeld gevolgd en maar verder gefietst naar het bed and breakfest. Gelegen op 5 kilometer van de zee. Een oudere man verwelkomde mij. Hij spreekt Duits met haar op. Op mijn vraag waar ik mijn fiets kon plaatsen ging hij een vrouw gaan halen. En die kon perfect Duits. Dan stelde zij mij de vraag of ik gereserveerd had? Stomme vraag natuurlijk en nog dommer bleek dat er voor mijn fiets geen plaats  was want ik moest hem maar vastbinden aan een paal. En tenslotte moest ik direct betalen. Amai, wat een ontvangst in Zweden, ja dit had ik mij toch anders voorgesteld. Dan naar de kamer en deze stelde helemaal teleur. Wat voor iets was dat allemaal en de Wi-Fi werkte niet en de douche daar stap ik nooit in. Neen, ik vond dit helemaal niets, wat een verschil met Duitsland. Een geluk de zon begon door te breken en gaf al wat meer sfeer in dit rare huis. Na een poosje te hebben geslapen vertrok ik terug naar de kust op zoek achter eten. Die 5 kilometers waren er al snel 7 naar het dorpje maar het was fietsen daar naar toe wel de moeite waard. Een leuk plaatsje met alles erop en eraan, Zelfs een automaat waar ik geld kon afhalen. In de een of andere pizza bar een spaghetti bestelt met een cola. En weer terug spreken in de Engens taal, niet gemakkelijk voor mij. Maar kom het gaat en dit is het belangrijkste. Het eten is er helemaal niet duur. Amper 11 euro, bij ons in België ligt de prijs een beetje duurder. Na een poosje hield ik het voor bekeken en fietste ik terug naar het hotel. En dit langs uitgestrekte weiden. Op mijn kamer moest ik zelf mijn bed opmaken. En vanavond tv kijken? Ja, als er geen staat is dit ook al een probleem. En voor buiten nog te gaan wandelen had ik geen zin meer. En die matras om op te slapen, je kunt u evengoed op de grond gaan neerleggen, zo diep zakte ze door. En zeggen dat ik hier na mijn reis door Zweden nogmaals moet slapen. Ik ga mij toch iets anders zoeken. En in de morgen 20 kilometer fietsen naar de haven is toch ook ver. Zorgen voor later.

08/O8/2018

Aspo  Hoor

De nachtrust viel nog mee, maar de Wi-Fi die ik wou gebruiken helemaal niet. In de gemeenschapsruimte waarschijnlijk wel maar wat had ik daar aan. Dus voor mij gisterenavond was er geen radio te beluisteren. Het eerste wat ik deed was gaan kijken of mijn fiets nog buiten stond tegen die mooie paal. Al die stallingen hier en toch geen plaats voor mijn fiets te plaatsen! En nu naar het ontbijt. Boven verwachting was er meer dan genoeg te verkrijgen. Brood en beleg en de koffie smaakte zeer goed. Ik was de enige aanwezige en heb dan maar een praatje gemaakt met de uitbaatster. Ja, ze was hier ongeveer zes weken en  afkomstig van Berlijn. Ze heeft daar alles achtergelaten om hier een nieuw bestaan te beginnen. Het is hier heel rustig zo zei ze, en dat is ook het enige want de accommodatie is totaal verouderd want die oudere man heeft er volgens mij maar een zootje van gemaakt. Na het ontbijt afscheidt genomen van de gastvrouw maar zij herinnerde mij eraan dat ik volgende week ook hier een overnachting had! De zon schijnt vandaag maar voor hoe lang? En dit was ook zo want naarmate de dag vorderde kregen wij meer en meer wolken en uiteindelijk dan de nodige regen. De straten vandaag waren niet veel soeps. Veel werken met de nodige omleidingen en extra km. De wegen waren heuvelachtig, op en neer maar het grootste probleem was mijn zitvlak. Die lag een stuk open en deed wel heel wat pijn bij het fietsen. Ja, met een nieuwe broek fietsen, valt niet altijd mee. Met nu en dan een beetje op de trappers te staan kon ik de meeste pijn wel verdragen. Normaal was het vandaag een ritje van 78 km maar met twee omleidingen zouden het weer wat meer worden. Halverwege gestopt in een of ander dorpje om mij te bevoorraden. Een kleine supermarkt en buiten stonden nog meer trekkers die ook hetzelfde gedacht hadden. En dan kwam de regen opzetten, een stevige bui juist op tijd om te schuilen. Na die verfrissende bui ging de weg direct stijl omhoog. En het landschap was niet overweldigend om naar te kijken. Zeker niet, wellicht morgen en hopelijk kom ik eens een eland tegen. Plots terug een weg waar ik niet door kon, juist vandaag moest de weg voorzien worden van een nieuwe asfalt laag. Nog een paar km erbij.  Uiteindelijk na een lange dag kwam Hoor in het zicht. Een stad zoals zovele niets speciaals aan. Met mijn gps had ik het huis snel gevonden, het was een vakantiewoning waar ik vandaag en volgende week een nacht geboekt had. Ik had de code gekregen om binnen te komen. De trap op en er stond een bakje naast de deur. Eerst moest ik het bakje open krijgen maar dit lukte mij helemaal niet! Ik kon wel de cijfercode vormen maar de sleutel bleef onbereikbaar. IK bleef er daar maar staan prutsen tot dat ik het beu was. Dan maar er naast gebeld bij de buren. Gelukkig voor mij waren dat de eigenaars. Mijn beste Engels bovengehaald en duidelijk gemaakt dat ik het huis niet binnen kon. Hij snapte direct waarover het ging. En hij toonde mij hoe het werkte, en als je het ziet is het natuurlijk belachelijk om zo te staan prutsen. Daar was de sleutel en de deur ging open. Mijn fiets kon ik plaatsen in het tuinhuis. Erg vriendelijke man overigens Als ik binnen was viel ik van verbazing omver. Een zo’ huis, met alles erop en eraan. Wat een verschil met gisteren. Mooi en proper en een goede Wi-Fi bereik. Dan maar direct de Wi-Fi gebruikt om de radio te beluisteren. Maar dan keek ik naar buiten en de lucht werd donker en donkerder en begon het zowaar nog te onweren. Van de gelegenheid gebruikt gemaakt of er nog iets eetbaars was in de keukenkast. En ja er was nog koffie aanwezig en zo kon ik meteen een tasje koffie zetten. Na van de koffie te hebben genoten scheen ondertussen weer de zon. Een leuke douche genomen en een wandelingetje gemaakt naar een grote supermarkt. Je kon er van alles krijgen en duur was het helemaal niet. Broodje gekocht en confituur en wat beleg, koeken en dergelijke zo dat ik morgen zeker geen honger zou krijgen tijdens het fietsen. IK heb spaghetti gemaakt waarbij ik enkel wat water moet gieten over de pasta. Dat het smaakte moet niet gezegd worden. En vooral het voedsel in de winkels zijn toch altijd zo goedkoop. Vandaag ben ik amper 20 euro kwijt en dit voor een land als Zweden. Zweden duur nog weinig van gemerkt. Ik heb er nog een gezellige avond gemaakt en keek terug uit naar morgen want dan zou ik de wouden en de meren bereiken.

