solo op de fiets door Duitsland

Hier komt het verslag van mijn tocht door Duitsland

Eerste rit

Naar Vlissingen

Na een aantal jaren met de jongens fietstochten te hebben gereden komt er een tijd dat dit voorbij is. De tijd gaat snel en de kinderen worden ouder en dan ook de zin om met vader op reis te gaan. Op de een of andere dag sta je dan voor de keuze ofwel fiets je alleen verder of stop je er gewoon mee. Fietsen doe ik toch, dit zijn dan meestal toertochten. Maar alleen een trektocht maken is nog iets anders, daar komt toch heel wat bijkijken. Een solotocht maken leek mij wel iets dit jaar, meer dan een week moest dat dan ook niet zijn en liefst niet te ver van huis zo kon ik altijd terugkeren als ik het niet meer zag zitten. Ondertussen had ik op het internet iets gevonden om te logeren bij vrienden op de fiets. Dit zijn mensen die hun huis openstellen voor fietsers, wandelaars en anderen zolang ze maar niet met de auto komen. In Nederland bevinden zich de meeste adressen. Voor 18 euro krijg je een bed en ontbijt. Zo werd ik maar lid van deze organisatie en dan pas krijg je toegang tot een databank van al degenen die hun huis openstellen voor de fietsers gastvrij te ontvangen. Was het maar zo! Het eerste probleem was om adressen te vinden waar je alleen welkom bent. Het spreekt vanzelf dat zij liever twee mensen te logeren leggen, dat brengt meer op. Ik heb er 6 weken overgedaan om 7 adressen te zoeken. Dat was al een vreemde vaststelling. Gelukkig kan je al die zonder enige moeite annuleren. Maar kom ik zou het even willen proberen wat nu eigenlijk het resultaat is van te logeren bij vrienden van de fiets. Een weekendje gepland naar Vlissingen. Heen en terug zo’n 160 km. Met de mtb  en een fietszak zou ik wel toekomen. En zoals het gehele jaar was het vandaag ook een stralende warme dag. Alleen dat fietsen viel niet zo mee met mijn zware mtb banden. Eigenlijk zijn deze meer geschikt om op landelijke paden te fietsen laat staan op asfalt. Maar kom geen gezeur op  naar Vlissingen en dit via veel rustige wegen. Door het vlakke maar mooie Meetjesland en na een paar uur fietsen bereik je dan Breskens. Daar ben je genoodzaakt om de overzet te nemen. Voor 4 euro mag je mee voor ongeveer  15 minuten te varen. Eigenlijk was ik veel te vroeg in Vlissingen want voor 17 uur mag je nergens binnen. Persoonlijk vind ik dit wel vervelend. Maar ja wat doe je daaraan? Een tasje koffie drinken en wat rondlopen tot het tijd was. En dan begonnen  de problemen. Het huis gevonden aangebeld en er deed een man open. Ja fiets maar een blokje om en dan kom je aan in mijn tuin. Zo deed ik dit dan maar en wat mij opviel was vooral de grote warboel, bijna een stort kan je zeggen. Kom gooi je fiets maar tegen die andere! Waar was dan die overdekte fietsplaats? Toch maar voor het zekere mijn fiets aan de ketting gelegd. Ik was niet de enige logies. Ook een paar jonge  mensen die gratis mochten logeren, en deze waren afkomstig van Australie. De bedoeling nu is als je ooit een fietstocht maakt en je .  .passeert hun huis dan mag je gratis logeren. En dan moet ik meneer volgen naar boven tussen al die rotzooi en rommel. Boven aangekomen toonde hij de kamer, verre van gezellig. Maar dan kwam de grote verrassing, ik mocht een slaapplaats uit kiezen en de andere was voor een persoon die nog moest komen. Dit was niet volgens afspraak want een soloreiziger heeft altijd recht op een kamer alleen maar nu moest ik deze delen. Veel zin had ik niet meer om te blijven. Maar op dit tijdstip nog een of ander hotel te gaan zoeken zag ik nu ook niet meteen zitten. Dan maar gebleven en dit toch  rare huis. Ik zou nog veel andere feiten kunnen vertellen over deze woning en zijn bewoners maar dit heeft toch geen zin. Een beetje op mijn bed gelegen, en wachten tot mijn kamergenoot zou toekomen. Gelukkig viel dit nog enigszins mee, natuurlijk privé heb je helemaal niet of je kiest daar zelf voor . Om een lang verhaal kort te maken, ik had er honger van gekregen en in Vlissingen is er geen gebrek aan restaurants, alleen de ene al duurder dan de andere! Mijn vis die ik bestelde was wellicht de kleinste die ze  hadden gevangen en mijn aardappeltjes die zwommen in het vet. Misschien de verkeerde uitgekozen? Daarna een wandeling langs de boulevard van Vlissingen om de tijd een beetje te doden. En dan gaan slapen, ik bedoel ik heb getracht die nacht een beetje de slaap te vatten. Ja als je geen privé hebt is dit toch vervelend, zo reizen is niets voor mij. Het toppunt kwam dan bij het ontbijt. Eigenlijk zou ik beschaamd zijn om zoiets uw gasten voor te zetten. Eén schamel stukje geel brood en van beleg kon je enkel maar een voorstelling van maken. Maar hij ging voor twee mensen een eitje bakken En het was werkelijk een ei. Eén omelet verdeel in twee stukjes. Voor mij het sein om te betalen, wel was ik verplicht om nog een beetje gemeentetaks  te betalen. Met een lege maag dan  snel vertrokken richting de overzet. Veel zin had ik niet om te fietsen, vakantie is voor mij toch iets anders dan dit weekend. Gelukkig voor mij dat  ik tijdens het fietsen nog een bakker vond om een paar koeken te kopen. En wat verder kon ik in een supermarkt nog een paar flessen water kopen want het was ondertussen ontzettend warm geworden. Zo ben ik dan na een paar uur thuisgekomen. Vrienden op de fiets is niet mijn ding, ik heb nu wel een zeer slechte ervaring meegemaakt, er zullen zeker wel mensen bij zijn die het goed bedoelen. Maar voor mij hoeft het niet meer en was mijn besluit om al de andere adressen in Nederland te annuleren. En nu moest ik op zoek naar een andere bestemming.

