fietstochten 2015

Omloop Zuid oost Vlaanderen

Met de fiets naar Nazareth gereden om aan de volgende fietstocht mee te fietsen. De rit was ook tellende voor het Oostvlaams klimbrevet. Dus terug klimmen verzekerd in de Vlaamse Ardennen. De eerste helling de Kolpaart was nog een opwarmertje. Het betere werk begon vanaf de Braambrugstraat. Verder ging het via een aantal onbekende hellingen naar de Bergstraat. En de bergstraat dat is niets minder dan de befaamde Kluisberg! In Escanaffles bevond zich de bevoorradding die ik letterlijk rechts liet liggen. Op dus naar de volgende hellingen zoals de Hellestraat in Tiegem en de Kwadenbulk  te Elsegem. Volgende bevoorrading aan cafe Des Sports . Kleine bevoorrading in het cafe, drank tegen democratische prijzen. Een goede cola en ik was terug opgeladen voor de eindfase. Met hier en daar nog een helling te beklimmen kwam er terug een einde aan deze mooie tocht. Iets meer dan 1000 hoogtemeters waren er te overwinnen en een mooi parcours en zeer goed uitgepijld. En nu moest ik nog naar huis fietsen en dit ging tamelijk vlot. 137 heb ik deze dag gefietst. Voor mijn kunnen was ik meer dan tevreden.

 

Rit van de Gouverneur 11 april

Mooie rit vanuit Zulte richting Oudenaarde en Mater naar de zwalmstreek. Eerste bevoorrading te Meilegem. Met de wind in het nadeel richting Brakel en Vloesberg stonden wij aan de voet van de Kanarieberg. Lastig en met de kleine versnelling naar boven. Na de tweede bevoorrading te Zulzeke ( ongelooflijk goed ) begon het zowaar te regenen. De laatste helling in Nokere nu met de wind in de rug was het wederom schakelen naar een kleine versnelling. Naar de aankomst fietsen met de wind op kop was het sluitstuk van een mooie maar moeilijke tocht en dit door de strakke wind en vele hellingen. Met 107 km op de teller waren wij meer dan tevreden.

 

Altebra Classic te Ophasselt 16 mei

Zwaarbewolkt en miezerig dat zijn niet de ideale omstandigheden om aan een fietstocht te beginnen. Mijn benen voelden ook nog zwaar aan van de Maxim Monfort Classic. Het eerste gedeelte richting Parike en Everbeek was meteen tegen de wind opboksen en het sein om een paar hellingen te trotseren. Tegen alle verwachtingen in ging het naar mijn mogelijkheden tamelijk vlot vooruit. Met een goede bewegwijzering van het parcours was verloren rijden bijna onmogelijk. De bevoorrading bevond zich in het historische kasteeldomein van La Berliere. Daarna konden wij weer op pad richting Geraadsbergen waar de befaamde Muur op ons stond te wachten. Met de wind in de rug ging het zeer goed vooruit. Eerst nog over de Boureng in Overboelare en dan de Vesten te Geraardsbergen. De eerste straat rechts in fietsen naar de muur waar boven de tweede bevoorrading ook gelegen was. Spijtig genoeg stapte ik af bij de verkeerde organisatie. Dan maar weer op de fiets gesprongen naar de kapel toe en op de Edingsesteenweg was dan ook de bevoorrading. Ondertussen begon het ook harder te regenen, echt geen weer om naar huis te schrijven. Daar ik de 105 km fietste hoefde ik dan ook niet de Bosberg en Congoberg te trotseren. De laatste hellingen waren dan ook de Waagstraat en de Gapenberg. Aan de finish was het ondertussen ambiance in de feesttent. Als afsluiter nog een goede warme koffie op deze kille dag in maand mei en de fietsdag zat er weer op.