09/08

Hoor   Vanga

Goed geslapen in mijn villa maar daarentegen was het ontbijt een stuk minder. Een broodje van gisteren zonder boter en alleen maar confituur. Ik had nog een schijfje gekookte hesp. Koffie gezet zonder melk want ik had er geen. Met andere woorden het stelde allemaal niet veel voor. De voorbije nacht had het goed doorgeregend en nu scheen de zon. Gedurende de gehele dag zou het zo blijven, zon en wolken. Om 9u30 vertrokken en zoals zo vaak zijn de eerste meters een probleem. Mijn gps is niet goed ingesteld, dit maakt dat ik altijd verkeerd fietst. Na een tijdje uiteindelijk toch de juiste weg gevonden. De eerste wegen waren licht bergop zonder van zware beklimmingen te gewagen. Nu en dan onverharde paden in het woud. Eenmaal de bospaden verlaten was het fietsen op grote wegen naar Kritianssand. Raar maar ondanks die grote wegen die voornamelijk ook door de wouden gaan rijden er bijna geen wagens. En als er een auto u voorbijsteekt dan maakt hij een grote bocht om u heen. Dat maakt fietsen hier leuk. Toen ik in deze stad was kreeg ik opeens grote buikpijn, ik moest dringend naar de grote wc. Het stomste is dat ik al een gehele dag door rustige wouden fietst met genoeg plaats om uw behoeften te doen. Maar nu stonden er geen bomen meer! Wat nu gezongen? Opeens zag ik een camping, dit is de redding zo dacht ik. Als een gek de camping binnengestormd en op zoek naar een wc. Die was natuurlijk niet direct te vinden. De receptie van de camping was open en dan maar gevraagd of ik naar de wc mocht gaan. De rest moet je er maar zelf bij bedenken. Eventjes was ik er niet genoeg van, op zoek naar een paar medicijnen tegen buikloop. Het ging dan eventjes beter tot dat ik uit deze stad was en dan kreeg ik een ander probleem. Ik zag het niet meer zitten en er stond daar toevallig een bank waarop ik mij neerplofte. Ja, opeens had ik heimwee naar huis en noch weinig zin om verder te fietsen. Dit is natuurlijk een onnozele gedachte want waar moets ik geen. Een pakje chips eten om mij op te beuren. Maar de moedeloosheid nam alleen maar toe. Het kon mij allemaal niet meer boeien. Is dit nu Zweden dat trekt hier op niets! Maar de zon scheen en dat gaf mij terug de nodige moed. Je kunt niet eeuwig blijven zitten en dus mijn stalen rots terug maar beklommen. Het tempo was niet zo hoog maar ach ik ging vooruit en ik kwam er weer door en mijn buik was ook al beter. En na kilometers fietsen kwam ik aan een indrukwekkend kasteel die ingericht was als hotel. Niet voor mijn budget! Maar rechtover het hotel lag een nog mooier meer. Fantastisch ja voor dit was ik gekomen naar Zweden om naar de meren te kijken. En nu moest ik de weg verder volgen naar de jeugdherberg. Een jeugdherberg opgetrokken in hout. En met een Zweedse vlag op het dak. Eerst een nummer bellen want de eigenaren waren niet aanwezig. Terug mij verstaanbaar gemaakt in de Engelse taal, ze begrepen mij is ook al iets. Ik zit wel met een probleem, Engels verstaan dit gaat redelijk maar zelf spreken is wel een moeilijker opgave. Een kamer van zes personen was voor mij. Hij vroeg of ik een fietsslot bij had, en ik gebaarde mij van domme haas. Mijn fiets vannacht buiten slapen aan een ketting vergeet het maar. Ik mocht mijn fiets op de kamer plaatsen, hier is plaats genoeg. Maar die kamer of het was meer een vuil kot leek op niets. Vieze matrassen, bloedvlekken en urine plekken en wat weet ik nog meer. Eigenlijk een schande om zo iets te verhuren. Wel een contrast met de rest van de accommodatie. De douches en de wc grandioos proper. Waarschijnlijk heeft hij mij in het vuilste kot van de jeugdherberg geplaatst. Ik liep een beetje rond en kwam de keuken tegen. Er stond een koffiemachine en in de kast koffie. Ja, waarom geen tasje zetten. Of dit mag? Weet ik veel. Trouwens mijn lakenpakket koste mij ook al 5 euro, dan zou er wel een tasje koffie afkunnen zeker? Ik heb mij daar goed geïnstalleerd en drie tasjes gedronken. Veel volk was er overigens niet te zien. Waar ga ik vanavond eten was de vraag die bij mij opkwam. Zes kilometer verder kon ik iets eten in een of ander dorp. Daar naar toe maar na een kilometer hield ik het al voor bekeken. De fut was uit mijn lichaam. Terug naar af naar het meer om mij te bezinnen. En raar daar kwam ik volledig tot rust starend naar de verte. Heb dan maar een praatje gemaakt met een paar Duitsers. Hebben van mij nog een foto genomen en deze kan ik straks doorsturen naar huis. Naast de jeugdherberg was er een of ander kiosk en die man verkocht hamburgers en ook wat frieten. IK geef toe dat ik moeite heb om Engels te praten . Maar die man die kon amper een woord. Met handen en voeten uitgelegd wat ik wou. Een of andere hamburger met friet. Goedkoop was het zeker niet. Ik denk dat het de duurste maaltijd was van de reis. Een en al vet natuurlijk, en op de frieten had hij waarschijnlijk een gans pak zout opgestrooid. Niet te eten eigenlijk. Zelfs een klein vorkje om mijn zouterige frietjes op te eten was er niet. Een afknapper om daar uw geld aan uit te geven. Hopelijk heb ik daar straks geen last van. En toen ik terugkeerde was er opeens een massa volk aanwezig bij de jeugdherberg. Met moeite kon ik mij een weg banen naar mijn slaapplaats. Die avond heb ik doorgebracht met nog wat te lezen en naar de radio staan luisteren. Morgen een nieuwe dag

