zweden

fietstocht door Zuid Zweden

Reis naar Zweden

Een fietstocht naar Zweden doe je niet zo maar, want er komt heel wat bijkijken.Trein, boot, waar ga je slapen en nog veel meer problemen waar je met te maken krijgt. Uiteindelijk na vele maanden allerlei kaarten te hebben bekeken de juiste reisweg samengesteld . Het relaas van dit alles wil ik dan ook neerpennen in dit volgende verhaal.

3/08/2018

Zenuwen, maagpijn en tandpijn, alvast geen leuk begin om de dag nadien te vertrekken op reis. En dan had je nog de mensen die de fietstocht afraden vanwege te gevaarlijk want je weet toch nooit moest je iets overkomen wie gaat je dan nog vinden. Ach, ja het is misschien allemaal goed bedoeld maar daar heb je wel weinig aan. Maar vandaag moest ik naar Eine met mijn zogezegde pijne tanden. Toch nog ergens een afspraak kunnen maken want in de verlofperiode zijn er wel weinig tandartsen beschikbaar. Om een lang verhaal kort te maken de mevrouw in kwestie vond natuurlijk helemaal niets wel kreeg ik zware pijnstillers mee. Thuis gekomen was ik na een pil te nemen al helemaal misselijk geworden. Op deze manier de eerste dagen gaan fietsen zag ik dan ook niet zitten, dan maar de medicijnen meegenomen in het geval ik ze wel moest innemen. Onnodig te zeggen dat ik de komende dagen geen tijd tandpijn meer had, het zal dan toch de stress zijn geweest zeker?

Eine

De dag brak dan ook aan om te vertrekken naar Zweden, mijn vrouw nog even uitgezwaaid en dan begon mijn tocht. De trein nemen naar Gent en dit is zo’n boemeltreintje waar je amper plaats heb om uw fiets mee te nemen. Je moet maar eens proberen om de fiets boven te plaatsen. Bijna niet te doen met al die steile trappen omhoog. Gelukkig was er een vriendelijke man die mij daar hielp. En zo vertrok ik voor de eerste halte richting Gent. In Gent aangekomen was het maar een poosje wachten op de trein die mij richting Verviers zou brengen. Deze trein ken ik al van mijn vorige fietsreis naar de Eifel, zo ik wist waar ik plaats moest nemen en dat is in een van de eerste wagons. Je hebt daar een plaats om uw fiets te stallen. Niet teveel volk op deze trein zo kon ik voldoende relaxen. In Verviers aangekomen dan de trein naar Aken, ja je moet er wel wat voor over hebben. Maar deze trein was een klein boemeltreintje waar je enkel kon in rechtstaan en ondertussen maar beven en schudden dat deze trein deed, het deed mij meer denken aan de een of ander attractiepark zo denderde deze voort naar de Duitse plaats Aachen. In Aachen was het dan nog twee uur wachten op de volgende trein. Dan maar de tijd doden in de stad met ergens nog een koffie te gaan drinken en naar winkels staan staren. Zo ging de tijd voorbij en kon ik een boemeltrein nemen naar Ham. Drie uren op een trein op een klein zitje. Maar vervelender was de vele stopplaatsen, ongeveer 30 maal stoppen en en terug vertrekken. Dit wasnog niet alles want gedurende de rit viel de trein tweemaal stil. Kleine storing, maar de klok ging vooruit en het werd met de tijd spannender, tot ik nog 10 minuten over had om de volgende trein te nemen. Terug zo een regionale trein met vele stopplaatsen en om een lang verhaal kort te maken mocht ik eindelijk een sneltrein nemen naar Berlijn om in Wolfsburg af te stappen. Bijna 12 uur was ik onderweg, allemaal veel te lang, mijn eigen schuld had maar een betere planning moeten maken. Mijn gps bovengehaald en naar het hotel gefietst. Het hotel was een meevaller, heel vriendelijke mensen en mijn fiets kon ik plaatsen in de feestzaal. Veel heb ik deze avond niet meer gegeten, meer dan een braadworst zat er niet meer in. Nog een koffie gedronken als afsluiter en een beetje luieren op mijn kamer. Terugkijkend op deze dag waren er toch een paar minpunten. De vele treinstops en dan ternauwernood nog de volgende trein kunnen halen waren niet ideaal om de eerste dag te beginnen.