Maxime Montfort Classic

Donderdag vroeg in de morgen naar Stavelot gereden met de auto. Toch een rit van 2u30. Eerst zoeken naar een parkeerplaats die wij vonden niet ver van de startplaats. De inschrijvingen gebeurden nog op de oude manier, dit wil zeggen dat je nog een papier moest invullen want inscannen was er die dag niet bij. Resultaat een lange rij wachtende wielertoeristen. Wij kozen voor de afstand van 100 km met daarin de vier voornaamste beklimmingen Haute levee, Le Rosier est, Cote De Wanne en dan nog de Stockeu. Wij begonnen dan met veel moed aan de Haut Levee. Een zeer moeilijke en zware beklimming want vooral de eerste 600 m gaat het aan 11 procent, dan vlakt het wat af voor korte tijd en gaat resoluut verder met 9 procent. De klim duurt bijna 4 km en mijn longen en adem kreunden van de pijn. Na wat op en afrijden want het parcours van deze classic telt ook nog vele hellingen die geen naam hebben komen wij bij de Rosier est. Dit is de kortste van de drie maar wel een van de moeilijkste . Bijna 4 km gaan resoluut omhoog en voor mij was het weer zwoegen geblazen. Ik vond mijn ritme niet en daardoor stak menig wielertoerist mij gewoon voorbij. frustrerend was dit mee te maken. Het bolde van geen kanten en mijn zoon van 15 reed als een gazelle gewoon naar boven alsof het niets was. Na deze beklimming volgden de andere die eigenlijk ook zwaar waren. Mijn hoogtemeter toonde dit ook aan. 700  meter hoogteverschil na amper 30 km. Zo kwamen wij na 48 km aan bij de bevoorrading. Veel stelde dit niet voor, banaan en sinaasappel en peperkoek en doodgewoon water. Zeg zelf voor 6 euro inschrijvingsgeld toch wel een beetje karig. Nu was het verder rijden naar de Cote d’Odeigne, terug een lang ding van 5 km met als steilste stuk 7,5 procent. Mijn benen begonnen zwaar aan te voelen en meer en meer moest ik grijpen naar wat druivensuiker. Ondertussen was mijn zoon al aan de einder verdwenen en kon hij zich meten met de anderen, ik was daarentegen altijd op mezelf aangewezen. Na een lange afdaling en nog een of andere helling kwam een ander helling in het zicht Cote de Wanne. Weeral een van 3 km met als steilste stuk 12 procent. En als ik naar hoogtemeter keek zaten wij ondertussen al aan 1800 m, dit voor ongeveer iets meer dan 90 km. Ik zwoegde mij naar boven, of beginnen de jaren al een beetje door te wegen ( 55 ). Het was trouwens toch reeds een aantal jaren geleden dat ik nog zo iets had boven gereden. Maar ik wist wat er mij nog te wachten stond de harde Stockeu. De aankomst lag getrokken bovenaan de top en dit na 108 km. Zo na de afdaling van de wanne konden wij er aan beginnen. Voor mij met een heel bang hart, want zou ik de top toch kunnen bereiken. 20 jaar geleden vloog ik hem boven, maar nu? De Stockeu behoort zonder twijfel tot de moeilijkste beklimmingen van Belgie en voor velen ook de moeilijkste. Stijgingpercentages van meer dan 20 procent om stuk op te gaan. De beklimming is ongeveer 2 km, maar tot aan het standbeeld van Eddy Merckx 1100 meter. Ik wist waar ik voor stond en met mijn al mijn krachten naar boven. Heel vreemd ging dit tamelijk vlot. Ik reed op mijn kleinste versnelling, dus het was duwen tot boven maar ik was trots opmezelf dat dit zo vlot ging. Zelfs mijn zoon was amper voor mij aangekomen en stond met grote verbazing mij aan te staren.. Al bij al kon ik mijn diploma gaan afhalen en kan ik met een tevreden gevoel terug kijken naar deze mooie maar wel zeer zware tocht. 108 km en 1990 meter hoogteverschil en dit kan toch tellen voor zo’n een afstand.

Flanders Field Rally

De zon schijnt uitbundig deze morgen, een blauwe hemel en niet teveel wind, kortom prachtig fietsweertje. Met de fiets even na 8 uur vertrokken  richting Waregem en dit via Wortegem. Een opwarmertje van 18 km. Weinig volk aan de inschrijving, de meeste zullen waarschijnlijk al zeer vroeg gestart zijn. Mij maakt het niets uit, het zal wederom een solotocht worden. Het is nu reeds een aantal weken dat mijn zoon niet meer mee fietst en zijn wederoptreden zal voor Juli zijn. Ik opteer vandaag voor een rit van 120 km die als tamelijk lastig wordt omschreven. Mijn voornemen was om te fietsen tot aan de laatste bevoorrading te Zingem en dan huiswaarts te rijden. De eerste helling van de dag is de Tiegemberg maar niet via de bekende weg. Veeleer een smal oplopende weg die  uitkomt aan een kruispunt van drie wegen. Via Berchem verder fietsen naar Zulzeke en daar wacht de Kortekeer. Een veraderlijk bergje met een paar gemene scherpe bochten. De volgende helling is iets minder bekend maar daarom niet minder lastig Ter Beke. In de streek gekend onder de naam de visvijvers van Nukerke. Heirwegstraat ook een moeilijk te verteren helling, een dooddoener uitlopend in de Stokstraat. En daar was dan de eerste bevoorrading . Lekkere taartjes waren er voorzien en andere smakelijke spijzen, niets te kort eigenlijk. Vanaf nu was het parcours op en af  tot de beruchte Valkenberg en daarna de Berendries en de Elverenberg. De zwaarste hellingen waren nu achter de rug, alleen de wind begon nu toch meer in het nadeel te blazen. Via Elene naar Balegem en dan naar Velzeke belanden wij of ik in Munkzwalm. De laatste bevoorrading kwam in zicht te Zingem, met terug van alles en nog wat te krijgen. Nog een paar km te fietsen langs de schelde en na 121 km behoorde deze tocht  aan het verleden. 1000 meter hoogteverschil vandaag en men kan met  rede zeggen dat het een  pittige tocht was. Vooral het traject vanaf de Knokteberg tot Strijpen was redelijk lastig.