Eupen     Hellenthal

58 km

18/08/2018

 

Zo de keuze was gemaakt het zou een tocht worden door het  Duitse Eifel gebergte. En de jeugdherbergen waren ideaal om te logeren. Eerste rit van Eupen naar Hellenthal. Deze morgen was ik wel een beetje zenuwachtig om te vertrekken aangezien ik de grootste moeite had met het plaatsen van de fietstassen. Uiteindelijk zaten zij op zijn plaats en kon ik de eerste meters fietsen naar het station van Eine om daar de trein te nemen naar Gent. Een fiets plaatsen op een trein in België is een moeilijke opgave vanwege het hoogteverschil van perron en trein. Die trappen omhoog met die fietstassen is niet altijd evident, maar kom met wat meer moeite ging het toch. In Gent aangekomen was het net andersom, fiets dragen naar beneden. Dan de roltrap  beneden en de trappen weer omhoog naar het volgende perron. Ik moet zeggen de nieuwbouw in Gent is toch al beter aangepast aan fietsers. Maar niet de trein! De conducteur vertelde mij om de eerste wagon te nemen en daar kon ik de fiets wel ergens kwijt. Precies een plaatsje en de rest ja dit zou een probleem worden. Doch  in Brussel stapten er nog een paar mensen op met de fiets en zo was het portaal zo goed als volzet. Tegen dat ik in Eupen aankwam was ik bijna geheel alleen in de eerste wagon. Eenmaal de trein verlaten kon ik beginnen aan mijn avontuur van één week. Het was nu rond de middag en ik had honger gekregen, dan op zoek naar een broodje bij een plaatselijke bakker. Goed bevoorraad kon ik vertrekken en ik vertrouwde enkel op mijn gps om uit de stad te komen. Dit viel niet zo direct mee, want de juiste weg kon ik niet meteen vinden. Ik had een parcours gedownload naar Hellenthal. Aangezien ik een gps heb zonder kaarten was het in het begin wel een beetje zoeken naar de juiste weg. Dan  de kaart bovengehaald en dan kon ik mij beter oriënteren. Ik zou de weg nemen naar Raeren . Daar aangekomen het fietspad genomen van de Vehn Bahn. Prachtig pad door de venen en rustig, maar je bent er niet alleen vanwege de vele fietsers. Eenmaal van deze weg af begonnen de wegen meer en meer lastiger te worden. Zoals een weg die stukken tot 15% aangaf. Ja het viel niet mee om met een zwaarbeladen fiets naar boven te rijden. 8 kilo bagage plus fiets is al gauw 20 kilo.

 

 

 

Maar de natuur en omgeving mochten er zeker zijn. Uiteindelijk na 3 uur fietsen Hellenthal bereikt om dan op zoek te gaan naar de jeugdherberg. Ja ik mocht het toch een paar keer vragen waar deze nu precies zich bevond. Een mooi oud gebouw, met vriendelijke mensen die direct meegingen om mijn stalen ros van een plaats te voorzien. Een afgesloten garage, ja beter kan dit niet zijn. Daarna een douche genomen die wel gemeenschappelijk was. Doch de kamer was verder prima en voor het geld moet je het zeker niet laten. Ik denk ongeveer 40 euro halfpension. Voor deze avond op het menu spaghetti, goed voor een fietser. Dan maar op de kamer een rustige avond doorgebracht. Lezen, kaarten bestuderen voor de volgende dag. gps opladen, gsm en nog vele andere dingen. Kortom het was een leuke dag. Een probleem. Voor morgen moest ik mijn kamer voor 9 uur verlaten. Dit betekende vroeg opstaan en dit op vakantie!