04/08

Wolfsburg Arendsee 99 km

Goed geslapen en ik keek al uit naar het ontbijt, en deze was om duimen en vingers af te likken. En de plaats waar het ontbijt zich bevond was met het uitzicht naar buiten was mooi. Rustig eten en genieten van een of ander kanaal was rustgevend. Er was maar een vrouw aanwezig in de ontbijtruimte die druk aan het werken was op haar laptop. De andere gasten moesten nog komen. Die grote kan koffie heb ik natuurlijk tot mij genomen en ik heb gegeten tot ik eigenlijk niet meer kon! En dan kon ik terug gaan inpakken voor de volgende tocht. Mijn gps leidde mij naar Wolfsburg en voorbij het grote voetbalstadion en oeps ik was de weg kwijt. Daar heb ik het nog altijd moeilijk mee om uit een centrum te fietsen. De kaarten erbij gehaald die mij ook niet veel wijzer maakten. Uiteindelijk toch nog de weg gevonden maar deze koste mij wel een omweg van 5 km. Maar het weer viel mee. Veel zon en 22 graden, ik kon beginnen met volop te genieten van deze fietstocht. Ik Fietste nu in Oost Duitsland en dit zie je meteen aan de natuur. Ongeschonden eigenlijk en bijna zo goed als geen autoverkeer. Indrukwekkend waren de grote heidevelden. Merkwaardig was wel dat de weg zo rustig was, te rustig zou later blijken. Ik was een verkeersbord tegengekomen die vermelde dat de weg onderbroken was, maar ik trok er mij niets van aan. Maar na 10 km was de weg helemaal versperd een enorme put waar ik helemaal niet over kon, wat nu gedaan ik kon toch moeilijk 10 km terugkeren? Maar dan zag ik een klein paadje langs de put lopen en terug steil omhoog. Ik heb er het maar op gewaagd dit paadje te nemen en het gelukte mij om boven te komen. Al bij al viel het mee en het was zondag zo werken deden ze ook al niet vandaag, of ik mocht zeker terugkeren. Misschien een les voor mij om zeker acht te slaan op wegenwerken. Maar dan kampte ik met een ander probleem namelijk dat ik honger kreeg, ik had enkel maar druivensuiker bij mij en in Duitsland op zondag zijn de meeste winkels gesloten. En zeker hier in niemandsland kwam je er al geen tegen. Veel natuur maar zo goed als geen toerisme. Het viel mij ook op als ik dan toch ergens een dorp infietste dat er alles zo verlaten bijlag. En vooral de huizen gaven een triestige indruk. Een decor om een film uit de Tweede Wereldoorlog te spelen. Zoiets nog niet veel gezien. De sporen van het voormalige Oost Duitsland waren hier nog volop aanwezig. En zo vlogen de uren en de km voorbij. Opeens zag ik een bordje staan van het meer waar ik moest zijn. Nog 13 km en ik was aan mijn hotel. Mijn gps vaarwel gezegd en maar die bordjes gevolgd, zogezegd een kortere weg. Was het maar, integendeel ik kwam later tot de vaststelling dat het een langere weg was omdat ik aan de verkeerde kant van het meer zat. In plaats van 80 vandaag was het 100, en de honger die ik had kreeg ik er gratis bij. Het hotel was mooi gelegen aan het meer, mijn kamer telde een verdieping maar de luxe die ik had van Wolfsburg was hier niet aanwezig. Maar voor de rest viel alles goed mee. De uitbaters vriendelijke mensen, Voor de Wi-Fi moest je een stekker gaan halen die je in het stopcontact moest steken en dan inloggen met een cijfercode. Met een beetje prutsen had ik snel verbinding en kon ik naar mijn favoriete radiozenders luisteren. Dan een lekkere douche genomen, er stonden zelfs twee flesjes water klaar en mijn fiets stond in de schuur. Een koffie gedronken met een groot ijs coupe. De prijs voor dit alles 6 euro, goedkoop land! En nu was het tijd om even een bezoekje te brengen aan het meer. Tamelijk groot en helder water, en rustgevende omgeving. Geen massatoerisme wat moet je nog meer. Ik heb toch een poosje verbleven aan het water om dan terug te gaan naar het hotel om te eten. Voor mij vandaag geen friet wel een plaatselijke specialiteit van het meer, een of ander zoetwatervis. Dit gegeten met gekruide aardappeltjes en een alcoholvrij biertje. 13 euro samen voor dit alles, in België heb je amper een groot pak friet met stoverij. Dan terug naar de kamer om mij een beetje te ontspannen. Met gratis Wi-Fi en mijn tablet en een goed boek lezen is dit toch een aangename vakantie. Ik kijk al uit naar mijn volgende rit.