Marcassou – Classic – 30/05/2015

Zaterdagmorgen schijnt de zon, met volle moed dan vertrokken naar Nokere voor de Marcassou Classic. Het zou vandaag een vlak ritje worden, met hier en daar een klein heuveltje verspreid over de omloop. De wagen heb ik vandaag thuis gelaten want van Oudenaarde is het niet zover fietsen naar Nokere, ongeveer 10 km. Inschrijving aan de voet van Nokereberg in cafe Handelshuis. Verwondering alom omdat er direct  bevoorrading was voorzien voor degenen die gestart waren in Lovendegem. Maar kom ik mocht van de organisatie mijzelf ook bevoorraden ondanks dat ik nog geen behoefte had aan eten of drinken. Dan maar begonnen aan de eerste helling van de dag,  Nokereberg. Geen dooddoener, vooral als je het paadje neemt naast de kasseien. Via Zulte, Markegem en Tielt kregen  wij de Poelberg in zicht. Een mooie bult  in het landschap, met een prachtige molen op de top van de helling, van waaruit je  ver kan kijken in het weidse landschap. Het mooie weer had ondertussen plaats gemaakt voor onheilspellende wolken. In Kanegem was er een controle voorzien in cafe de Kalkoven. Wederom een ruime bevoorrading na amper 26 km fietsen. In Hansbeke mochten wij weer terug van de fiets stappen om wederom de innerlijke mens te versterken. De hemelsluizen gingen in Hansbeke ook open en van een vroeg zomergevoel was al lang geen sprake meer. Integendeel, koude wind en dito regen echt aangenaam is toch iets anders. Bij aankomst in Lovendegem begon het wat op te drogen. Voor de meeste deelnemers was dit ook het einde van de rit maar niet voor mij. Met de wind op kop was het verder duwen richting Vinderhoute, Landegem, Deurle, Astene. Ja ik was nu de eenzame fietser gedurende 50 km, want wie zou er nu nog starten op dit uur? Vlakke wegen zijn niet mijn ding en het was  blijven beuken tegen de wind met sporadisch nu en dan een beetje zijwind. In Kruishoutem gingen de hemelsluizen nogmaals open, maar dan kwam voor mij ook het einde in zicht. Het traject van Ooike naar Nokere had ik al gereden, veel zin om dit nog eens te herhalen had ik niet. Dan maar naar huis gereden. 115 km vandaag met een klein beetje hoogteverschil. Meer moet dat niet zijn.

Vichte Classic 13/06/2015 135 km

Zwaarbewolkt met tegenwind dit waren de eerste kilometers van de rit van deze dag richting Vichte waar de Classic plaatsvond. 20 km via Wortegem en Anzegem op een lichtgolvend terrein. Aangekomen te Vichte was er niet al te veel volk aan de inschrijvingstafel. Gekozen voor de grootste tocht en deze dan zou verlaten in Kluisbergen om de laatste kilometers naar huis te fietsen. De tocht ging richting Frasnes Les Anvaings waar de eerste bevoorrading plaatsvond. En dan kon je kiezen uit twee verschillende lussen van 30 en 35 km.Degene de 135 reed was het niet moeilijk om een keuze te maken want je fietste de beide lussen. Voor mij lag dit een beetje moeilijker om de beide lussen te fietsen. Ik kwam snel uit rond de 160 km, een beetje van het goede teveel. Ten slotte maar voor de lus van 35 km gekozen. Eerst Van Vichte naar Frasnes-Lez-Anvaing via  niet al te zware wegen. Enkel de Tiegemberg was de voornaamste helling onderweg. Na ongeveer 35 km aangekomen te Frasnes waar de bevoorrading zich bevond. Terug van alles en nog wat te verkrijgen en na de lus die je eventueel nog wou bij fietsen kon je zich bevoorraden op dezelfde plaats. Het ritje 35 was niet al te moeilijk door het Parc Des Collines. Een prachtige natuur waar je amper een wagen tegenkomt. 35 km is niet zo lang, zo was ik al snel terug aan de bevoorrading. Een frisse cola gedronken of twee zelfs en dan de weg gevolgd naar Saint Sauveur . Dit over een steile helling waar ik gewoon terplaatse werd gelaten door twee klimgeiten. Zo bereikte ik dan tenslotte Wattripont en Kluisbergen. In Berchem verliet ik het parcours om verder te rijden naar Zulzeke en Melden. Bij aankomst stond er op de teller 134 km . Een mooie tocht, waar je op de website van de organisatie zo weinig of niets  kan van terug vinden. Wat ik persoonlijk toch jammer vindt.