Zondag 19/08/2019

77 km

Hellenthal     Gerolstein

Ja vandaag moest ik vroeg uit de veren want om 9 uur vloog ik al buiten. Het ontbijt was op zijn Duits, of met andere woorden zeer goed. Alhoewel ik wel een beetje te weinig heb gegeten. Morgen zal ik toch meer mijn tijd nemen om zoveel mogelijk brandstof tot mij te nemen. 30 minuten later vertrekken scheelt toch wel een beetje. Deze morgen ging het heel traag aan de balie om te vertrekken. Veel woorden maar het gaat helemaal niet vooruit. Eindelijk was het mijn beurt. Al die uitleg om te vertrekken amai, en voor mijn fiets moest ik nog wat wachten. De deur was nog gesloten en er was nog niemand om deze open te doen! Tot op het moment dat ik van mijn oren maakte dat ik direct mijn fiets moest hebben want ik wou verder reizen. Opeens bleek er iemand buiten te staan en die had de garagepoort al opengedaan. Fietszakken goed geplaatst en dan vertrokken. Direct de juiste weg genomen, mijn gps deed het uitstekend,  de weg wat verder ging steil bergop. En het zou vandaag niet de laatste helling worden. Na 13 km had ik reeds 300 meter hoogte overwonnen, ja dit kan al tellen. Via zeer rustige wegen aanbeland te Blankenheim. Kleine historische stad met een mooi kasteel, doch ik was meer op zoek om een lekkere tas koffie te drinken. De eerste tearoom die ik probeerde was helemaal niets. Ten eerste er waren te veel bijen en ten tweede duurde mij het te lang om bediend te worden. Dan maar een ander en deze was beter, en de koffie was ok. Och ja het weer nog vandaag. Warm en zomers zoals het al een gehele tijd was. Even op mijn kaart gekeken en het was het beste om op fietswegen verder te fietsen. Dit was dan voortdurend door mooie bossen en wouden, stilte verzekerd en prachtige natuur. Misschien wel een eindje verder rijden maar het loont beslist de moeite. Hillesheim is ook zo een prachtig dorp met nog een middeleeuwse muur eromheen. Maar van al dat kijken was ik de weg kwijt.Terug de  kaart bovengehaald en zien waar ik precies naar toe moest. Maar opeens verloor ik mijn evenwicht waardoor ik pardoes op de grond viel. Ja daar lag ik daar met al mijn hebben en houden. Een beetje geschaafd en mijn fiets was nog ok. De warmte begon mij nu toch een beetje parten te spelen en de vermoeidheid ook. Maar Gerolstein kwam in zicht. Evenwel lag de jeugdherberg op een top van een heuvel. En ik kan je verzekeren dat het wel degelijk een lange klim was en als je dan voorbij een openluchtzwembad fietst heb je meer zin om af te stappen en in het heerlijke water een duik te nemen. Vriendelijke ontvangst in de jeugdherberg, kon niet beter, terug mijn fiets geplaatst in de garage en dan naar de kamer. Een douche genomen en dan weer de fiets op naar beneden op zoek naar een lekkere ijscoupe. En zo’n Gerolstein watertje kan toch goed smaken. En dan ja wederom terug omhoog naar de jeugdherberg, amai mijn benen. Even op bed mijn gaan liggen. En de kamer vandaag was prima. Een vierpersoonskamer met een prachtig uitzicht op de mooie heuvels van het Eifel gebergte. Dan was het ondertussen tijd om te gaan eten. Terug een fietsmenu. Soep, rijst en curry en met een hele grote kan koude thee. Die thee vond ik goed maar het eten veel minder, is helemaal niet mijn meug. Echter het was dat of niets! Na het eten in de buurt nog een wandelingetje gaan maken om wat te ontspannen (nou ja). Ik had er terug dorst van gekregen, zo diende het kraantjeswater ook nog voor iets. Terugkijkend was het een mooie dag. Morgen zou het terug een lastige dag worden richting de Moezel


Gerolstein    Traben Trarbach

90 km

20/08/2018

Na een rijkelijk ontbijt genuttigd te hebben. Dit was dan 4 tassen koffie, drie broodjes, salami, kaas en vele andere lekkernijen. Of met andere woorden geformuleerd, ik had mij vol gepropt om toch maar niet snel honger te krijgen. Ondertussen was de garagepoort open en kon ik beginnen met het plaatsen van mijn fietstassen en ik bleef maar prutsen tot ze uiteindelijk goed zaten. Het vertrek was geen lachertje, direct omhoog steil en lang. Klein verzet meteen  genomen om niet direct over mijn toeren te gaan. De omgeving was wel mooi om te fietsen, stilte alom en schitterende wouden. Maar na een paar kilometer druppelde het zweet al van mijn gezicht en mijn rug voelde al klam aan. Vanaf Manderscheid tot Groslittgen lag het zwaarste punt. Vanuit het dal zeer steil omhoog met talrijke haardspeld bochten. En de hoogtemeters tikten vlot aan. Mooi was het wel maar met fietstassen klimmen is toch wel een zwaar karwei. Vandaag was de zon niet van de partij maar wel een meedogenloze wind die het fietsen nog moeilijker maakte. En plots kwam de grote stad in zicht die luistert naar de naam Wittlich. Opeens kwam je er een warmte tegemoet vanuit de Moezel. Ja je kon merken dat je het klimaat verliet van de Vulkaneifel en in een andere streek terechtkwam. In Wittlich was het juist kermis, gezellig vond ik het daar niet. Na uren tussen de mooie weilanden en bossen te hebben gefietst van de vulkaneifel was het contrast toch erg groot. Er was zojuist een varken aan het spit gestoken, overal kraampjes, maar de gezellige terrasjes waren niet te bereiken. Een domper voor mij want ik had er mij zo erop verheugd om een tussenstop te maken.En met al dit volk wou ik er toch zo snel mogelijk weg. Van Wittliich zou ik dan de weg nemen naar de Moezel via een oude spoorweg. Dit is dan de Maare Radweg. Die begint in Daun en stopt letterlijk aan de Moezel. Ik kon deze weg ook genomen hebben, vooral omdat deze geen enkele helling kent. Nee de fietser moet rijden door tunnels en over bruggen. Maar ja ik koos natuurlijk voor het moeilijkste! Vanaf de Moezel moest ik nog zowat 30 km fiietsen tot Trarbach en dit langs de mooi oever. Ondertussen was het terug zonniger en warmer geworden en mijn bidons begonnen serieus te slinken. Nu langs de rivier is er geen gebrek om te stoppen om wat bij te tanken. Maar ik had geen zin om te rusten, dan maar door rijden tot aan de aankomst. En na een paar uren bereikte ik ook de jeugdherberg. Vriendelijke mensen en een speciale grote plaats om uw fiets te stallen. En als ik aan mijn kamer kwam en de deur opendeed wachtte er mij een grote verrassing. Wat stond er op de tafel?  Een grote fles water en twee stukken fruit, een peer en een appel. En nog een paar koeken erbij. Amai vooreerst die grote fles water soldaat gemaakt en wat koeken gegeten. Daarna een verfrissend douche en aan de bar een lekkere koffie gedronken. Daarna terug naar de stad gefietst om een aanzichtkaart te kopen. Een beetje rondlopen op zoek naar souvenirs maar ik vond er geen. Dan was het terug tijd om naar de kamer te gaan. Ik had ook geluk want dicht bij de jeugdherberg was er een Lidl. Daar kon ik water kopen en een grote zak chips. Ook een drinkyoghurt mag er niet op het menu ontbreken. Om 19 uur was het terug eten geblazen, maar wat een teleurstelling. Vandaag op de kaart, spaghettisaus en rijst. Veel zin had ik niet meer en trouwens de pasta plakte aan elkaar. Nee het eten in de jeugdherbergen viel tegen. En wat doe je daarna? Naar de Moezel wandelen om een rustig bankje te zoeken. En die vond ik dan ook langs het rustige water die ergens toch een groene kleur had. Ik moet toegeven dag ik vorig jaar ook op een bank zat en stond te staren naar de Moezel tezamen met mijn vrouw en dit heeft wel een ander gevoel. Een beetje last al van heimwee? In ieder geval heb ik toch een hele poos gezeten op deze bank. De tocht van vandaag zat trouwens ook in mijn benen.  Als ik terug kijk was het een rit, wel heel zwaar maar wel de moeite, en morgen is het al dinsdag en dan zal het gaan naar de rivier De Rijn waar ik al naar uitkijk. Nu zit ik weer op mijn kamer en buiten is het niet stil vanwege rumoerige jongeren. Ja wat een verschil met Hellenthal waar je een speld hoorde vallen.

