solo op de fiets door Duitsland

Hier komt het verslag van mijn tocht door Duitsland

Eerste rit

Naar Vlissingen

Na een aantal jaren met de jongens fietstochten hebben gereden komt er een tijd dat dit voorbij is. De tijd gaat snel en de kinderen worden ouder en dan ook de zin om met vader op reis te gaan. Op de een of andere dag sta je dan voor de keuze ofwel fiets je alleen verder of stop je er gewoon mee. Fietsen doe ik toch, dit zijn dan meestal toertochten. Maar alleen een trektocht maken is nog iets anders, daar komt toch heel wat bekijken. Een solotocht maken leek mij wel iets dit jaar, meer dan een week moest dat dan ook niet zijn en liefst niet te ver van huis zo kon ik altijd terugkeren als ik het niet meer zag zitten. Ondertussen had ik op het internet iets gevonden om te logeren bij vrienden op de fiets. Dit zijn mensen die huis openstellen voor fietsers, wandelaars en anderen zolang ze maar niet met de auto komen. In Nederland bevinden zich de meeste adressen. Voor 18 euro krijg je een bed en ontbijt. Zo werd ik maar lid van deze organisatie en dan pas krijg je toegang tot een databank van al degenen die hun huis openstellen voor de fietsers gastvrij te ontvangen. Was het maar zo! Het eerste probleem was om adressen te vinden waar je alleen welkom bent. Het spreekt vanzelf dat zij liever twee mensen te logeren leggen, dat brengt meer op. Ik heb er 6 weken overgedaan om 7 adressen te zoeken. Dat was al een vreemde vaststelling. Gelukkig kan je al die zonder enige moeite annuleren. Maar kom ik zou het even willen proberen wat nu eigenlijk het resultaat is van te logeren bij vrienden van de fiets. Een weekendje gepland naar Vlissingen. Heen en terug zo’n 160 km. Met de mtb  en een fietszak zou ik wel toekomen. En zoals het gehele jaar was het vandaag ook een stralende warme dag. Alleen dat fietsen viel niet zo mee met mijn zware mtb banden. Eigenlijk zijn deze meer geschikt om op landelijke paden te fietsen laats staan op asfalt. Maar kom geen gezeur op  naar Vlissingen en dit via veel rustige wegen. Door het vlakke maar mooie Meetjesland en na een paar uur fietsen bereik je dan Breskens. Daar ben je genoodzaakt om de overzet te nemen. Voor 4 euro mag je mee voor ongeveer een 15 minuten te varen. Eigenlijk was ik veel te vroeg in Vlissingen want voor 17 uur mag je nergens binnen. Persoonlijk vind ik dit wel vervelend. Maar ja wat doe je daaraan? Een tasje koffiedrinken en wat rondlopen tot het tijd was. En dan begonnen  de problemen. Het huis gevonden aangebeld en er deed een man open. Ja fiets maar een blokje om en dan kom je aan in mijn tuin. Zo deed ik dit dan maar en wat mij opviel was vooral de grote warboel, bijna een stort kan je zeggen. Kom gooi je fiets maar tegen die andere! Waar was dan die overdekte fietsplaats? Toch maar voor het zekere mijn fiets aan de ketting gelegd. Ik was niet de enige logies. Ook een paar jonge  mensen die gratis mochten logeren, en deze waren afkomstig van Australie. De bedoeling nu is als je ooit een fietstocht maakt en je .  .passeert hun huis dan mag je gratis logeren. En dan moet ik meneer volgen naar boven tussen al die rotzooi en rommel. Boven aangekomen toonde hij de kamer, verre van gezellig. Maar dan kwam de grote verrassing, ik mocht een slaapplaats uit kiezen en de andere was voor een persoon die nog moest komen. Dit was niet volgens afspraak want een soloreiziger heeft altijd recht op een kamer alleen maar nu moest ik deze delen. Veel zin had ik niet meer om te blijven. Maar op dit tijdstip nog een of ander hotel te gaan zoeken zag ik nu ook niet meteen zitten. Dan maar gebleven en dit toch maar rare huis. Ik zou nog veel andere feiten kunnen vertellen over dit huis en zijn bewoners maar dit heeft toch geen zin. Dan maar een beetje op mijn bed gelegen, en wachten tot mijn kamergenoot zou toekomen. Gelukkig viel dit nog enigszins mee, maar natuurlijk privé heb je helemaal niet of je kiest daar zelf voor . Om een lang verhaal kort te maken, ik had er honger van gekregen en in Vlissingen is er geen gebrek aan Restaurants, alleen de enen al duurder dan de andere! Mijn vis die ik bestelde was wellicht de kleinste die ze  hadden gevangen en mijn aardappeltjes die zwommen in het vet. Misschien de verkeerde uitgekozen? Daarna een wandeling langs de boulevard van Vlissingen om de tijd een beetje te doden. En dan maar gaan slapen, ik bedoel ik heb getracht die Nacht een beetje de slaap te vatten. Ja als je geen privé hebt is dit toch vervelend, zo reizen is niets voor mij. Het toppunt kwam dan bij het ontbijt. Eigenlijk zou ik beschaamd zijn om zoiets uw gasten voor te zetten. Eén schamel stukje geel brood en van beleg kon je enkel maar een voorstelling van maken. Maar hij ging voor twee mensen een eitje bakken En het was werkelijk een ei. Eén omelet verdeel in twee stukjes. Voor mij het sein om te betalen wel was ik verplicht om nog een beetje gemeentetaks  te betalen. Met een lege maag dan maar snel vertrokken richting de overzet. Veel zin had ik niet om te fietsen, vakantie is voor mij toch iets anders dan dit weekend. Gelukkig voor mij dat  ik tijdens het fietsen nog een bakker vond om een paar koeken te kopen. En wat verder kon ik in een supermarkt nog een paar flessenwater kopen want het was ondertussen ontzettend warm geworden. Zo ben ik dan na een paar uur thuisgekomen. Vrienden op de fiets is niet mijn ding, ik heb nu wel een zeer slechte ervaring meegemaakt, er zullen zeker wel mensen bij zijn die het goed bedoelen. Maar voor mij hoeft het niet meer en was mijn besluit om al de andere adressen in Nederland te annuleren. En nu moest ik op zoek naar een andere bestemming.