Spie Belgium Classic 20/06/2015

Vandaag is het maar een boogscheut tot aan de start in Oudenaarde. Amper 2 km fietsen en ik kon al meteen beginnen aan te schuiven bij de inschrijvingstafel. Grote drukte, ja meer dan 1400 deelnemers om te kiezen voor 4 verschillende omlopen. Ik koos voor de 120 km en deze was voorbehouden voor de betere klimmer! 1097 hoogtemeters waren voorzien, wat eigenlijk niet zoveel is. Goed weer vandaag en een kleine kans op een bui, kortom prima weertje om te fietsen. De wind die blaast vandaag ook, ja die moet je er in Vlaanderen maar bij nemen. De eerste kilometers reden wij langs de schelde richting Zingem. Via allerlei binnenwegeltjes bereikten wij Dikkele en daar werden de eerste kasseien bedwongen en er zouden nog meer kasseien volgen gedurende deze dag. Na 23 km kwam de eerste van drie bevoorradingen in zicht. Een hele royale tafel en dit na amper 1 uur fietsen. Zelfs druivensuiker  was voorzien en niet zo maar een stukje, nee een ganse hoop ! Na de bevoorrading ging het direct steil omhoog met pijn aan de kuiten. De hellingen volgden elkaar snel op met als uitschieter de Rekelberg. De Leberg fietsten wij naar beneden, en dan verwelkomden ons de kasseien van de Haaghoek. Dit ging niet zo vlot en de helling naar Horebeke toe was ook al niet zo mals. In Horebeke was de splitsing voorzien van de 90 en 120 km. En velen kozen precies toch de weg naar links voor de 90 km. Ik koos de rechterzijde te volgen of de 120 km. De  Meersestraat volgen en dan de weg oversteken om vervolgens de Rijkekleie te beklimmen. Onbekend maar daarom niet minder lastig in de mooie Zwalmstreek. En de zon stak ook een tandje bij, al bleef het toch bij aangename temperaturen. In Nederzwalm aangekomen volgde terug een kasseistrook richting Welden. Op en af naar de volgende helling Duisbeke/Tissenhove. Eerst steil en dan een lange uitloper naar de kasseien ( ja ) van de Jagerij. Naar Sint Kornelis om de mannen of vrouwen te vervoegen van de 90 km. Ook de 60 km sloot zich daarbij aan. De volgende helling Korteberg / Ganzeberg is kort  maar zeer steil, voor sommigen deelnemers het sein om te voet naar boven te gaan. Alzo belanden wij in Schorisse en langs de leuke binnenwegjes een zijweg van de Ellestraat te bereiken en dit wil zeggen wederom omhoog. De kasseien van de Gieterijstraat en de Etikhovestraat, met als eindpunt de tweede bevoorrading. Eten en drinken en met daarbij zelfs repen isostar! Nog nooit gezien zo iets, die repen wel natuurlijk maar een zo’n bevoorrading.. En dan begon het sluitstuk van de dag of beter gezegd het zwaarste. Er moesten zeker nog 600 meter hoogteverschil overwonnen worden. En de hellingen waren zeker niet van de poes. Te beginnen met de Bossenaarstraat, een enig mooie helling met een  prachtig uitzicht over de Vlaamse Ardennen. Een lange afdaling gevolgd door terug een portie kasseien en daar was de Bosgatstraat. Bovenaan de top kan je een prachtig stuk bewonderen van de Vaamse Ardennen. Geen tijd daarvoor voor de deelnemers van de 120 km. Via  hellende wegen bereikten wij d’Hoppe. Richting Ronse om uiteindelijk de Kanarieberg te beklimmen en dit viel toch al een zware dobber om te overwinnen voor veel deelnemers. Alhoewel veel deelnemers, beter is de enkelen die nog de 120 km volgden. De Kanarieberg is toch tamelijk lang en heeft tevens een steil stuk te overbruggen. Wat volgde was wel van een iets minder kaliber, maar tweemaal de Spichtenberg is ook al niet voor te lachen. Na deze kuitenbijters bleef het terug klimmen geblazen tot bijna aan de kerk van Nukerke. De Rijksweg dwarsen om de Kortekeer naar beneden te fietsen, ja het moet niet altijd omhoog zijn. In Zulzeke wachtte ons de volgende klim die luidde naar de naam Hoogbergstraat. Rechts af en dan de weg volgen naar Kluisbergen en dan weet je wat je te wachten staat namelijk de Patersberg. Ik had een zeer goed gevoel bij de voorlaatste beklimming en dacht dan ook de Patersberg boven te vliegen. Wij waren nu reeds  110 km ver en ik had mij nu wel een beetje overschat. Vliegen deed ik niet, ik zwoegde mij naar boven met de kleinste versnelling die ik nog over had. Ik weigerde ook om in het gootje te fietsen, wat natuurlijk nog moeilijker was. Dit was tevens dan ook de laatste helling van deze dag, daarna ging het naar beneden voor de derde bevoorrading. En deze overtrof al de vorige. Dat ging van isostar repen, met nog veel andere sportvoeding en zelfs enervit zakjes. Ik heb zowat van alles een beetje geproefd. De laatste 15 km op vlakke wegen waren mijn benen precies hersteld van al de voorbije hellingen. Aangekomen kregen wij nog een geschenk, waaronder twee bidons, fietsherstelset en een fietsbel. Deze dag had ik 128 km gereden . Hoogteverschil geen 1097 meter, maar wel volgens mijn gps 1275 meter. Een goede training voor de Lucien Van Impe Classic voor toekomende week.