Traben Trarbach    Bacharach

79 km

21/08/2018

De vierde rit alweer, ja het gaat vooruit. Het ontbijt was zoals gewoonlijk heel goed maar er was wel veel rumoer vanwege al die kinderen. Dit moet je erbij nemen als je in een jeugdherberg overnacht. Een leuk vooruitzicht vandaag met een pittig ritje naar de Rijn. De eerste 20 km was om de beentjes los te fietsen langs de imposante Moezel. Het moet niet altijd direct klimmen wezen. Maar in Zell was het gedaan met de pret. Eerst rustig aan om dan naar Peterswald sterk omhoog te klimmen (11%). Duwen en trappen en de meters aftellen totdat ik werd voorbijgefietst door een man met een koersfiets. Dit gaat natuurlijk veel vlotter. De rest van de tocht was helemaal gemakkelijk te beschrijven. Je fietst omhoog naar een dorp, eenmaal boven laat je je gewoon naar beneden bollen om vervolgens een nieuwe klim te nemen naar het volgende dorp. En zo gaat dit de gehele dag verder. Maar na een paar dorpen begint dit alles door te wegen. En het weer was zoals altijd, zon en wolken en warm. De laatste 8 km gingen naar beneden en moest ik nu en dan in de remmen om niet te snel te gaan. Ondertussen raadpleegde ik mijn gps en constateerde ik dat ik reeds 86 km achter de rug had. En zat ik  aan 800 meter hoogtemeters. En dan kwam de verrassing van de dag. Ik moest vandaag logeren in het prachtige kasteel van Bacharach. En zoals zo vele kastelen zijn deze gebouwd op een hoogte. En met dit gegeven had ik geen rekening gehouden. En de weg ernaartoe was zeer steil, boven de 12%! Het verstand op nul gezet en maar naar boven klauteren. En dit was het ook zo ongeveer, met een snelheid van om en bij de 5 km ga je echt niet snel, eigenlijk juist genoeg om niet om te vallen. Mijn benen deden pijn en kraakten overal. Maar wat een beloning als je uiteindelijk na deze kwelling boven komt. Een echte burcht en dit voor een jeugdherberg! Prachtig gerestaureerd om te gebruiken als jeugdherberg. Mijn  kamer bevond zich in een van de vele torentjes. Niet groot maar wel praktisch ingericht. Smalle gangen met oeroude treden leiden naar mijn woonplaats. En vanop het terras heb je een ongelooflijk uitzicht over de Rijn. Zoiets heb ik nog nooit gezien, onbetaalbaar om daar te logeren maar niet voor degenen die verblijven als gast van de jeugdherberg. De inrichting van het restaurant was ook middeleeuws, alles draaide rond de voorbijgegane geschiedenis. En de koffie die je daar dronk smaakte nog zoveel beter. En na een verfrissende douche wou ik nu een kijkje gaan nemen in het dorp zelf. Dit was dan naar beneden via een oude steile trap, dit beloofde om straks weer naar boven te gaan. Ík kan je nu al zeggen dat Bacharach een mooi klein dorpje is met al die mooie vakwerkhuizen net zoals het vroeger moet zijn geweest. In het dorp was er ook een kleine supermarkt om een drinkyoghurt te kopen. Een drankje niet slecht voor de conditie. Dan een uurtje op een bank gaan zitten om naar de Rijn te staren. Wel breder en grootser dan de Moezel en ook veel meer scheepvaart. De rust om daar te zitten is ook onbetaalbaar al voelde ik wel de vermoeidheid in mijn benen. Na die verkwikkende pauze was het tijd om naar mijn kasteel te vertrekken. Langs die steile trap omhoog, al vind ik het wel een stuk gemakkelijker dan de weg omhoog te rijden met de fiets. En dan kwam het avondeten, eerlijk gezegd stelde ik er mij weinig van voor. Want bij de vorige trok het helemaal op niets. Maar tegen alle verwachtingen in was het zeer goed. Ik at zoals een koning zo goed was het. Maar iets viel mij op dat er weinig of geen fietsers waren. De jeugdherberg lag nochtans aan de fietsroute van de Rijn. Maar ja als je na een lange fietstocht naar boven moet rijden heb je misschien nog weinig zin. Spijtig maar je mist daardoor toch veel. In Traben Trarbah stonden er tal van fietsen geparkeerd en hier maar ene, en dit was mijn fiets! het was een zeer warme zomeravond en dan kon ik met een drankje kijken naar de imponerende Rijn. Wat een panorama, al die lichtjes en boten. Zo het was een leuke fietstocht, ik hoefde zeker niet te klagen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bacharach  Diez