 

Eupen     Hellenthal

 

18/08/2018

Zo de keuze was gemaakt het zou een tocht worden door het  Duitse Eifel gebergte. En de jeugdherbergen waren ideaal om te logeren. Eerste rit van Eupen naar Hellenthal. Deze morgen was ik wel een beetje zenuwachtig om te vertrekken aangezien ik de grootste moeite had met het plaatsen van de fietstassen. Uiteindelijk zaten zijop zijn plaats en kon ik de eerste meters fietsen naar het station van Eine om daar de trein te nemen naar Gent. Een fiets plaatsen op een trein in België is een moeilijke opgave vanwege het hoogteverschil van perron en trein. Die trappen omhoog met die fietstassen is niet altijd evident, maar kom met wat meer moeite ging het toch. In Gent aangekomen was het net andersom, fiets dragen naar beneden. Dan de roltrap naar beneden en de trappen weer omhoog naar het volgende perron. Ik moet zeggen de nieuwbouw in Gent is toch al beter aangepast aan fietsers. Maar niet de trein! De conducteur vertelde mij om de eerste wagon te nemen en daar kon ik de fiets wel ergens kwijt. Precies een plaatsje en de rest ja dit zou een probleem worden. Maar kom in Brussel stapten er nog een paar mensen op met de fiets en zo was het portaal zo goed als volzet. Tegen dat ik in Eupen aankwam was ik bijna geheel alleen in de eerste wagon. Eenmaal de trein verlaten kon ik beginnen aan mijn avontuur van één week. Het was nu rond de middag en ik had honger gekregen, dan maar op zoek naar een broodje bij een plaatselijke bakker. Goed bevoorraad kon ik vertrekken en ik vertrouwde enkel op mijn gps om uit de stad te komen. Dit viel niet zo direct mee, want de juiste weg kon ik niet meteen vinden. Ik had een parcours gedownload naar Hellenthal. Aangezien ik een gps heb zonder kaarten was het in het begin wel een beetje zoeken naar de juiste weg. Dan maar de kaart bovengehaald en dan kon ik mij beter oriënteren. Ik zou de weg nemen naar Raeren . Daar aangekomen het fietspad genomen van de Vehn Bahn. Prachtig pad door de venen en rustig, maar je bent er niet alleen vanwege de vele fietsers. Eenmaal van deze weg af begonnen de wegen meer en meer lastiger te worden. Zoals een weg die stukken tot 15% aangaf. Ja het viel niet mee om met een zwaarbeladen fiets naar boven te rijden. 8 kilo bagage plus fiets is al gauw 20 kilo.