10/08

Vanga   Ryd

Een niet zo gemakkelijke slaap en dit kwam omdat mijn kamer zich juist tegenover de wc bevond. Zo iedereen die naar het toilet een bezoekje wou brengen moest eerst voorbij mijn kamer. Slapen op een dergelijke manier kwam niet veel van in huis. Tevens was mijn kamer erg vochtig en vuil. De matrassen van de andere bedden waren niet om aan te zien. Vuil, bloed en urineplekken. Vroeg in de morgen om 5 uur begon het dan te regenen en hard te waaien. De regen sloeg tegen mijn venster. Was het al een onrustige nacht en met dit weer was het al niet veel beter op geworden. Dan maar het weerbericht raadplegen en het zou stoppen met regenen na 7 uur.. En warempel dit was ook zo. De regen ging voorbij maar de wind bleef krachtig waaien. En nu wachten op het ontbijt. Tot 9 uur!!! Als ik ging was er geen plaats meer om te zitten. Daarom moest ik zo laat mogelijk komen. En het ontbijt? Echt een grote warboel. Er lag een groot stuk brood klaar. En iedereen moest er een stukje van afsnijden met zijn blote handen op het brood. . Zo van hygiëne was geen sprake. Als je in België in een supermarkt een brood vast neemt ben je verplicht het te kopen. Eigenlijk zou dit toch niet kunnen. En dan? Waar waren de borden? Gevraagd want wist ik veel waar deze waren. Ach, je moest een kast open doen en daar lag nog een groot bord. Veel te groot voor mijn stukje brood en een kleiner bord was er niet voorhanden of er waren er te weinig. Ik had toch al een bord en een stuk brood. En de rest. Deze stond in een koelkast. Veel was er niet te vinden dan wat melk, confituur, kaas en vlees. Eigenlijk was dit alles zijn geld niet waard. De koffie stond klaar, maar was ik 15 minuten later gekomen dan was er van koffie geen sprake meer geweest. Ondertussen was er een plaats vrijgekomen. Drie tassen koffie gedronken en de kan was dan ook bijna leeg. Het stomste was dat al degenen die daar rondliepen geen schoenen aan hadden. Ze liepen allemaal op blote voeten. Maar ik had lekker mijn schoenen aan. Om het kort te maken bolde ik het maar af naar mijn vochtige kamer. Buiten bleef het droog. Zo tijd om alles in de fietszakken te stoppen en om de fiets naar buiten te brengen weg van dit oord. De wind blies in het nadeel en vervolgens was het de zijwind die mij hard op de trappers deed duwen. De wegen die waren kaarsrecht en links stonden er bomen en rechts ook. Ja, wij zijn in Zweden. Veel verkeer was er niet en als er toch een auto passeerde reed hij met een bocht om mij heen. De wegen liepen terug omhoog wat de rit wat lastiger maakte. Dan kwam ik op een splitsing en dit was een weg waar ik direct naar Ryd kon. Maar dan zou ik heel snel op mijn volgend adres aankomen. Andere optie de weg verder volgen die oorspronkelijk gepland was. Aan het eerste dorp gestopt aan de plaatselijke kerk om wat te eten en te drinken. En dan verder fietsen tussen de eindeloze wouden waar er geen eind aan kwam. Een ree stak de weg over en schrok toen hij mij zag en ik schrok nog meer. Maar een eland die was in de verste verte niet te bespeuren. Na een eindje verder fietsen sloeg ik de weg die leidde naar een groot meer. En als ik zeg groot dan was dit inderdaad ook zo. De overkant kon je niet zien en de dreigende lucht daarbij en het meer dat verre van kalm was, als je daar staat dan voel je je overweldigd. Wat een pracht van een natuur. En was er nog iemand? Nee, helemaal niet daar sta je dan te staren naar het mooi schouwspel helemaal voor uzelf. Onbetaalbaar zoiets om mee te maken. Ja, je kunt niet blijven kijken want de weg naar het logeeradres moest ik verder volgen. De zon begon opeens ook te schijnen, zo dit viel ook mee vandaag. De laatste kilometers volgde ik een oude spoorlijn die nu een fietspad was. Na een beetje zoeken kwam ik aan de bed end breakfest. Ik werd hartelijk verwelkomd door de Nederlandse eigenares. Ze toonde waar de koffie stond want die was er speciaal voor mij.. Inbegrepen koekjes en andere lekkernijen. Maar die woning, die bedden, douches, wc en wat weet ik nog meer. Ja, wat een verschil van waar ik kom. Niet te doen, dit is eigenlijk thuis komen. Op nu naar de koffie. IK geef toe, ik heb er drie gedronken dit met veel koekjes. Voor de prijs van 50 euro kan je