22/08/2018

62km

 

 

 

Na een slapeloze nacht, ik kon de slaap maar niet vinden want het was op mijn kamer een beetje te warm. Maar gelukkig word ik wakker met een stralende zon. Het beloofde een mooie maar hete zomerdag te worden. Ik ben dan ook vroeg gaan ontbijten kwestie om al die schoolkinderen voor te zijn. Spijtig genoeg duurde mijn rust maar amper 10 minuten, toen zij kwamen binnengestormd. Het waren net kinderen die in dagen niet gegeten hadden. De toestanden waren er dan ook navenant. Morsen, rennen, niets was eigenlijk nog veilig voor hun handen. Bijna kreeg ik ook nog een bord muesli over mij heen. Veel heb ik dan ook niet meer gegeten, genoeg om mijn maag te vullen. Terug op mijn kamer alles in de fietszakken gestopt en ik kon terug vertrekken. Ik wist wat er mij vandaag te wachten stond. Uit de Rijnvallei fietsen is niet om mee te lachen. Maar eerst moest ik nog de Rijn zelf oversteken, en bij gebrek aan een brug zou het dan maar met een veerpont zijn. Een leuk oversteekje maar wel tamelijk duur, 2 € 50. Wel plezant om eens op een boot mee te varen al was het maar een kort tochtje. Vanuit Loch begon het grote werk. Door een mooie beboste streek langzaam bergop. Maar dit zou zo niet blijven duren. In Laukenmule was de pret voorbij. Linksaf en de eerste 2 km stijl omhoog, 200 meter hoogteverschil overwinnen op 2 km begint al te tellen. Ik dacht eerst ik geef er de brui aan, veel te zwaar maar ja je fietst maar door en het verstand op nul zetten. Ondertussen druipt het zweet van mijn aangezicht. Maar ik was niet alleen want de hagedissen hielden mij gezelschap in de brandende zon. Eindelijk was ik boven, op deze helling weliswaar want de volgende stond reeds op mij te wachten. Kortom na 36 km zat ik reeds aan 700 hoogtemeters. Ik las op mijn computertje nog 26 km te fietsen. Oei dit ging toch snel vandaag, ik zou te vroeg aankomen maar geen nood in de vorige jeugdherbergen kon ik telkens om 14 uur binnen waarom vandaag dan niet? Onderweg gestopt om nog een koffie te drinken en nog een beetje staan slenteren om uiteindelijk om 13u45 toe te komen aan het kasteel. Mooi en indrukwekkend, maar niet zoals deze in Bacharach. Aan de receptie kreeg ik de leuke melding dat de kamer nog niet vrij was. Om 16 uur ten vroegste en dan nog!! Ja spijtig voor mij, maar kom ik mocht mijn fiets wel plaatsen in de kelderruimte van het kasteel en mijn fietszakken mocht ik achterlaten bij de receptie. En wat moet je dan doen de toekomende twee uur? Wandelen en nog eens wandelen maar met een koersuitrusting valt dat toch ook niet mee. Helemaal bezweet, leuk is iets anders. 2 uur zomaar rondlopen in een kleine stad is toch lastig. De tijd dan maar gedood door een ijsje te eten. Vele malen slenteren door dezelfde winkelstraten tot het uiteindelijk toch vier uur wordt. Om een lang verhaal kort te maken de kamer was beschikbaar. Wel een paar verdiepingen hoger maar er was wel een moderne lift aanwezig maar ik gebruikte toch liever de trap. Ze hadden mij ook een speciale kaart meegegeven om de deur te openen. In het begin stond ik daar maar voor aap met mijn kaartje. Prutsen tot uiteindelijk de deur openging. De kamer vond ik totaal niets. Bijvoorbeeld een raam om naar buiten te kijken, vergeet het maar, een klein simpel raampje die een beetje licht naar binnen bracht, waar je onmogelijk bij kon. Precies zoals in een gevangeniscel, ja behaaglijk was het zeker niet. Maar ach ik kon nu eindelijk mij een wasbeurt geven. Dan naar de drankautomaat om een drankje aan te schaffen. Lekker fris en voor de prijs hoef je het niet te laten. De rivier de Laan bezocht en staan staren naar het water. De tijd gleed voorbij zoals het water voor mij en dan verheugde ik mij om te gaan eten om 18u30. Tevergeefs zocht ik naar voedsel. Het contrast met gisteren was enorm. Hier en daar een beetje charcuterie die overigens veel te warm was. Met zo’n warm weer is het toch beter alles fris te houden. Dan maar op zoek naar iets anders, en ja wel terug pasta. Bach mij niet gezien, gefrustreerd maar afgetrapt op zoek naar iets eetbaars. Ik droomde van friet, maar vond er geen. Toch een hele dure stadt met niet zoveel eetgelegenheden. Dan maar terug naar de jeugdherberg. Daar is er een Bistro waar je ook snacks kan kopen. Toegegeven het was een mooie ruimte om te eten, het geleek op een of andere ridderzaal. Maar het eten! Weinig te krijgen, zeker geen frieten dan maar een pizza besteld en een alcoholvrij biertje. Doch die pizza, triestig waarschijnlijk de een of andere van een goedkoop warenhuis. Stelde niets voor. Och ja voor 5€ kan je niet veel krijgen. Zo ging de tijd weer voorbij en om de tijd te doden nog een bankje opgezocht om lekker te relaxen. En ondanks het late avonduur was het nog altijd vrij warm om niet te zeggen heet. Einde van een dag die niet veel voorstelde, zeker niet de verblijfplaats en het eten. Morgen beter.