Arendsee  Parchim

102 km

Ale ik nu zeg dat ik goed heb geslapen komt dit misschien als vervelend over. Maar toch is dit zo, na de inspanningen die ik doe op de fiets val ik iedere keer zorgeloos in slaap. En zo keek ik opnieuw uit naar een volgende dag. Een nieuw avontuur tegemoet. Maar eerst naar het ontbijt en ja ik was terug de eerste bezoeker. De uitbater zelf was aanwezig toonde mij direct waar de koffie stond ( is voor mij het belangrijkste ). Overigens een mooie locatie om te ontbijten. Een tijd die terug ging in de geschiedenis met allerlei spullen die uitgestald waren van jaren terug. In ieder geval zoals gewoonlijk genoot ik ten volle van het ontbijt. En ik nam ruim de tijd om voldoende te eten, want zou ik vandaag nog iets te eten tegenkomen? Na het ontbijt naar de kamer om alles op te ruimen en te vertrekken. De eerste kilometers waren indrukwekkend om te fietsen. Dat was dan wouden links en wouden rechts, er kwam er geen eind aan. En verkeer, dit was zo goed als niet aanwezig. Na een poos kwam ik aan een groot meer en de zon brak helemaal door het wolkendek. Het sein om de huid in te smeren met een of andere zalf tegen verbranding. Had ik beter niet gedaan want een paar minuten later verdween de zon achter de wolken en dit zou zo de gehele dag blijven. En nu op naar de rivier de Elbe. Ik was vergeten dat er geen brug was maar een veerpont. En toe ik aan deze pont was stond er doodleuk een bordje met het opschrift “ veerpont buiten gebruik “. Ja, daar staat het dan want ik moest over dat water. Maar hoe? Gevraagd naar een andere oversteek en deze was 12 kilometer verderop. Dit zou vandaag een lange tocht worden. En maar hopen dat deze open was of ik mocht nog een eindje verder rijden. En met een bang gefietst richt de volgende veerpont en deze was open. Het bootje deed zijn werk. Kostprijs 2 euro enkel, toch allemaal redelijk duur. Aan de overkant gekomen even mijn kaart er bij genomen om te kijken of ik geen kortere weg kon nemen. Hier en daar een stukje afsnijden maar al bij al maakte dit weinig uit. Ondertussen was het middag en was ik nog geen enkele, winkel, bakker, supermarkt of wat dan ook tegengekomen. Weeral het zelfde liedje van gisteren. Een ganse dag doorfietsen op druivensuiker. Maar de form verdween uit mijn benen vanwege de honger. Maar de natuur bleef mooi en de wouden hier in deze streek overweldigend. Na een stuk fietsen door een dergelijk woud sprongen erop eens twee reeën voor mijn fiets. Twee grote reebokken!!. Daar heb ik mij toch wel een hoedje geschrokken en zij waarschijnlijk ook. Zo dicht bij mij heb ik nog nooit een ree in het wild gezien. Daarna kwam ik in een golvend gebied terecht. En ja ik werd moe, de krachten verdwenen uit mijn lichaam. Maar ik moest verder. Opeens in een dorp kwam ik een bakker tegen maar het was vandaag zijn sluitingsdag, om gek van te worden. En nu op naar de laatste 10 kilometer en die waren zeer lastig want ik moest nog de een of andere heuvelrug bedwingen. Normaal stelt dat niets voor, maar nu leek het precies een col. De afdaling was een geschenk voor mijn benen. Na een tocht van 102 kilometer Parchim bereikt. Vriendelijk ontvangen door de eigenaar en meteen kon ik mijn fiets in de garage plaatsen. Zelfs mijn bagage werd door hem naar boven gedragen. Amai wat een luxe! En op de tafel stond er zoals gewoonlijk een fles water klaar. Eerst natuurlijk die uitgedronken en daarna een heerlijke douche. Dan de stad in om even lekker uit te rusten op een terras. Na een zoektocht vond ik er een en heb dan meteen een grote koffie besteld. Mooie kleine stad overigens met hier en daar historische gebouwen. Maar ik had niet veel zin om er lang naar staan te kijken. Want nu moest ik echt op zoek naar een supermarkt, een derde dag fietsen zonder eten zag ik niet zitten. Een Penny supermarkt gevonden. Een grote voorraad ingeslagen voor de komende dagen want je weet maar nooit. In ieder geval honger zou ik niet meer hebben morgen. En nu terug naar het hotel. Maar waar naar toe? Ik wist het niet meer! Straat in en uit, maar de weg naar mijn hotel vond ik niet meer. Ja, de stad is wel niet groot maar de kern bestaat toch uit vele kleine straatjes. Teneinde raad maar een schoenenwinkel binnengestapt om de weg te vragen. Ze konden er nog mee lachen. Moeilijk was het niet, altijd rechtdoor je kunt het niet voorbij lopen. En dit was ook zo. Deze avond heb ik het hotel niet meer verlaten had er nog weinig zin in. Alleen deze verlaten om buiten in de tuin te gaan eten.. Friet met een schnitzel, en een alcoholvrij bier 13 euro. Valt nog mee, al heb ik gisteren beter en goedkoper kunnen eten. En nu zit terug op mijn kamer en buiten zijn de gasten nog aan het praten. Als je alleen reist is dit wel een stuk minder om met vreemden te praten. En veel zin heb ik er ook niet naar. Maar omstreeks 10 uur sluit het restaurant en was het gedaan met de pret en de sigaretten te roken en de rust keerde terug over parchim. Morgen is het al de laatste dag in Duitsland om dan verder te trekken naar Zweden.