Lucien Van Impe Classic Serskamp – 27/06/2015

De fietstocht van dit jaar zou het moeten worden. Een tocht van 140 kilometer, grotendeels gereden door de Vlaamse Ardennen. Vooreerst zou het een lange tocht worden richting de eerste helling en dit via Oosterzele, Scheldewindeke, Munkzwalm, Boekel. Mijn benen voelden nog een beetje vermoeid aan en dit kwam door de jaarlijkse bierfeesten die doorgaan te Oudenaarde. Ja ik had mij staan vergapen aan Kim Wilde. Spijtig genoeg is zij niet meer degene die zij was in de jaren tachtig. Het is zoals mijn benen, die zijn ook niet meer te vergelijken met deze jaren. In ieder geval als je omstreeks 1 uur terug in je bed mag neervlijen en om een paar uren later terug op te staan zit je automatisch met dikke benen. Eigen schuld dikke bult is een mooi spreekwoord. De eerste helling die wij dienden te trotseren was de Marlboroughstraat. Een lange helling en niet al te stijl om de spieren te wennen aan het volgende klimwerk. En deze had een klinkende naam de Berendries! Raar maar deze helling kon ik vlot beklimmen en dit met de andere deelnemers. Mij zomaar uit het wiel rijden was er ditmaal niet bij. Daarna was de Elverenberg een opwarmertje voor de steile Valkenberg. Veel moeite om naar boven te fietsen had ik niet. Dan was het richting Brakel voor de eerste bevoorrading. Ik was tevreden van de eerste 50 km en maakte mij weinig zorgen voor de volgende kilometers. De bevoorrading was van een grote kwaliteit, niets ontbrak voor de deelnemers om het naar hun zin te maken. De tocht vervolgde zijn weg om terug een paar kuitenbijters te bedwingen. Parikeberg was de eerste en dan begon voor mij althans een vervelende weg naar de Dender. Het jaagpad gevolgd om via Henegouwen Flobecq te bereiken. 23 km tussen beide hellingen is wel een lang stuk. Waarom niet beter een stuk fietsen van het mooie pays de Collines om aan te komen te Flobecq? Op een paar hellingen meer zal het ook niet aankomen, het is tenslotte toch de Lucien Van Impe? Op de Brique – Pottereé ging het precies wat minder vooruit. Het vlotte niet meer zo goed, had nog weinig kracht in de benen. In D’Hoppe na 83 km was het harken tot aan de top. Met bevreesde benen op weg dan naar de Fortuinberg. Een ongelooflijk steil stuk de eerste honderd meter, zo steil dat degene die mij juist voorbij was gefietst voet aan de grond moest zetten. Op deze zware, maar mooie helling kreeg ik mijn goede benen terug. Na een mooie klimpartij door het Muziekbos kwamen wij aan de Boekzitting. Nu richting Schorisse met de Heirwegstraat, eerst steil met een zeer lange uitloper. Na km 104 km waren terug aan de bevoorrading, tijd dus om allerlei lekkers tussen de tanden te stoppen. Tenbossestraat werd bedwongen op het kleine middenblad want groter was niet mogelijk. De Eikemolenstraat eerst lichtjes bergop om steil te eindigen. De Potaardestraat was eigenlijk niet meer dan een straat, want heel zwaar kan je die toch niet noemen. 114 km stond er nu op de teller, het zwaarste was voorbij, de volgende 30 km gingen via  Herzele, Mere, Impe of waar Lucien Van Impe ergens woont. De laatste kilometers was het duwen met de neus in de wind. Na 145 aankomst te Serskamp. Moe maar tevreden was ik en tevens had ik nog voldoende reserves om s’avonds terug naar de bierfeesten te gaan om een optreden bij te wonen van Lais.