Dietz   Mayen

23/08/2018

93 km

 

Ik had een redelijke goede nacht achter de rug in mijn cel. Tijd om te vertrekken naar de ontbijtzaal, kwestie om al de aanstormende menigte voor te zijn. Helaas voor mij was de invasie al begonnen. Eerst op zoek naar mijn plaatsje tussen al die kinderen. Eindelijk gevonden na een tijdje, spijtig moest ik mij grondig tussen de andere gasten wringen om op mijn stoel te geraken. Denk je dat deze mensen een beetje opzij schoven naar links zodat ik tenminste toch wat ruimte zou hebben? Vergeet het maar, integendeel echte boeren waren het. Die oude man moest op zijn plaats blijven zitten, geen centimeter wou hij zich verplaatsen. En let op naast hem was er een zee van ruimte maar hij vertikte het om  te verroeren. Droevig en dan moest ik nog beginnen te eten, wat al niet veel beter was. De koffie was al bijna leeg, één tasje nog, dan maar naar de toog om een vol kopje te tanken.  Ik moest nog mijn broodjes nemen, maar groot was mijn verbazing dat al de broodjes reeds op waren. Natuurlijk de kinderen waren er al mee weg! En ze waren reeds hun lunchpakket aan het vullen, met de nadruk op vullen. Letterlijk propten zij hun zakken vol met lekkere broodjes en ik kon erachter fluiten. Bescheiden een gewone boterham genomen. Na het eten de mensen nog een vriendelijke goeie dag gewenst, kwestie om zelf beleefd te blijven wat zijzelf helemaal niet waren. Mijn fietszakken vullen en dan gaan afrekenen. Maar dit ging niet zomaar vanzelf, want de dame aan het loket twijfelde aan de werking van mijn kredietkaart. In iedere jeugdherberg werkte mijn kaart, maar hier!” Is dit toch een ic kaart er staat Maestro op, oei dit is een probleem”. Maar steekt het toch in dat bakje je zal het zien dat het werkt was mijn suggestie. Amai het werkte daar stond ze te kijken vol verwondering. Wat een toestanden! Naar de kelder  en mijjn fiets meegenomen voor een lange rit.  Ik moest de weg nemen naar Montabaun, spijtig genoeg was dit een hele drukke weg. Iedereen reed erop vrachtwagens, autobussen auto’s en ik. Van pure schrik reed ik er af. En ik staarde naar al het voorbijrazende verkeer. Andere wegen gezocht maar ik vond er niet. Dan maar tussen al die camions die naast mij voorbijraasden. Na een tijdje hield ik het voor bekeken. Nog even de kaart raadplegen en zag ik tot mijn blijdschap een weg die door een of ander woud ging. Deze maar genomen en na een poos kwam ik aan een splitsing, rechts of links daar had ik het raden naar, dan maar rechtdoor wat natuurlijk de foute weg was. Ik was verdwaald in het woud en de schrik sloeg mij om het hart. Waar was ik nu? Weet ik veel, de enige optie was de bosweg blijven volgen en na een tijdje kwam ik aan hetzelfde punt uit! Zo had ik veel tijd verloren en mocht ik weer staan kijken naar al het verkeer. Nu moest ik niet meer twijfelen terug die weg op voor 6 kilometer. Maar deze kilometers waren een verschrikking. En de weg ging dan een stuk bergop wat mij nog trager deed fietsen en het verkeer die achteropkwamen volop in de remmen moest. Om gek van te worden, uiteindelijk kwam er een einde aan deze nachtmerrie. De oorzaak lag grotendeels bij mijzelf want ik moest maar betere kaarten aangeschaft hebben dan had ik al deze ellende niet meegemaakt. Daarna was het verkeer minder druk geworden en kon ik meer ontspannend fietsen. Ach het parcours vandaag was ook zoals de vorige dagen, dit wil zeggen op en af en de warmte die het ook nog moeilijk maakte. Niet ver van de Rijn kwam ik een klein kruidenierswinkeltje tegen. Terstond plofte ik mijn fiets tegen de gevel en bestormde de winkel. Alles kon ik daar krijgen wat ik wou, met het besef dat ik nog een hele trip voor de boeg had. Wat verder stak ik via een enorme brug de Rijn over, dan volgde ik een smal fietspad tot ik een verkeerde weg nam. Deze stond niet op mijn kaart, blijkbaar fietste ik nu op een autoweg! Wat was ik blij dat er nog een plek van een meter over was om te fietsen. Maar ja het verkeer raasde mij voorbij… Och ik was kwaad op mijzelf, want wat doe ik hier toch? Aan alles komt een eind zo ook aan deze weg. Wat een verademing om op een rustige weg te fietsen. De warmte en de vele hellingen hielden mij gezelschap en de krachten verdwenen uit mijn lijf. Na 90 bewogen kilometers bereikte ik Mayen. Je zou verwachten ik rijd nu naar de jeugdherberg en dat was het dan. Vergeet het maar want ook deze jeugdherberg lag boven op een heuvel. En niet zomaar eentje. Langs de weg stond er een leuk bordje met de stijgingspercentage van 17%. Nee zeg dat is een muur en als je naar boven keek was het echt ook een muur en daar moet ik nog naar boven. Was het niet beter om af te stappen dan mij zelf af te peigeren. Ik begon met 10 meter te fietsen dan 20, dertig en zoverder. En zo tot de top van de herberg! Ik was trots op mijzelf dat ik dit had gepresteerd na een zo’n lange zware dag. Na een vlotte inschrijving en de fiets in de garage ging ik mijn kamer opzoeken. Ík stond werkelijk versteld van de inrichting daarvan. Modern tot en met, alles werkte elektronisch. Dit was wel een driesterren hotel. De stad Mayen heeft ook een kasteel zeer fraai gelegen op een helling en ook een schuine kerk. Wie heeft die kerk gebouwd? Ik wou het kasteel bezoeken maar was te laat, want ik denk dat de binnenruimte de moeite waard is om een bezoekje te brengen. Dan maar in het centrum gewandeld met zijn winkels en vele eetgelegenheden. Op zoek naar een cadeautje doch vond er geen. Mijn kaartje is thuis ook nog niet toegekomen. Spijtig! Terug naar de Herberg met die kinderen. Weeral volop rumoer op de gang, roepen springen en wat weet ik al niet meer. Tot ze aan mijn deur begonnen te kloppen!! De maat was vol, nu heb ik zelf even staan roepen. Hij begreep niet wat ik zei, wel in plaats van in het Duits zou ik het wel eventjes in het Nederland gaan roepen. Ja dan was het rap gedaan, geen problemen meer gehad die avond. En nu op naar de eetzaal en verwachtte zoals overal aan een toeloop maar dit was nu niet het geval, de eetzaal voor de gasten was gescheiden van de schoolkinderen. En het eten kon eigenlijk niet beter. Broodje gehakt met worteltjes en aardappelen. Eenvoudig maar toch zo lekker, meer moet dit voor mij niet zijn. En een grote kan thee is zo fris om te drinken. Nog een avondwandelingetje in de stad en wat zitten kuieren om mijn kamer en zo was de dag alweer voorbij.