dit toch niet laten. Alleen mijn kamer heeft geen venster en dit gaf wel een opgesloten gevoel. Maar als ik naar dit grote bed kijk val ik al in slaap. Maar eerst naar de douche. Was bijna bang ze vuil te maken! Na de douche trok de hemel toe en begon het zowaar hard te regenen en dit gepaard met een zwaar onweer. Wat een geluk dat ik daar niet in zat. Eén tijdje op mijn luxe bed gelegen om daarna naar de supermarkt te gaan. Een pak koeken en wat chocolade, meer moet dit niet zijn. Dan gaan eten naar een soort pizzeria. Eigenlijk kon je daar alles krijgen. Voor mij was dit kip met frietjes en verse groentjes en nog een Fanta. Kostprijs voor dit alles 8 euro. Daarna terug naar het hotel. Het hotel was gelegen hoe kan het ook anders aan een even groot meer. Eigenlijk fiets je hier van meer tot meer. De boot stond al klaar en tevens kan je er ook zwemmen. Het zal voor vandaag niet zijn. Te koud en dit voor augustus! Er stond daar ook een bank en als je daar op zit dan kan je wegdromen en tot rust komen. Op mijn bed heb ik wat nog zitten schrijven en lezen en naar de radio luisteren en plannen maken voor morgen. Zalig zoiets.

Ryd  Ingelstadt

11/O8/2019

Ik heb een zalige nacht achter de rug en precies op tijd wakker om te ontbijten. Een ontbijt met spek en eieren, kaas jam en andere. En niet te vergeten de gebruikelijke koffie. Ik ging vandaag mijn ritje inkorten maar het tegendeel was waar het was een tocht boven de 90 kilometer. Misschien kan ik morgen een stukje minder fietsen want ik zou graag eens in een dergelijk meer willen zwemmen of plonsen in mijn geval. Vandaag door nationale parken gefietst al is voor mij Zweden een groot park. In ieder geval in het begin heb ik veel foto’s genomen. Echt mooi, je kunt er uren naar staan kijken naar al die meren. Toch is het opletten geblazen niet voor de auto’s maar wel voor de reeën die de weg oversteken. Pardoes werd ik bijna ondersteboven gelopen door zo’n hert. De wegen vandaag waren niet van asfalt maar wel onverharde paden. Zo vlot ging het fietsen niet. En als ik naar de hemel keek dan begon de zon te verdwijnen om plaats temaken voor zware donkere wolken. Maar de wind blies nog altijd in het voordeel maar dat zou straks wel anders worden. En dan het onvermijdelijke de hemelsluizen gingen open, voor mij dan ook het sein om te schuilen. Nadien scheen terug de zon maar ondertussen was ik wel de weg kwijt. Dan maar de hoofdweg genomen naar de Vayo. Maar dan deed ik iets heels stoms. Ik nam de autoweg en die monde uit op een snelweg. En dan, ik kon toch moeilijk terugkeren. Ik moest nu wel verder rijden op een boordje langs de weg. Gelukkig duurde het niet lang en kon ik bij de eerste afrit er affietsen. Ja, het was heel benauwend. In deze stad moest ik natuurlijk mijn weg gaan zoeken. Dit ging nog redelijk, maar de wind was nu gedraaid en dit zou waarschijnlijk wel een hele poos blijven duren. Terug langs vele meren fietsen tot Ingelstadt waar er zich ook een meer bevindt. Onderweg kwam ik nog een voetganger tegen met een paard. Maar het dier schrok ongelooflijk toen hij mij zag. Het begon te steigeren en de eigenaar kon het met moeite in bedwang houden. Die paarden zijn daar niet veel gewoon. Eindelijk kwam ingelstadt in zicht en mijn logies was nu in een of ander groot herenhuis. Met een enorme grote tuin daaraan verbonden. En daar moet ik slapen. Het huis was binnen puur geschiedenis, je keerde terug in de tijd. De ontvangst was van matige kwaliteit. Vooral het eten, ik kon kiezen tussen een driegangen menu of wel iets eenvoudig Zweedse balletjes met aardappelen. Ik koos voor dit, was ook het goedkoopste, het ander was niet te betalen. Ach, ik dacht wel dat je het goedkoopste ging nemen zo zei de madam. En mijn fiets kon ik buiten plaatsen in een of ander schuur die vol rommel stond van de vorige eeuwen denk ik. Nu ik mocht mijn fiets plaatsen in deze ruimte maar voor twee Nederlanders kon ik ergens lezen was dit niet mogelijk. Ze moesten maar buiten blijven staan. In het hoofdgebouw kon ik niet slapen te weinig betaald daarvoor. Nee, mijn slaapplaats was in het bijgebouw. Dit was ook zo in de kasteeltijd. De baron in het kasteel en de knechten in het bijgebouw. Kon mij allemaal niet schelen.