Oude Kwaremont Trofee 12/09/2015

Vanuit Oudenaarde richting Kluisbergen 13 km langs een mooie oude spoorweg. Nu een fietspad die tot in  bijna Avelgem reikt. Vandaag fietsen wij de herfstklassieker Oude Kwaremont Trofee. In Berchem aangekomen namen wij niet de oude maar wel de nieuwe Kwaremont naar het dorpje. Het viel mij al meteen op dat er weinig deelnemers waren. Het was 9 uur en er was amper een deelnemer te zien. Onvoorstelbaar! Ik was niet alleen mijn zoon was ook terug van de partij voor een tochtje van 60 km. Het waren er misschien maar 60, je kon trouwens ook voor de 100 kiezen, maar het zouden wel lastige kilometers worden. Eerst vanaf het kerkje de kasseien gevolgd tot  boven aan de top. De straat oversteken om de afdaling te fietsen van de Knokteberg. Rue Horlitinis een lange helling en op het einde volgen nog een paar bochten die gemeen omhoog gaan. Via Amougies fietsen wij verder naar Anvaing en Cordes. Een heel golvend parcour, maar langs zeer rustige paden. Eenmaal de N60 gedwarst te hebben begon het festival van de vele hellingen van Saint Sauveur.  Een droom voor iedereen die graag met de fiets bergop rijdt. 3 prachtige hellingen moesten bedwongen worden en bovenop de derde was er de eerste bevoorrading. Alle soorten sportvoeding en terug verder fietsen om de volgende te beklimmen. De kleinste versnellingen waren beslist niet overbodig. En ja ook  nog iets over mijn zoon, die vloog letterlijk de hellingen naar boven. Andere deelnemers die waren op het parcours amper te zien. Na de hellingen van Saint Sauveur reden wij naar Ronse naar het kerkje van Klijpe. En daar gaan wij de Scherpenberg beklimmen.

Vanaf Ronse is de Schapenberg-Scherpenberg 1.2 km lang. Over deze afstand overbrug je 102 hoogtemeters. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim is bijgevolg 8.5 %. De maximale hellingsgraad is 21 %.

Zoals je kan zien dit is een zeer  zware klim. En dit was ook zo. Goed doseren en de gepaste versnellingen gebruiken en dan gaat het wel vooruit. Vlak voor de Hotond, want daar moet je naar toe is het echt stijl. Voor de Vlaamse Ardennen kan dit toch tellen. En nu op naar de Kwaremont, niet direct maar wel via Beiaardstraat en Kalverstraat.

En dan de apotheose, de aankomst op de Oude Kwaremont. Wat moet een klimmer nog meer wensen? Een gratis biertje Oude Kwaremont en een prachtige medaille. En dit voor amper 6 euro! Ik kan nog altijd  niet begrijpen dat er zo weinig deelnemers waren. Zo een organisatie verdient veel  beter. En dan nog met de fiets naar huis gereden. Wij hadden deze dag bijna 100 km gefietst en in totaal 9 hellingen bedwongen.

 

 

 

 

De super klassieker te Oudenaarde 01/05/2015

 

Een zonnige maar koude dag was het deze morgen te Oudenaarde. Na een vlotte inschrijving ging het meteen naar de eerste helling van de dag de beroemde Koppenberg. De zwaarste, of toch een van de moeilijkste van de Vlaamse Ardennen. Niet alleen de steile helling, maar de kasseien die in een heel slechte staat verkeren maken het fietsen toch heel zwaar. Of met andere woorden met veel krachtinspanningen naar boven gereden. Met mijn zoon was het slechter gesteld, want hij was genoodzaakt om voet aan de grond te zetten wegens iemand die plots moest uitwijken. Pech voor hem. Na de Koppenberg fietsten wij naar de Hotondberg. Een lange maar gezapige klim naar de top van Oost Vlaanderen gelegen op een hoogte van 150 m. Daarna reden wij naar de Paterberg en daar had mijn zoon wederom pech, want voor de voet van de helling bij het schakelen naar een kleiner verzet reed hij zijn ketting naar de vaantjes. Gelukkig voor ons kregen wij assistentie op de top van de helling van de mobiele ploeg van Shimano. Een nieuwe ketting en wij konden terug verder fietsen. Op naar de Kluisberg en richting Mont Saint Aubert waar de eerste bevoorrading van deze dag zich bevond. Vanaf nu was het allemaal vlak naar de stenen van de hel. Carrefour ‘larbre was een gemeen beest, waar je vooral in het begin op het aardewegeltje kan fietsen, maar daarna lukt dat niet meer. Dit was geen probleem voor Boris want die vloog over de kasseien. Daarna richting Hem om zo de piste van Roubaix op te fietsen. De piste heeft zijn gloriejaren al een tijdje achter de rug, getuige de versleten en kapotte piste. Alvast een mooie tocht om te fietsen.

 

Davitamon Classic

 