 

 

 

 

moe maar voldaan voor de eerste dag!
Fiespad Vehn Bahn
rustpauze

mooie natuur

Maar de natuur en omgeving mochten er zeker zijn. Uiteindelijk na 3 uur fietsen Hellenthal bereikt om dan op zoek te gaan naar de jeugdherberg. Ja ik mocht het toch een paar keer vragen waar deze nu precies zich bevond. Een mooi oud gebouw, met vriendelijke mensen die direct meegingen om mijn stalen ros van een plaats te voorzien. Een afgesloten garage, ja beter kan dit niet zijn. Daarna een douche genomen die wel gemeenschappelijk was. Maar de kamer was verder prima en voor het geld moet je het zeker niet laten. Ik denk ongeveer 40 euro halpension. Voor deze avond op het menu spaghetti, goed voor een fietser. Dan maar op de kamer een rustige avond doorgebracht. Lezen, kaarten bestuderen voor de volgende dag. gps opladen, gsm en nog vele andere dingen. Kortom het was een leuke dag. Een probleem. Voor morgen moest ik mijn kamer voor 9 uur verlaten. Dit betekende vroeg opstaan en dit op vakantie!

 

 

 

Zondag 19/08/2019

 

Hellenthal     Gerolstein

 

 

Ja vandaag moest ik vroeg uit de veren want om 9 uur vloog ik al buiten. Het ontbijt was op zijn Duits, of met andere woorden zeer goed. Alhoewel ik wel een beetje te weinig heb gegeten. Morgen zal ik toch meer mijn tijd nemen om zoveel mogelijk brandstof tot mij te nemen. 30 minuten later vertrekken scheelt toch wel een beetje. Deze morgen ging het heel traag aan de balie om te vertrekken. Veel woorden maar het gaat helemaal niet vooruit. Eindelijk was het mijn beurt. Al die uitleg om te vertrekken amai, en voor mijn fiets moest ik nog wat wachten. De deur was nog gesloten en er was nog niemand om deze open te doen! Tot op het moment dat ik van mijn oren maakte dat ik direct mijn fiets moest hebben want ik wou verder reizen. Opeens bleek er iemand buiten te staan en die had de garagepoort al opengedaan. Fietszakken goed geplaatst en maar vertrokken. Direct de juiste weg genomen, mijn gps deed het uitstekend, maar de weg wat verder ging steil bergop. En het zou vandaag niet de laatste helling worden. Na 13 km had ik reeds 300 meter hoogte overwonnen, ja dit kan al tellen. Via zeer rustige wegen aanbeland te Blankenheim. Kleine historische stad met een mooi kasteel, maar ik was meer op zoek om een lekkere tas koffie te drinken. De eerste tearoom die ik probeerde was helemaal niets. Ten eerste er waren te veel bijen en ten tweede duurde mij het te lang om bediend te worden. Dan maar een ander en deze was beter, en de koffie was ok. Och ja het weer nog vandaag. Warm en zomers zoals het al een gehele tijd was. Even op mijn kaart gekeken en het was het beste om op fietswegen verder te fietsen. Dit was dan voortdurend door mooie bossen en wouden, stilte verzekerd en prachtige natuur. Misschien wel een eindje verder rijden maar het loont beslist de moeite. Hillesheim is ook zo een prachtig dorp met nog een middeleeuwse muur eromheen. Maar van al dat kijken was ik de weg kwijt. Dan maar de kaart bovengehaald en zien waar ik precies naar toe moest. Maar opeens verloor ik mijn evenwicht waardoor ik pardoes op de grond viel. Ja daar lag ik daar met al mijn hebben en houden. Een beetje geschaafd en mijn fiets was nog ok. De warmte begon mij nu toch een beetje parten te spelen en de vermoeidheid ook. Maar Gerolstein kwam in zicht. Maar onvermijdelijk lag de jeugdherberg op een top van een heuvel. En ik kan je verzekeren dat het wel degelijk een lange klim was en als je dan voorbij een openluchtzwembad fietst heb je meer zin om af te stappen en in het heerlijke water een duik te nemen. Vriendelijke ontvangst in de jeugdherberg, kon niet beter, terug mijn fiets geplaatst in de garage en dan naar mijn kamer. Een douche genomen en dan weer de fiets op naar beneden op zoek naar een lekkere ijscoupe. En zo’n Gerolstein watertje kan toch goed smaken. En dan ja wederom terug omhoog naar de jeugdherberg, amai mijn benen. Even op bed mijn gaan liggen. En de kamer vandaag was prima. Een vierpersoonskamer met een prachtig uitzicht op de mooie heuvels van het Eifel gebergte. Dan was het ondertussen tijd om te gaan eten. Terug een fietsmenu. Soep, rijst en curry en met een hele grote kan koude thee. Die thee vond ik goed maar het eten veel minder, is helemaal niet mijn meug. Maar ja het was dat of niets! Na het eten in de buurt nog een wandelingetje gaan maken om wat te ontspannen (nou ja). Ik had er terug dorst van gekregen, zo diende het kraantjeswater ook nog voor iets. Terugkijkend was het een mooie dag. Morgen zou het terug een lastige dag worden richting de Moezel

 

heerlijk ijsje


 

Gerolstein    Traben Trarbach

 

20/08/2018

 

 

 