Maar die kamer voor deze nacht was piepklein. Kon amper mijn bagage kwijt. Er lag ook een boot voor de gasten die je kon gebruiken maar als ik ging kijken was hij vol met water. En ja het is waar ik moest op tijd gaan eten. En stipt om 18 uur was ik daar, ik werd daar bediend als een Koning. DE kaarsen werden ontstoken op mijn tafel en als ik om mij heen keek zag ik enkel maar de grote luxe van de oudheid. Wat een uitstraling van de voorbijgegane tijd. Je kon zo 100 jaar terug gaan in de geschiedenis. Voor mij waren er twee vrouwen aan het tafelen en die mij geen blik gunden. Ja zij dronken champagne en ik een cola. Ik was wel benieuwd hoeveel mijn cola mij ging kosten. Maar al dat gedoe hier, ik hou daar helemaal niet van van. Is niets voor mij, heef mij maar de gewone dingen. Daarna nog een beetje rusten bij het meer op een stoel die uitkeek op het weeral grote meer. Is toch rustgevend zo iets. Ach, het was een speciale dag met te fietsen op een snelweg en eten in zo’n huis. Morgen fiets ik terug naar mijn bed and brekfeast.

12/08/2019

Ingelstadt   Ryd

Het was raar slapen vannacht. Want de deur van het bijgebouw was niet gesloten en ik was de enige gast die in dit gebouw de nacht doorbracht. Dus iedereen kon er zomaar binnen en buiten lopen. Stel u voor dat je buiten moest slapen in een tentje dit zou ook maar een vreemd gevoel geven. Ieder gekraak en geritsel zouden al verdacht zijn. En toch wordt dit veel gedaan in Zweden, op veel plaatsen mag je je tentje opzetten. Niets voor mij. Maar terug naar de realiteit deze morgen stipt om 8 acht uur moest ik gaan ontbijten. Met gemengde gevoels daar naar toe. Dit gebouw is eigenlijk te groot voor mij want ik loop altijd verloren. Eindelijk had ik de ontbijtruimte gevonden en toen ik deze binnenstapte kreeg ik toch een vriendelijke goeiemorgen van een paar Oostenrijkers. Maar die dames van gisterenavond die bleven maar stuurs voor zich uitkijken. Kop omhoog ze zien mij niet eens staan. Och laar ze maar! En het ontbijt zelf? Een enorme tafel die je alleen maar aantreft in kastelen. Maar het meeste lustte ik toch niet. Veel vissoorten en ander duur voedsel. Moest je van alles proeven zou je al een hele poos bezig zijn. Maar de koffie was goed. Zoals gewoonlijk 4 tasjes binnen gegoten. En ja de kaarsen waren terug aan het branden! Ik snap dit niet, de zon schijnt buiten en met vol licht noch een paar kaarsen doen branden. Allemaal voor de sfeer zeker, je kunt al raden dat dit voor mij allemaal niet hoeft. Na het ontbijt terug naar de kamer om alles terug in de fietstassen te stoppen. Maar een ding vond ik niet en dit waren mijn opladers. Overal gezocht, maar niets te vinden. Waar waren die ellendige dingen nu? Eindelijk gevonden, ze lagen warempel op mijn bed? Ja, verstrooid of oud worden. Na alles klaar gemaakt te hebben mocht ik gaan afrekenen. Benieuwd hoeveel dit nachtje mij zou kosten. En vooral die cola zou wel eens duur kunnen uitvallen. Maar het viel allemaal mee. De afgesproken prijs klopte en het is waar de cola koste mij het dubbele van waar ik ergens zou betalen. Maar voor nog geen 18 euro een dergelijk maaltijd bij kaarslicht viel reuze mee. Fiets uit de stal halen en op weg. De zon scheen uitbundig en ik wou mijn zonnebril opzetten maar deze was nergens tevinden. Ook dat nog, dan maar terug naar het bureau om de sleutel te vragen en op zoek naar mijn zonnebril en deze was verdwenen. Dan maar fietsen zonder bril. Waar was deze dan gebleven? Eigenlijk weet ik het niet meer. Bij mijn notities staat het niet, zo ik heb het raden ernaar. Vandaag was het de bedoeling om niet veel te fietsen. Mijn zwembroek en handdoek lagen al klaar om in een of andere meer te gaan springen. Want het beloofde een zonnige dag te worden. Normaal bekijk ik iedere dag voor ik vertrek het weerbericht, maar deze keer niet. Na een tijdje fietsen kwamen de eerste wolken opzetten. Ik dacht het zijn schapenwolkjes. Maar na een tijdje waren er al meer en meer wolken, en om den duur was het een groot zwart schaap. Onvermijdelijk begon het te regenen. Alle hens aan dek! Mijn fietszakken overtrokken, regenjasje aangedaan. Daar ging mijn zwempartij. Onder een boom schuilen is goed maar na een tijdje zijn die sparren niet meer waterdicht en opeens brak de zon door de wolken maar voor hoelang? Even op mijn kaart gekeken waar er een zandstrand was. Naar toe gefietst en tegen dat ik daar was begon de lucht terug te betrekken en daarbij de onvermijdelijke regen. Geen weer om in het water te springen. Maar nu had ik een deftige schuilplaats in een omkleedruimte voor degenen die een sprong in het water willen maken. Maar niet alleen de zon scheen niet maar de frisse wind maakte het fietsen niet aangenaam. En nu maar verder rijden tot het volgende dorp. Dit