Het belooft een moeilijke dag te worden, want dreigende wolken zouden vandaag wel een beetje voor een moeilijke opgave  kunnen zorgen. Deze dag de auto thuis gelaten en met de fiets naar Nazareth gereden. Oudenaarde –  Nazareth ongeveer 20 km. Ik opteerde voor een tocht van 80 km. Toen ik langs de schelde fietsste kwam ik honderden  wielertoeristen tegen. Aangekomen te Nazareth ging het inschrijven heel vlot en kon ik beginnen aan mijn fietstocht. De eerste bevoorrading was al voorzien na 23 km. Een uitgebreide tafel waar er werkelijk niets te kort was. Ondertussen begon het een klein beetje te miezeren, maar al snel brak de zon door de wolken en dit was dan ook het moment om het regenjasje uit te trekken. Op weg naar de tweede bevoorrading van de dag was er nog een klimpartij voorzien te Schorisse. Na amper 38 km was er al een tweede bevoorrading op het menu te Ronse dit juist voor het begin van de Kanarieberg. Veel honger had ik niet, maar wel veel zin naar al dit lekkers die terug geboden werd. Dan terug de fiets op voor een toch wel zware drieluik, met te beginnen de Kanarieberg. Het  blijft voor mij toch wel een van de moeilijkste hellinngen van de Vlaamse Ardennen. Daarna de Delfdries, een niet zo steile klim en kort daarna de afdaling naar Maarke Kerkem. Het sein meteen om te beginnen aan de kapelberg, een enig mooie klim naar Mater toe. Via Welden en Eine reden wij richting Huise om de laatste klim van deze dag aan te vatten de Kolpaert. In Huise nog een banaan verorberd, veel meer kon er echt niet meer bij. Richting de aankomst gereden van Nazareth waar wij als  toemaatje nog een paar produkten kregen toegestopt en dit allemaal voor de prijs van 8  euro inschrijvingsgeld. Voor mij was  de tocht nog niet afgelopen want ik moest terug naar huis fietsen. Met 118 km op de ,teller was ik meer dan tevreden. Op naar de volgende tocht.

MTB Wervik

Vandaag reden wij naar Wervik om de Raketmannen een bezoekje te brengen. 60 km met de auto gereden om een ritje van 70 km te fietsen met de mtb. Nochtans kon ik bij de deur ook aan een tocht deelnemen. Kruishoutem, of iets verder dan 10 km van huis. In November een mtb tocht van 70 km is tamelijk veel, maar ik zou de uitdaging aangaan. Ik breek niet graag een tocht af, want ik ben van mening dat iedereen zijn best doet om zijn organisatie zo goed mogelijk in de verf te zetten. Maar deze dag zal ik snel vergeten denk ik. Ik snap niet dat Wervik amper 15 km verwijdert is van de Kemmelberg een parcours uitstippeld dat bijna vlak is en richting de grootsteden van Noord Frankrijk gaat. Voor mij is dit jammer want ik was toch speciaal gekomen om toch tenminste een stukje van het Heuvelland te beklimmen. 70% off road beloofden de organisatie! Een tikkeltje overdreven toch. Na de eerste bevoorrading was er een soort bmx parcours voorzien, maar daarna was toch van het goede teveel. 15 km lang geen spoor meer van een of andere veldwegel, een parcour langs een of ander kanaal, die gebruikt werd door wandelaars, joggers, fietsers enz. Let op ik heb helemaal niets tegen wandelaars of iemand die ook met zijn fiets rijdt langs een kanaal. Maar zo een lange afstand zonder een onverhard stukje, dit is toch geen mtb tocht. Het is natuurlijk wel een ideale tocht bij heel zwaar weer. Maar het parcour lag er kurkdroog bij, bijgevolg kon je er  zeer grote snelheden ontwikkelen. Volgens  de organisatie waren er 1500 deelnemers. Velen vroegen zich af bij de bevoorrading waar die allemaal rond reden? Veel foto’s zijn er ook niet genomen, amper een 150. Ik heb mij nergens teruggevonden. In iedere geval was  ik toch blij dat ik na ongeveer 3 uur terug in Wervik aankwam. Ik zou de volgende keer een andere richting kiezen, misschien naar de Zwarte berg of Kemmel . Misschien heb ik het verkeerd voor. Maar ja als je gewoon bent om in de Vlaamse Ardennen te fietsen en zelfs in Ruiselede waar ik met genoegen naar terug kijk ben je niet snel meer tevreden.

 

Ruiselede toertocht 01/11/2015

 

 

1 november, maar aan het weer te zien is het blijkbaar zomer. 20 graden vandaag of met ander woorden het zou een zweterige dag worden. Voor de 50 km gekozen, want ik wou vandaag zo veel mogelijk in de bossen fietsen. Ik kan je alvast verzekeren dat ik hoegenaamd niet teleurgesteld was over deze tocht. ja hellingen kom je in Ruiselede niet tegen maar wel een prachtig decor om te fietsen met de mtb. Je moet wel eventjes geduld hebben daarvoor. De eerste 13 km kom je geen bos tegen, wel nu en dan een aardenweg dwars door de velden en weiden. Maar op het moment dat je je begint af te vragen waar die bossen nu gebleven zijn dan begint het. En dan is er geen houden meer aan. Bos in en uit, en dit op een zo’n mooie dag als vandaag. Ruiselede moet het hebben van zijn vele leuke bossen om te mtb en de vele deelnemers komen daar zeker aan hun trekken. Je hoeft niet altijd naar onze Ardennen te rijden daarvoor. De bevoorradingen waren ook in orde. Een tevreden man keerde nadien huiswaarts.

MTB Ronse 24/10/2015

 

Ronse daar moet je zijn om aan een mooie maar zware tocht deel te nemen.