Parchim   Rostock

100 km

06/08/2019

Een nieuwe dag en tevens ook de laatste rit in Duitsland. Dit zou dan terug een tocht van 100 kilometer worden. Maar eerst naar het ontbijt, niets speciaals alleen vond ik naar mijn normen te weinig koffie. Voor de rest was alles in orde. Terug naar boven om alles in mijn tassen te stoppen en mijn fietskledij aan te doen, vervolgens naar beneden om de fiets uit de garage te halen. Maar nu keek ik naar boven en zag ik een zwaarbewolkte lucht. Nee, dat zag er niet goed uit en dit was ook zo. Het vooruitzicht om 100 kilometer in de regen te fietsen was geen vrolijke gedachte. Mijn regenjasje bovengehaald en beschermhoezen over de fietszakken en ik kon beginnen aan mijn tocht. Eerst regende het licht maar het begon langzamerhand harder te regenen. De wegen waren tevens ook druk om op te fietsen, met andere woorden het was geen aangenaam begin om te fietsen. Dan maar ergens geschuild want nu was het wel van het goede teveel. Na een goed uur was de regen voorbij en kon ik mij vervolgens droog gaan rijden. De wegen naar Rostock waren niet veel soeps, altijd maar rechtdoor, vervelend en niet leuk. Een hert lag dood in de berm, die had het verkeer niet overleefd. Honger kreeg ik ook maar in tegenstelling tot de voorgaande dagen had ik wel genoeg voedsel bij mij. Het was een winderige dag die in mijn voordeel waaide. Dit scheelt toch veel. 100 kilometer tegen de wind of de wind in de rug maakt een wereld van verschil. Veel wouden waren er niet meer vandaag veeleer weidegrond en als ik naar boven keek zag ik enkel die dreigende wolken. Gelukkig bleef het droog en kon ik naar het landschap kijken. De brede wegen maakten plaats voor de kleinere en hier en daar was er een ooievaar te zien. Het sein dan om te stoppen om een foto te nemen, als de vogel tenminste bleef staan. Maar hij begreep het niet altijd wat mijn bedoelingen waren, getuige zijn vlucht voor mij. Dan maar verder fietsen naar de grote havenstad Rostock. Tot nu toe viel er weinig te schrijven over deze tocht. Lang was het wel en met de wind in de rug waren de inspanningen minimaal. Ondertussen scheen de zon en kon ik in de stad het hotel gaan zoeken. Die lag trouwens aan de haven met een mooi uitzicht op de stad. Zo nu stond ik voor het hotel en ik dacht dat ik snel zoals gewoonlijk op mijn kamer zou zijn. Helemaal verkeerd gedacht. Teneerste stond er een bordje aan het hotel met het opschrift vandaag is de receptie gesloten. Bij afwezigheid telefoneren naar dit nummer. Dan gaan wij maar bellen zo dacht ik. Raar maar aan de andere kant van de lijn nam niemand de hoorn op. Dat is ook goed, ja daar sta je dan voor aap. Gevraagd aan het restaurant die in hetzelfde gebouw was. Niets mee te maken was kort en bondig hun antwoord. Oei, ik schrok mij toch een hoedje. Ik vloekte dat het niet mooi was. Dan maar voor een andere oplossing gezocht. Zag daar een brochure liggen van het hotel met een ander telefoonnummer. Geprobeerd maar ook geen antwoord, heb dan wel een boodschap achtergelaten op het antwoordapparaat. Je weet maar nooit en warempel opeens kreeg ik een op oproep. Een vriendelijke vrouw aan de lijn, en ze legde uit hoe ik de kamer in kon. Buiten stond er een brievenbus met een code om een nummer in tikken. Zo ik tikte het nummer in en het kastje ging open en daar zag ik een bos sleutels liggen. Nummer zoveel moest ik nemen en dit was mijn kamer. En de fiets moest ik maar in het boothuis zetten. Oef, ik had het toch weer geklaard. In ieder geval dit getuigt van weinig service. Per toeval een telefoonnummer gevonden of ik was misschien nog aan het zoeken. Nu nog mijn fiets kwijtraken en kon op mijn kamer. In het boothuis plaatsen vergeet het maar. Iemand vertelde mij dat dit zo helemaal niet was. Altijd hetzelfde, wij hebben niets te zien met dit hotel. En op mijn vraag waar ik de fiets kon plaatsen. Ok zet hem dan maar in het boothuis en vanavond word alles afgesloten. En wanneer gaat die ruimte terug open was mijn vraag. Toch niet morgen om 5 uur. Weeral een probleem, een fiets plaatsen en vervolgens kan je er morgenvroeg niet aan, ja daar heb ik helemaal niets aan. Om een lang verhaal kort te maken mocht ik mijn fiets plaatsen in de inkomhal naast zijn bureau. Eindelijk was ik verlost van mijn tweewieler. Naar boven dan de trappen omhoog. De kamer was proper maar zeker niet gezellig. Ik had het een beetje gezien, vooral de onbeleefdheid van het restaurantpersoneel. En hoe moest ik morgen betalen? Papier invullen die op de tafel lag en morgen samen met de sleutel in de brievenbus deponeren. Na al dat gedoe tijd om  een douche te nemen om vervolgens een wandelingetje maken langs de haven. Het schijnt dat Rostock een mooie stad is maar ik heb er weinig van gemerkt omdat ik niet aan de overkant geraakte. Een kilometer verder was er wel een overzet maar de prijs voor een vaart heen en terug stond nergens vermeld, dan liet ik het er maar bij. Eigenlijk vond ik het niet leuk meer, ja dit hoort er ook bij. Maar waar zou ik vanavond eten? Er was maar een restaurant daar ging ik zeker niet naar toe. En aangezien ik niet aan de overkant geraakte was de conclusie dat er deze avond niet veel te eten zou zijn. Dan maar koeken en chips gegeten en water van de kraan. Ja, ik vertikte het om bij deze mensen iets te gaan eten. In iedere geval hier kom ik nooit meer terug. Gelukkig had ik nog Wi-Fi op mijn kamer en kon ik naar de radio luisteren. Zo ik keek al uit naar morgen want dan nam ik de ferry naar Zweden.