was 15 kilometer fietsen door wouden. Indrukwekkend! Drie fietsers ben ik tegengekomen, een of andere familie denk ik. De zon brak nu volledig door, te laat natuurlijk voor nog een duik. En dan nog, het was niet uitnodigend genoeg om te zwemmen. In Ursfeld heeft ook een meer hoe kan het ook anders met een paar banken om te rusten. Deze kwamen nu goed van pas want ik had nog veel tijd. De laatste koeken opgegeten en water gedronken. Zo ging de tijd voorbij en via een oude spoorlijn terug naar mijn logement.. Hartelijke ontvangst wederom en de koffie stond al klaar en de zelfgemaakte koekjes. Ja, degen die na mij kwamen? Na een verkwikkende douche en een dutje was het dan tijd om een beetje te relaxen. Prachtig uitzicht over het meer, spijtig dat het zo fris was, want eigenlijk kon je daar ook een duik nemen in het water. Vanavond terug gaan eten naar de plaatselijke pizza hut die zeer goede frieten kan bakken. 85 kronen om te eten drank inbegrepen. Snap het niet want ik geraak mijn geld echt niet kwijt. Na de maaltijd nog een poosje aan het water verbleven en wat zitten lezen en dan maar slapen.

13/08/2019

Ryd  Almhult

Na een verkwikkende nachtrust en een goed ontbijt was ik klaar om te vertrekken. Maar ja buiten was het weer niet veel soeps. Onweersbuien en een krachtig wind. Dan maar wachten zeker? Na een extra kopje koffie klaarde het op. De zon kwam er door. Het moment om te vertrekken. Richting Ikea vandaag, want ik zou er logeren in het hotel daar. Over de natuur geen klagen, brede wegen maar amper een auto of helemaal niets kwam ik tegen. Ja stil, wouden en meren vandaag. Maar het weer stond mij niet aan en de temperaturen nog minder. Voor augustus was dit hier toch niet om over naar huis te schrijven. Na een tijdje fietsen verkoos ik maar om mijn tocht in te korten. En dit was een goede beslissing want dan begon het te regenen. Eerst een klein beetje maar en dan een grote bui. Het teken om te schuilen. Het was niet zo maar regen, het water stroomde letterlijk over de straten. En daar sta je dan onder een boom, kou te lijden! Och, dan maar verder gefietst in de hoop dat het zou ophouden. Nog 20 km tot het hotel in de regen want stoppen deed het helemaal niet. Integendeel het begon nog te verdapperen, leuk is iets anders. Ik had een zware regenvest bij en eigenlijk had ik deze beter aangedaan. Maar ja ik reed liever verder om natter en natter te worden. Uiteindelijk bereikte ik de stad en moest ik op zoek naar het hotel. Gelukkig kon ik al een beetje mijn plan trekken in de Engelse taal. En na veel vragen kwam ik totaal verzopen bij de receptie. Vriendelijke mensen, mocht meteen mijn fiets in de bagekluis plaatsen. En na wat informatie gekregen die ik toch niet verstond ging ik naar mijn kamer. Ach ja eerst moest ik mijn fiets nog onder handen nemen. De ketting goed afgedroogd en morgen zou ik wel de ketting smeren. Nu op zoek naar de kamer. Piepklein, er kon amper een bed in. Naar buiten kijken was er ook niet bij. Kortom niet veel zaaks. Mijn kletsnatte kleren uitgedaan om dan een douche re nemen die ik wel moest delen met een andere persoon. Dan naar de stad op zoek naar een zak chips en andere lekkernijen. Gezellig was het allemaal niet, koud en nog altijd veel regen. Ja de zomer hier! In Ikea kocht ik een tasje koffie. Peperduur! Het duurste tasje van heel de reis. En als je de prijzen zag van het avondeten, waren deze al niet veel beter. En ook de mensen die daar kwamen eten. Meestal zakenlui, ik zie mij daar al tussen zitten. Eigenlijk had ik het wel beter gedaan. De mens kijk soms naar wat geld, want wat ik daarna meemaakte was nog veel slechter. Ik had ergens een pizza hut gevonden. IK bestelde er een spaghetti. Blijkbaar had hij nog nooit gehoord van deze naam. Maar kom hij kon het wel in elkaar knutselen. 11 euro de prijs viel nog mee maar dit was ook al. Heb geprobeerd de spaghetti een kans te geven. Maar verder dan twee hapjes kwam ik niet. Deze was echt niet te eten. Een en al peper, verschrikkelijk. Mijn mond stond al in brand. Niets voor mij, opgestaan en maar gefrustreerd naar buiten. Weg spaghetti en mijn geld. Dan maar weer naar mijn kamer. Het stomste was toen ik boven kwam en even wou pauzeren in het grote salon dat ik een gesprek begon met iemand die daar toevallig was. Spontaan maakte hij voor mij een tasje koffie. Het is namelijk zo dat er in ieder verdieping een grote moderne keuken staat waar de gasten naar believen vrijelijk kunnen koken. En de koelkast stond gevuld met allerlei waren van de gasten. Had ik dat geweten! Dan terug naar mijn mini kamertje. Het heeft veel weg van een scheepskajuit zo groot is dit. Maar kom ik lig toch droog want buiten is het weer helemaal om zeep. Hopelijk is het morgen beter al valt dit te betwijfelen.