 

 

 

Mayen   Prüm

24/08/2018

81 km

 

 

 

 

 

Na een goede nachtrust hoorde ik de regen kletteren tegen de ruiten. Oei dit zag er niet goed uit. Terstond het weerbericht geraadpleegd en het zou nog meevallen vandaag, alleen de warmte was ik kwijtgeraakt. Gisteren was het nog 35 graden en vandaag moest ik tevreden zijn met de helft. En morgen ging er nog een stuk vanaf.  Na een goed ontbijt naar de balie om af te rekenen. De dame vroeg me achter een papier die ik getekend had bij aankomst. Ja waar was deze gebleven? In ieder geval zij kon er niet om lachen. Daar gaat de Duitse vriendelijkheid.  Ja dit is nu zo tegenwoordig, thuis of op reis de mensen zijn overal hetzelfde. Moest je voor de vriendelijkheid op reis gaan je zou van een kale reis thuiskomen. Maar kom niet klagen, mijn regenjasje aangetrokken en dan maar op weg naar Prüm. Het is niet altijd eenvoudig om een stad uit te geraken met een gps en zoals vele malen reed ik iedere keer verkeerd. Opeens kwam er een wagen naast mij rijden en die haar bocht wat verder veel te kort nam en mij vervolgens ondersteboven reed. Uiteindelijk terug maar de hoofdweg genomen want ik kon de juiste weg maar niet vinden. Eenmaal buiten de stad was het op en af ja veel vlakke wegen kent men niet in de Vulkaan Eifel. Maar het is wel een prachtig stuk natuur om in te fietsen. Na een poosje te hebben gefietst kwam ik in de kleine stad Kelberg. Al dit volk hier langs de straten, wat zou er hier voorbijkomen?  De Duitsland tour of de ronde van Duitsland voor profwielrenners. En al die mensen en kinderen op straat niet te doen. Ik volgde hun voorbeeld en wachtte  dan ook tot de koers voorbij rijd.  Het was wel nog een hele poos dat zij daaraan kwamen. Maar je kon wel merken dat de toeschouwers niet veel kaas hadden gegeten van wielerkoersen. Zij stonden bijvoorbeeld met de kinderen veel te dicht op de straat. De politie deed al even gek, bij het voorbij rijden staken zij hun hand omhoog naar de toeschouwers, nooit meegemaakt zoiets dat zie ik in België niet snel gebeuren. En dan eindelijk kwam de koers in aantocht en het viel mij op dat de renners en al zeker de sportbestuurders met hun wagens heel traag voorbijreden. Nog gekker was dat zij ook hun handen omhoogstaken naar al de mensen. In België vliegen zij voorbij met hoge snelheden en luid claxonneren. Eenmaal die ganse karavaan voorbij vertrok ik dan ook. Maar dan was het aan mijn beurt, al die mensen roepen en tieren van jewelste en wat doe je? Ook uw  handen omhoogsteken zowel naar de ene en de andere zijde. Tien kilometer voor Gerolstein was de weg onderbroken en mocht ik terug de binnenwegen gaan opzoeken. Eenmaal in Gerolstein keek ik even naar mijn hoogtemeters en die waren al flink zoals de wegen gestegen. 1000 meter om precies te zijn en dit op amper 50 kilometer. Maar dan begon de finale, de ene na de andere helling volgde elkaar op. Ik volgde veel fietswegen maar het bleef ontzettend zwaar klimmen. 5 misschien 6 kilometer per uur veel meer zat er niet in. Het was moeilijk en vooral mijn knieën begonnen pijn te doen. Het sein dan om zo soepel mogelijk op een kleine versnelling te fietsen. Maar dit valt niet altijd mee. Eindelijk na 80 kilometer en liefst 1450 hoogtemeters aangekomen in Prüm. En wat dacht je de herberg lag zoals gewoonlijk boven op de top. Ik was toch blij dat ik na al die uren van mijn fiets mocht stappen. Vriendelijke vrouw terug aan de balie, mijn fiets geplaatst in de garage. Mijn kamer was zeer ruim en goed. Ja niet te vergelijken met mijn kasteel in Diez die meer geleek op een gevangeniscel. Eén deugddoende douche genomen en dan een koffie en naar de stad op zoek naar mijn cadeaus maar zoals altijd vond ik er geen. En ja het eten zoals de voorbije dagen spaghetti. Op zeven dagen vijfmaal pasta is toch wel een beetje van het goede teveel. Evenwel voor een fietser is dit natuurlijk helemaal niet slecht. Vandaag kom ik ook tot de vaststelling dat al de drank die je aan de automaten koopt de pand gewoon terugkrijgt. En wat deed ik, ik gooide mijn lege flessen iedere keer in de vuilnisbak. Ik zal dit maar niet verder vertellen zeker! Ik had nog tijd om even naar de plaatselijke supermarkt te gaan. En ik vond mijn zeep waar ik al die tijd op zoek naar was. Als ik terugkijk op deze dag was het een zware maar mooie rit. Niet alleen vanwege de heuvels maar ook de harde tegenwind. Ik zag al uit naar morgen want dan was het de laatste rit naar Eupen.