Naar Zweden

07/08

IK moest vandaag zeer vroeg opstaan, meerbepaald om 5u15. Alles bij elkaar rapen en naar beneden. Brief met sleutel in het kastje gestopt, fietstassen op de fiets en ik kon dit hotel achterlaten. Meer dan waarschijnlijk voor de laatste keer! En nu op naar de haven, maar eerst moest ik nog een stop maken bij de plaatselijke bakker. Ja, die was in de morgen al om vijf uur open. Een geluk voor mij! De koffie liet ik mij welgevallen en met een paar suikerkoeken kon ik terug op weg. De weg richting de haven had ik niet in mijn gps opgeslagen want volgens mij zou dit helemaal geen probleem vormen. Het begon al verkeerd want er was geen enkele aanduiding naar de Haven. En zeker niet naar de plaats waar de Ferry lag. Ternauwernood dan maar mijn gsm bovengehaald en kijken via Google maps waar ik nu precies was. De weg dan maar gevraagd aan een jongeman maar die had waarschijnlijk nog nooit gehoord dat er een afvaart naar Zweden bestond. Een jonge vrouw en dit was al derde keer dat ik iemand moest tegenhouden om de weg te wijzen wist het eindelijk wel. Ondertussen ging de tijd ook snel voorbij. Ik volgde haar aanwijzingen en stond dan voor een snelweg richting de ferry. Ja, wat ben ik daarmee, ik kon toch moeilijk de weg volgen via een snelweg. Er kwam een fietser aangereden en die nam mij mee langs allerlei fietspaden naar de Ferryterminal. Maar snel dat hij reed en op mijn grootste versnelling kon ik hem amper bijhouden. En opeens zag ik het bureel van de ferrymaatschappij. Binnen gestapt met mijn papieren. Een oudere vrouw aan de balie nam mijn papieren en dan zegt ze. Wat moet ik daar mee! Ik moet naar de boot mevrouw was mijn antwoord. Waar is uw boekingsnummer? Nog nooit van gehoord was mijn reactie. Zij kon er helemaal niet om lachen. Hier zie dat is uw boekingsnummer en dat moet je intikken. Zij legde uit waar, maar ik begreep er weinig of niets van. Links en rechts en weer rechtdoor. Trok er mij helemaal niets van aan en fietste recht naar het schip. Daar kwam er al een man aangelopen om mij tegen te houden. Ja, zo werkt dat hier niet u moet een ticket hebben. Zonder ticket geen boot. Amai terug naar af naar die vervelende vrouw. Zij werd dan noch kwader, totdat ik buiten stapte en iemand ging halen om mij helpen. Maar zij vloog nog altijd uit tegen mij, en terug haar zelfde verhaal om met het schip te kunnen vertrekken. Maar die jongeman ook een fietser hielp mij verder. Moeilijk is het allemaal niet als je het ziet. Uiteindelijk stond ik dan te wachten bij het schip. veel tijd had ik niet meer over, tien minuten ongeveer. Ik heb ooit eens een boot genomen naar Engeland en dit was toch veel eenvoudiger. Dan maar het schip binnen gefietst, ja dit is wel een indrukwekkend iets. Een grote ruimte en geheel aan de achterkant kon ik mijn fiets plaatsen. Een piepklein plaatsje met een fietsrek waar uw fiets toch niet in past. Mijn fietsmaat plaatste zijn fiets dan meer tegen de zijkant en dit  deed ik dan ook en maakte hem vervolgens vast. En nu naar boven, zeven verdiepingen naar omhoog. Dit gaf een vreemd gevoel, want hoe kan je hier nog uitraken als er een ramp gebeurt. Teveel slechte films bekeken zeker? Maar het uitzicht is wel adembenemend. Wat een mooi panorama over het ganse havencomplex. Het schip vaarde af voor een tocht van ongeveer 6uur. Maar die tijd gaat eigenlijk snel voorbij. Beneden een koffie drinken dan terug naar boven en weer naar beneden om de gsm op te laden. Een boek