Almhult Höor

14/08/2019

Na een natte dag van gisteren verheugde ik mij op een mooie zomerse dag. Maar eerst gaan ontbijten. Mijn fietskledij was ondertussen gedroogd. Dit is het voordeel van in een bed te slapen. In een tentje overnachten is toch iets anders. Niets meer voor mij. Het ontbijt zelf dan. Meer dan voldoende, met ondermeer goede koffie en de rest was ook ok. Niets te klagen daarover. Wel veel zakenmensen zaten te ontbijten. Dan terug naar mijn piepklein kamertje. 2 meter lang en misschien 1 meter 50 breed meer zal het niet zijn. Eigenlijk stelt dit niets voor. Ach, het is maar zo. De lucht was hemelsblauw, dit zag er toch al beter uit. Naar beneden de fiets uit de bagageruimte gehaald, nog een beetje poetsen en olie geven. Fietszakken erop en wij zijn weg, dit wil zeggen dat ik eerst een plaatselijk criterium rijd. En dit is eigenlijk overal zo, met deze gps geraak ik moeilijk een stad uit. Dan maar de weg gevraagd aan een jonge vrouw die op mij op de juiste weg leidde. Maar geloof het of niet de eerste wolken kwamen al opzetten. En de wolken werden talrijker en veranderden van kleur en tenslotte ja daar was de eerste stortbui. En zeggen dat ze vandaag een mooie dag voorspelden. Tijd om terug te gaan schuilen! Daar stond ik terug onder een boom om gek van te worden. Alle dagen hetzelfde liedje. Maar niet alleen de regen maar ook de temperatuur met amper 16 graden lijkt het al precies herfst. Na een uur schuilen was het voorbij maar de lucht bleef dreigen. Ik reed dan maar verder op onverharde wegen en er waren er veel vandaag. De wegen lagen er maar vuil en nat bij. En dan was het tijd om nogmaals een boom te zoeken. Niet om te plassen maar om te schuilen. Hoeveel maal dat ik vandaag heb moeten gaan schuilen voor de regen is niet bij te houden. De omgeving waar ik vandaag fietste was ook anders. Gedaan met de onmetelijke wouden, meer gewone bossen en minder meren. Maar ondanks het tegenvallende weer bleef het indrukwekkend fietsen in dit deel van Zweden. En de wind die was vandaag ook een spelbreker. Een gehele dag tegen de wind in fietsen is niet zo eenvoudig maar al zeg ik het zelf ik zat toch in vorm. Uiteindelijk brak op het einde van de dag de zon door. Höor kwam in zicht en ook mijn verblijfplaats die ik ongeveer een week terug had verlaten. 97 km vandaag op de teller in moeilijke weersomstandigheden. De huiseigenaar was buiten aan het werken bij mijn aankomst. Mocht direct mijn fiets in de garage plaatsen. Maar eerst mijn fiets kuisen en het was de moeite, zand en modder. Na een tijdje poetsen en te oliën stond hij terug klaar voor de volgende fiets rit. En dan terug die deur open doen met die code. Nu lukte het mij bij de eerste maal. Zal wel toeval zijn zeker? Mijn fietsschoenen beneden laten staan, met de fietszakken naar boven. Het eerste wat ik deed was kijken of mijn pot met confituur nog stond in de koelkast. Vergeet het maar, verdwenen. Verdorie, een volle pot confituur, ik kan toch weer geen nieuwe pot gaan kopen. Maar eerst voor mij een verkwikkende douche om vervolgens een wandelingetje te gaan maken in het dorp. Er zijn daar wel winkels maar allemaal heel kleine en sobere. Een terrasje doen? Vergeet het maar, moeilijk te vinden. Wel ontzettend veel pizza hutten. En ik wou zo graag een souvenir kopen van zweden. Niets te vinden. Onnozel eigenlijk, waarschijnlijk alleen in de grote steden te vinden. Maar wat ga ik eten vandaag? Zeker niet in een pizza hut, heb er meer dan genoeg van. Een leuk restaurantje? Niet te vinden. Dan maar zelf koken vanavond. Een moderne supermarkt binnen gestapt op zoek naar iets eetbaars. Een kant en klare maaltijd gekocht voor amper 2 euro 50. Thuis gekomen de microgolfoven op een aantal graden geplaatst en na amper 8 minuten kon ik al eten. Vlees groenten en aardappelen. En het was nog goed ook. Ja, echt smakelijk gegeten. Ik had ook nog een pak koffie gekocht die zou ik wel mee naar huis nemen. Nog een pak koeken aangeschaft en chocolade, dit voor amper 10 euro. Ja terug een goedkope dag vandaag. Morgen is het de laatste rit. De wouden zijn verdwenen, op nu naar de zee en naar huis.