Mooi weer vandaag en heel zachte temperaturen voor de tijd van het jaar.

Vandaag gekozen voor de kleine afstand of 40 km
Is misschien op het eerste zicht wel weinig kilometers, maar met een goede 700 meter hoogte die vandaag moest overwonnen worden zou het zeker geen lachertje worden.

Van bij het begin tot na de Klijpe was het klimmen. En niet alleen dat maar ook de modder maakte het alleen maar erger. Toch was het genieten van de lastigheidsgraad van het parcours. Goede bevoorradingen,  prachtige natuur wat wil een biker nog meer?

Ja dit was werkelijk een top evenement!

Voor iedereen een aanrader.

 

VTT De Brakelse Bossen 03/10/2015

 

Een prachtige rit dwars door de Vlaamse Ardennen, wat wil een mountainbiker nog meer? Tot 800 meter hoogteverschil, hoog percentage off-road, ruime bevoorradingen en bikewash. Overdreven? Nee integendeel met de zon die van de partij was kon men van een geslaagde dag spreken. De hellingen volgden elkaar in snel tempo op en de bijbehorende afdalingen ook. Het begon met de beklimming van de Valkenberg, dit via allerlei kleine paadjes. Via Elst bereikten wij Zegelsem met de korte maar nijdige klim de Leberg. Dan verder naar de haaghoek en Buikberg naar Schorisse. Terug omhoog langs de kanten van de Foreest. Moeilijk te berijden kasseien op het laatste van kasseien. Bos ter Rijst blijft ook een parel van de Vlaamse Ardennen om door te fietsen. Even verder was de eerste bevoorrading voorzien en tevens de splitsing van de 40 en 50 km. Wij fietsten dan maar verder naar het Muziekbos met een leuke afdaling naar het dal. Maar dan was het terug klimmen geblazen dwars door  het mooie bos. Ja het was duwen met volle krachtinspanning en dit tot aan de top. Via de Boekzitting langs een landweg naar beneden, om dan weg te dwarsen van Ronse naar Brakel. En wij konden meteen weer beginnen met de volgende klim richting Wallonie. Niet te onderschatten dit aarden padje, maakt trouwens ook deel uit van het Mountainbike netwerk van Ronse. Eindelijk kregen wij een vlak stuk voor de wielen geschoven. Een oude spoorlijn, nu prachtig geasfalteerd. OP en af was het verder naar het Brakelbos en bergop naar een van de hoogste toppen van de Vlaamse Ardennen. Terug een bevoorrading die zo uitgebreid was dat je niet wist wat je eerst moest kiezen. Het einde was dan ook in zicht, enkel nog het mooie Livierenbos door fietsen. Degenen die er zin in hadden konden zich amuseren op een heel technisch gedeelte. En dan was er als sluitstuk  een laatste helling voorzien dwars door een bos . Dit was maar een korte opsomming van al de gereden hellingen. Veel asfalt kom je niet tegen. Het was een droge zonnig dag, maar toch heb ik gebruik gemaakt van de bikewash. Ja want de Vlaamse Ardennen bevatten nog altijd veel waterbronnen. Mijn fiets kon een poetsbeurt wel gebruiken.

 

Veldtoertocht 26/09/2015 Nazareth

 

Gekozen voor de 50 km vandaag . Tamelijk veel deelnemers  voor een parcours die bijna hoofdzakelijk vlak is. De eerste 5 km valt er niet zo veel te  beleven. Maar eenmaal aan de brug gekomen van Semmerzake duiken wij het veld in. Prachtige paden die langs mooie weilanden voeren. Toch zo’n een paar km aan een stuk. Om telkenmale aan de boorden van de schelde uit te komen. Dan kregen wij een moeilijk stuk voor de wielen geschoven, dwars door een bos met veel water en modder. Niet zo gemakkelijk om door te komen. Eenmaal aan de brug van Merelbeke was het richting het voetbalveld om via allerlei mooie paden naar de bevoorrading te fietsen. Maar dan kwam de grote verrassing. Totaal onverwachts moesten wij een bospad volgen en die lag er allesbehalve proper bij. Dit was eigenlijk de hel van Nazareth. Water, modder en stenen was ons deel  gedurende een lange afstand. Met moeite kon je op de fiets blijven rijden. ( ik toch ! ) Ik zag er een vrouw het decor in duikelen en ja wat dacht je, van kop tot teen onder de modder.. ! Gelukkig was de bevoorrading niet ver meer. Daarna was het voor de 50 km een beetje klimmen geblazen, maar heel lastig was het zeker niet. De rest van het parcours lag er kurkdroog bij en zo kwamen wij vlot bij de plaats waar wij vertrokken waren. Er was voorzien in een afspuitinstallatie, maar spijtig waren er maar twee aanwezig om uw fiets proper te maken. Veel druk kwam er niet uit. Dit is wel een minpuntje, maar voor de rest een vlekkeloze organisatie. Ach ja het gratis pakje friet met frikadel ging heel vlot naar binnen.