lezen en zo verder. Langs de eilanden van de Deense kust gevaren en dit met een stralende zon. Ja, beter kan het niet zijn. En na die 6 uur kwam Zweden in het zicht. Zweden alleen al die naam uitspreken is voor mij al iets ongelooflijks. Dat ik hier nu aan land ga, niet te doen. Zo ik was nu op Zweeds grondgebied en dit voelde  vreemd aan. Maar ik had een idee, binnen 10 dagen kom ik terug waarom niet eerst kijken hoe ik terug de boot kon nemen naar Duitsland. Eerst moest ik het vragen en dit was dan ook mijn eerste vraag in de Engelse taal. Een vriendelijke man wees mij de weg naar de terminal. Ik heb zo alles een beetje bekeken hoe het hier in zijn werk ging. En eigenlijk was dit de zelfde werkwijze als in Duitsland. Zo ik was gerust gesteld, later bleek dit helemaal niet zo te zijn. En nu was ik klaar om aan mijn grote tocht in Zuid Zweden te beginnen. 20 kilometer vandaag nog te fietsen. Het stomste was een gehele dag met de zon gevaren en nu trok de hemel toe. Het zou toch niet waar zijn zeker dat het gaat regen? Met fietskledij lukt dat nog, maar zonder is al wat moeilijker. Dan maar mijn regenvestje aangetrokken en de fietszakken getrokken over de fietstassen. Maar de regen viel met hopen uit de lucht en warm was het ook al niet, dan maar geschuild in een bushokje. Triestig begin alvast. Opeens kwamen er twee wat oudere vrouwen aangefietst ook trekkers trouwens maar die hadden helemaal geen schrik van de regen en ik wel. Dan maar hun voorbeeld gevolgd en maar verder gefietst naar het bed and breakfest. Gelegen op 5 kilometer van de zee. Een oudere man verwelkomde mij. Hij spreekt Duits met haar op. Op mijn vraag waar ik mijn fiets kon plaatsen ging hij een vrouw gaan halen. En die kon perfect Duits. Dan stelde zij mij de vraag of ik gereserveerd had? Stomme vraag natuurlijk en nog dommer bleek dat er voor mijn fiets geen plaats  was want ik moest hem maar vastbinden aan een paal. En tenslotte moest ik direct betalen. Amai, wat een ontvangst in Zweden, ja dit had ik mij toch anders voorgesteld. Dan naar de kamer en deze stelde helemaal teleur. Wat voor iets was dat allemaal en de Wi-Fi werkte niet en de douche daar stap ik nooit in. Neen, ik vond dit helemaal niets, wat een verschil met Duitsland. Een geluk de zon begon door te breken en gaf al wat meer sfeer in dit rare huis. Na een poosje te hebben geslapen vertrok ik terug naar de kust op zoek achter eten. Die 5 kilometers waren er al snel 7 naar het dorpje maar het was fietsen daar naar toe wel de moeite waard. Een leuk plaatsje met alles erop en eraan, Zelfs een automaat waar ik geld kon afhalen. In de een of andere pizza bar een spaghetti bestelt met een cola. En weer terug spreken in de Engens taal, niet gemakkelijk voor mij. Maar kom het gaat en dit is het belangrijkste. Het eten is er helemaal niet duur. Amper 11 euro, bij ons in België ligt de prijs een beetje duurder. Na een poosje hield ik het voor bekeken en fietste ik terug naar het hotel. En dit langs uitgestrekte weiden. Op mijn kamer moest ik zelf mijn bed opmaken. En vanavond tv kijken? Ja, als er geen staat is dit ook al een probleem. En voor buiten nog te gaan wandelen had ik geen zin meer. En die matras om op te slapen, je kunt u evengoed op de grond gaan neerleggen, zo diep zakte ze door. En zeggen dat ik hier na mijn reis door Zweden nogmaals moet slapen. Ik ga mij toch iets anders zoeken. En in de morgen 20 kilometer fietsen naar de haven is toch ook ver. Zorgen voor later.