 

 

 

Zaterdag  25/08/2019

Prüm   Eupen

73 km

Ochtend in Prüm en het weer ziet er helemaal niet fraai uit. Lichte regen maar vooral de temperatuur amper 5 graden. En de wind was ook al krachtig aanwezig. Ja het zouden nog 70 lange kilometers worden. Maar eerst naar de ontbijttafel en deze was zoals gewoonlijk rijk gevuld met alles wat je  wou. De eerstvolgende uren zou ik zeker niet de een of ander hongerklop krijgen. Na het ontbijt naar mijn kamer om voor de laatste maal mijn fietszakken klaar te maken voor de rit naar Eupen. Vlak zou het overigens niet worden vandaag, veeleer een rit met talrijke lange beklimmingen. De zon was niet van de partij, dreigende wolken kwamen op me af met nu en dan lichte regen. Maar wel koude temperaturen, bergop ging dit nog omdat je voldoende in het zweet kan rijden maar eenmaal de weg naar beneden was het toch merkbaar veel frisser geworden. Ik kreeg er warempel koude voeten van en het zou er gedurende de dag niet beter op worden. En zeggen dat ik een paar dagen voordien geconfronteerd werd met temperaturen die boven de dertig graden uitstegen. In ieder geval de tijd ging vooruit en ook de kilometers. De grens met België werd bereikt en nu restte mij nog een stuk door de Hoge Venen te fietsen. In Robertville maakte ik een stop bij de plaatselijke bakker en in tegenstelling tot in Eupen was het meisje heel vriendelijk om Duits te praten. Het klinkt raar maar ik veronderstel dat je in Duitstalig België toch de Duitse taal machtig bent. Voor mij is dit goed omdat ik geen woord frans kan spreken.  Ik spreek van een bakker maar daar tegenover kwam de geur van lekkere frieten mij tegemoet. Eigenlijk had ik veel zin in een pakje friet, spijtig   moest ik nog een tijdje verder fietsen en met een maag vol friet dat zag ik niet direct zitten. En mijn broodjes smakelijk opeten op een bankje was ook een beetje te veel gevraagd. Er stond wel een bankje buiten maar de gure wind weerhield je er toch van om daar plaats te nemen. Nee broodje naar binnen en terug vertrekken richting Botrange. Ja het hoogste punt van België daar moest ik toch over fietsen.  De weg ernaartoe is ook geen lachertje en dit niet vanwege de steilte, maar wel het drukke verkeer!! Ja wat een contrast terug met de voorgaande wegen door de Venen. Eenmaal de top is het nog vele kilometers vals plat fietsen om dan de laatste kilometers naar Eupen in volle vaart naar beneden te vlammen. Eigenlijk kwam ik nog heel vroeg aan te Eupen, onverhoopt kon ik misschien nog een trein vroeger nemen. Maar warempel in Eupen geraakte ik de weg kwijt, het station was  niet te vinden dan maar de weg gevraagd. En ja tegen dat ik het station bereikte stond de trein vertrekkensklaar, spijtig voor mij want ik moest nog mijn fietsticket afdrukken. De rest kan u raden de trein reed voor mijn neus weg. Dan maar wachten op de volgende en die liet zich nog een poosje op zich wachten. En een uur kan lang duren vooral als het stationsloket ook zijn deuren sluit op een zaterdag namiddag. Dan een poosje rondgezworven in Eupen. En eindelijk kon ik de volgende trein nemen. Op mijn gemak het landschap zien voorbijschuiven en mijmeren over de afgelopen week en zo bereikte ik Gent en daar kon ik de trein nemen naar Oudenaarde.