Höor  Aspro

15/08/2020

Ja, deze nacht was het de moeite. Ik wou naar de wc gaan, en terwijl ik wou uitstappen viel ik met mijn matras en al de rest uit het bed. Mijn nachtlampje moest er gaan geloven. Terug in elkaar geplaatst maar het lampje was wel stuk. Spijtig voor degene die na mij komt. Maar ja mijn confituur was ook verdwenen en de koffie was ook op. Ze zullen wel een ander lampje aanschaffen in plaats van mijn potje jam en koffie. Terug in bed en bij het ochtendgloren naar de supermarkt om verse broodjes. Spijtig genoeg moest de bakker nog komen, dan maar een paar van gisteren meegenomen die natuurlijk niet zo vers en smakelijk meer waren. Terug naar de woning en lekkere koffie gemaakt. Na mijn schamel ontbijt, alles klaar gemaakt om te vertrekken voor een rit van 82 km. De wind tegen vandaag en met een bewolkte hemel waren dit beslist geen fraaie vooruitzichten. Het weer valt hier niet mee. Zomerse dagen heb ik nog niet gehad in dit land. Zo ik kon er weer aan beginnen en zoals de vorige dagen scheen de zon maar voor niet te lang. Een moeilijke rit ook met talrijke heuvels. En wat denk je na ongeveer een uur fietsen kwamen de wolken opzetten met de portie regen. En de wind pal in het gezicht, duwen en nog eens duwen. En de wegen waren kaarsrecht er leek precies geen eind aan te komen. Vandaag mocht ik maar om 16 uur het huis binnen. Trager gaan fietsen is nu ook geen optie. Nog 30 km te rijden en dan begon het weer te verslechteren. Striemende regen en veel wind waren mijn deel. Niet te doen eigenlijk en waar moest ik schuilen? Nergens, want bomen waren er niet meer en in de open vlakte kon ik moeilijk tussen het koren gaan schuilen. Aan alles komt een eind en ook aan deze rit. Kletsnat kwam ik te vroeg toe, nog iets meer dan een uur. Maar als ik aan de deur klopte deed er natuurlijk niemand open. En koud dat het was. Dan maar onder een afdak gaan zitten en hopen dar ze zo snel moeilijk de deur opendoen. Eindelijk kwam ze buiten verwonderlijk dat ik daar zat! In ieder geval ik mocht in het hoofdgebouw slapen want in het andere werden er meer dan dertig gasten verwacht. Voor mijn fiets de sukkelaar was er geen plaats binnen zo moest hij weer de ganse nacht buiten slapen. Mijn logement was ook niet veel zaaks oud en en verre van modern.. Maar ik zat binnen en kon mij wassen en droge kleren aantrekken. Een beetje lezen en toen viel ik in slaap. Het was ondertussen opgehouden met de regen. Het sein om te fietsen naar de kust op zoek naar iets eetbaars. Terug een pizza bar maar een met een goede kwaliteit. Friet met hamburger. Na mijn maag gevuld te hebben kon ik naast het restaurant de supermarkt opzoeken voor proviand voor morgen. Als ik buiten de supermarkt stapte viel ik bijna omver van de wind en de regen. Een regengordijn, niet te geloven. Wachten dan maar, maar hoelang? Mijn speciale regenvest aangedaan en vertrokken. Een zeer goede vest als je ze aan doet anders heb je daar helemaal niets aan. Maar al de rest was verzopen toen ik aan het hotel toe kwam. Mijn broek een natte dweil en mijn kousen wat een ellende. Mijn fiets onder een boom geplaatst en poetsen zit er vandaag niet meer in. En de Wi-Fi werkte hier ook niet. Van de kok kreeg ik een code mee maar deze ging ook niet. Eigenlijk was dit na de jeugdherberg de slechtste logeerplaats. Ach, ik denk al aan morgen, en dit is de laatste 20 km naar de boot. De boot vertrok om 8 u 15 dat was zo maar het draaide helemaal anders uit.