08/O8/2018

Aspo  Hoor

De nachtrust viel nog mee, maar de Wi-Fi die ik wou gebruiken helemaal niet. In de gemeenschapsruimte waarschijnlijk wel maar wat had ik daar aan. Dus voor mij gisterenavond was er geen radio te beluisteren. Het eerste wat ik deed was gaan kijken of mijn fiets nog buiten stond tegen die mooie paal. Al die stallingen hier en toch geen plaats voor mijn fiets te plaatsen! En nu naar het ontbijt. Boven verwachting was er meer dan genoeg te verkrijgen. Brood en beleg en de koffie smaakte zeer goed. Ik was de enige aanwezige en heb dan maar een praatje gemaakt met de uitbaatster. Ja, ze was hier ongeveer zes weken en  afkomstig van Berlijn. Ze heeft daar alles achtergelaten om hier een nieuw bestaan te beginnen. Het is hier heel rustig zo zei ze, en dat is ook het enige want de accommodatie is totaal verouderd want die oudere man heeft er volgens mij maar een zootje van gemaakt. Na het ontbijt afscheidt genomen van de gastvrouw maar zij herinnerde mij eraan dat ik volgende week ook hier een overnachting had! De zon schijnt vandaag maar voor hoe lang? En dit was ook zo want naarmate de dag vorderde kregen wij meer en meer wolken en uiteindelijk dan de nodige regen. De straten vandaag waren niet veel soeps. Veel werken met de nodige omleidingen en extra km. De wegen waren heuvelachtig, op en neer maar het grootste probleem was mijn zitvlak. Die lag een stuk open en deed wel heel wat pijn bij het fietsen. Ja, met een nieuwe broek fietsen, valt niet altijd mee. Met nu en dan een beetje op de trappers te staan kon ik de meeste pijn wel verdragen. Normaal was het vandaag een ritje van 78 km maar met twee omleidingen zouden het weer wat meer worden. Halverwege gestopt in een of ander dorpje om mij te bevoorraden. Een kleine supermarkt en buiten stonden nog meer trekkers die ook hetzelfde gedacht hadden. En dan kwam de regen opzetten, een stevige bui juist op tijd om te schuilen. Na die verfrissende bui ging de weg direct stijl omhoog. En het landschap was niet overweldigend om naar te kijken. Zeker niet, wellicht morgen en hopelijk kom ik eens een eland tegen. Plots terug een weg waar ik niet door kon, juist vandaag moest de weg voorzien worden van een nieuwe asfalt laag. Nog een paar km erbij.  Uiteindelijk na een lange dag kwam Hoor in het zicht. Een stad zoals zovele niets speciaals aan. Met mijn gps had ik het huis snel gevonden, het was een vakantiewoning waar ik vandaag en volgende week een nacht geboekt had. Ik had de code gekregen om binnen te komen. De trap op en er stond een bakje naast de deur. Eerst moest ik het bakje open krijgen maar dit lukte mij helemaal niet! Ik kon wel de cijfercode vormen maar de sleutel bleef onbereikbaar. IK bleef er daar maar staan prutsen tot dat ik het beu was. Dan maar er naast gebeld bij de buren. Gelukkig voor mij waren dat de eigenaars. Mijn beste Engels bovengehaald en duidelijk gemaakt dat ik het huis niet binnen kon. Hij snapte direct waarover het ging. En hij toonde mij hoe het werkte, en als je het ziet is het natuurlijk belachelijk om zo te staan prutsen. Daar was de sleutel en de deur ging open. Mijn fiets kon ik plaatsen in het tuinhuis. Erg vriendelijke man overigens Als ik binnen was viel ik van verbazing omver. Een zo’ huis, met alles erop en eraan. Wat een verschil met gisteren. Mooi en proper en een goede Wi-Fi bereik. Dan maar direct de Wi-Fi gebruikt om de radio te beluisteren. Maar dan keek ik naar buiten en de lucht werd donker en donkerder en begon het zowaar nog te onweren. Van de gelegenheid gebruikt gemaakt of er nog iets eetbaars was in de keukenkast. En ja er was nog koffie aanwezig en zo kon ik meteen een tasje koffie zetten. Na van de koffie te hebben genoten scheen ondertussen weer de zon. Een leuke douche genomen en een wandelingetje gemaakt naar een grote supermarkt. Je kon er van alles krijgen en duur was het helemaal niet. Broodje gekocht en confituur en wat beleg, koeken en dergelijke zo dat ik morgen zeker geen honger zou krijgen tijdens het fietsen. IK heb spaghetti gemaakt waarbij ik enkel wat water moet gieten over de pasta. Dat het smaakte moet niet gezegd worden. En vooral het voedsel in de winkels zijn toch altijd zo goedkoop. Vandaag ben ik amper 20 euro kwijt en dit voor een land als Zweden. Zweden duur nog weinig van gemerkt. Ik heb er nog een gezellige avond gemaakt en keek terug uit naar morgen want dan zou ik de wouden en de meren bereiken.

09/08

Hoor   Vanga

Goed geslapen in mijn villa maar daarentegen was het ontbijt een stuk minder. Een broodje van gisteren zonder boter en alleen maar confituur. Ik had nog een schijfje gekookte hesp. Koffie gezet zonder melk want ik had er geen. Met andere woorden het stelde allemaal niet veel voor. De voorbije nacht had het goed doorgeregend en nu scheen de zon. Gedurende de gehele dag zou het zo blijven, zon en wolken. Om 9u30 vertrokken en zoals zo vaak zijn de eerste meters een probleem. Mijn gps is niet goed ingesteld, dit maakt dat ik altijd verkeerd fietst. Na een tijdje uiteindelijk toch de juiste weg gevonden. De eerste wegen waren licht bergop zonder van zware beklimmingen te gewagen. Nu en dan onverharde paden in het woud. Eenmaal de bospaden verlaten was het fietsen op grote wegen naar Kritianssand. Raar maar ondanks die grote wegen die voornamelijk ook door de wouden gaan rijden er bijna geen wagens. En als er een auto u voorbijsteekt dan maakt hij een grote bocht om u heen. Dat maakt fietsen hier leuk. Toen ik in deze stad was kreeg ik opeens grote buikpijn, ik moest dringend naar de grote wc. Het stomste is dat ik al een gehele dag door rustige wouden fietst met genoeg plaats om uw behoeften te doen. Maar nu stonden er geen bomen meer! Wat nu gezongen? Opeens zag ik een camping, dit is de redding zo dacht ik. Als een gek de camping binnengestormd en op zoek naar een wc. Die was natuurlijk niet direct te vinden. De receptie van de camping was open en dan maar gevraagd of ik naar de wc mocht gaan. De rest moet je er maar zelf bij bedenken. Eventjes was ik er niet genoeg van, op zoek naar een paar medicijnen tegen buikloop. Het ging dan eventjes beter tot dat ik uit deze stad was en dan kreeg ik een ander probleem. Ik zag het niet meer zitten en er stond daar toevallig een bank waarop ik mij neerplofte. Ja, opeens had ik heimwee naar huis en noch weinig zin om verder te fietsen. Dit is natuurlijk een onnozele gedachte want waar moets ik geen. Een pakje chips eten om mij op te beuren. Maar de moedeloosheid nam alleen maar toe. Het kon mij allemaal niet meer boeien. Is dit nu Zweden dat trekt hier op niets! Maar de zon scheen en dat gaf mij terug de nodige moed. Je kunt niet eeuwig blijven zitten en dus mijn stalen rots terug maar beklommen. Het tempo was niet zo hoog maar ach ik ging vooruit en ik kwam er weer door en mijn buik was ook al beter. En na kilometers fietsen kwam ik aan een indrukwekkend kasteel die ingericht was als hotel. Niet voor mijn budget! Maar rechtover het hotel lag een nog mooier meer. Fantastisch ja voor dit was ik gekomen naar Zweden om naar de meren te kijken. En nu moest ik de weg verder volgen naar de jeugdherberg. Een jeugdherberg opgetrokken in hout. En met een Zweedse vlag op het dak. Eerst een nummer bellen want de eigenaren waren niet aanwezig. Terug mij verstaanbaar gemaakt in de Engelse taal, ze begrepen mij is ook al iets. Ik zit wel met een probleem, Engels verstaan dit gaat redelijk maar zelf spreken is wel een moeilijker opgave. Een kamer van zes personen was voor mij. Hij vroeg of ik een fietsslot bij had, en ik gebaarde mij van domme haas. Mijn fiets vannacht buiten slapen aan een ketting vergeet het maar. Ik mocht mijn fiets op de kamer plaatsen, hier is plaats genoeg. Maar die kamer of het was meer een vuil kot leek op niets. Vieze matrassen, bloedvlekken en urine plekken en wat weet ik nog meer. Eigenlijk een schande om zo iets te verhuren. Wel een contrast met de rest van de accommodatie. De douches en de wc grandioos proper. Waarschijnlijk heeft hij mij in het vuilste kot van de jeugdherberg geplaatst. Ik liep een beetje rond en kwam de keuken tegen. Er stond een koffiemachine en in de kast koffie. Ja, waarom geen tasje zetten. Of dit mag? Weet ik veel. Trouwens mijn lakenpakket koste mij ook al 5 euro, dan zou er wel een tasje koffie afkunnen zeker? Ik heb mij daar goed geïnstalleerd en drie tasjes gedronken. Veel volk was er overigens niet te zien. Waar ga ik vanavond eten was de vraag die bij mij opkwam. Zes kilometer verder kon ik iets eten in een of ander dorp. Daar naar toe maar na een kilometer hield ik het al voor bekeken. De fut was uit mijn lichaam. Terug naar af naar het meer om mij te bezinnen. En raar daar kwam ik volledig tot rust starend naar de verte. Heb dan maar een praatje gemaakt met een paar Duitsers. Hebben van mij nog een foto genomen en deze kan ik straks doorsturen naar huis. Naast de jeugdherberg was er een of ander kiosk en die man verkocht hamburgers en ook wat frieten. IK geef toe dat ik moeite heb om Engels te praten . Maar die man die kon amper een woord. Met handen en voeten uitgelegd wat ik wou. Een of andere hamburger met friet. Goedkoop was het zeker niet. Ik denk dat het de duurste maaltijd was van de reis. Een en al vet natuurlijk, en op de frieten had hij waarschijnlijk een gans pak zout opgestrooid. Niet te eten eigenlijk. Zelfs een klein vorkje om mijn zouterige frietjes op te eten was er niet. Een afknapper om daar uw geld aan uit te geven. Hopelijk heb ik daar straks geen last van. En toen ik terugkeerde was er opeens een massa volk aanwezig bij de jeugdherberg. Met moeite kon ik mij een weg banen naar mijn slaapplaats. Die avond heb ik doorgebracht met nog wat te lezen en naar de radio staan luisteren. Morgen een nieuwe dag