Na een rijkelijk ontbijt genuttigd te hebben. Dit was dan 4 tassen koffie, drie broodjes, salami, kaas en vele andere lekkernijen. Of met andere woorden geformuleerd, ik had mij vol gepropt om toch maar niet snel honger te krijgen. Ondertussen was de garagepoort open en kon ik beginnen met het plaatsen van mijn fietstassen en ik bleef maar prutsen tot ze uiteindelijk goed zaten. Het vertrek was geen lachertje, direct omhoog steil en lang. Klein verzet meteen maar genomen om niet direct over mijn toeren te gaan. De omgeving was wel mooi om te fietsen, stilte alom en schitterende wouden. Maar na een paar kilometer druppelde het zweet al van mijn gezicht en mijn rug voelde al klam aan. Vanaf Manderscheid tot Groslittgen lag het zwaarste punt. Vanuit het dal zeer steil omhoog met talrijke haardspeld bochten. En de hoogtemeters tikten maar aan. Mooi was het wel maar met fietstassen klimmen is toch wel een zwaar karwei. Vandaag was de zon niet van de partij maar wel een meedogenloze wind die het fietsen nog moeilijker maakte. En plots kwam de grote stad in zicht die luistert naar de naam Wittlich. Opeens kwam je er een warmte tegemoet vanuit de Moezel. Ja je kon merken dat je het klimaat verliet van de Vulkaneifel en in een andere streek terechtkwam. In Wittlich was het juist kermis, gezellig vond ik het daar niet. Na uren tussen de mooie weilanden en bossen te hebben gefietst van de vulkkaneifel was het contrast toch erg groot. Er was zojuist een varken aan het spit gestoken, overal kraampjes, maar de gezellige terrasjes waren niet te bereiken. Een domper voor mij want ik had er mij zo erop verheugd om een tussenstop te maken. Maar met al dit volk wou er toch snel mogelijk weg. Van Wittliich zou ik dan de weg nemen naar de Moezel via een oude spoorweg. Dit is dan de Maare Radweg. Die begint in Daun en stopt letterlijk aan de Moezel. Ik kon deze weg ook genomen hebben, vooral omdat deze geen enkele helling kent. Nee de fietser moet rijden door tunnels en over bruggen. Maar ja ik koos natuurlijk voor het moeilijkste! Vanaf de Moezel moest ik nog zowat 30 km fiietsen tot Trarbach en dit langs de mooi oever. Ondertussen was het terug zonniger en warmer geworden en mijn bidons begonnen serieus te slinken. Nu langs de rivier is er geen gebrek om te stoppen om wat bij te tanken. Maar ik had geen zin om te rusten, dan maar door rijden tot aan de aankomst. En na een paar uren bereikte ik ook de jeugdherberg. Vriendelijke mensen en een speciale grote plaats om uw fiets te stallen. En als ik aan mijn kamer kwam en de deur opendeed wachtte er mij een grote verrassing. Wat stond er op de tafel?  Een grote fles water en twee stukken fruit, een peer en een appel. En nog een paar koeken erbij. Amai vooreerst die grote fles water soldaat gemaakt en wat koeken gegeten. Daarna een verfrissend douche en aan de bar een lekkere koffie gedronken. Daarna terug naar de stad gefietst om een aanzichtkaart te kopen. Een beetje rondlopen op zoek naar souvenirs maar ik vond er geen. Dan was het terug tijd om naar de kamer te gaan. Ik had ook geluk want dicht bij de jeugdherberg was er een Lidl. Daar kon ik water kopen en grote zak chips. Ook een drinkyoghurt mag er niet op het menu ontbreken. Om 19 uur was het terug eten geblazen, maar wat een teleurstelling. Vandaag op de kaart, spaghettisaus en rijst. Veel zin had ik niet meer en trouwens de pasta plakte aan elkaar. Nee het eten in de jeugdherbergen viel tegen. En wat doe je daarna? Naar de Moezel wandelen om een rustig bankje te zoeken. En die vond ik dan ook langs het rustige water die ergens toch een groene kleur had. Ik moet toegeven dag ik vorig jaar ook op een bank zat en stond te staren naar de Moezel tezamen met mijn vrouw en dit heeft wel een ander gevoel. Een beetje last al van heimwee? In ieder geval heb ik toch een hele poos gezeten op deze bank. De tocht van vandaag zat trouwens ook in mijn benen. Maar als ik terug kijk was het een rit, wel heel zwaar maar wel de moeite, en morgen is het al dinsdag en dan zal het gaan naar de rivier De Rijn waar ik al naar uitkijk. Nu zit ik weer op mijn kamer en buiten is het niet stil vanwege rumoerige jongeren. Ja wat een verschil met Hellenthal waar je een speld hoorde vallen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Traben Trarbach    Bacharach

21/08/2018

 

De vierde rit alweer, ja het gaat vooruit. Het ontbijt was zoals gewoonlijk heel goed maar er was wel veel rumoer vanwege al die kinderen. Dit moet je erbij nemen als je in een jeugdherberg overnacht. Een leuk vooruitzicht vandaag met een pittig ritje naar de Rijn. De eerste 20 km was om de beentjes los te fietsen langs de imposante Moezel. Het moet niet altijd direct klimmen wezen. Maar in Zell was het gedaan met de pret. Eerst rustig aan om dan naar Peterswald sterk omhoog te klimmen (11%). Duwen en trappen en de meters aftellen totdat ik werd voorbijgefietst door een man met een koersfiets. Dit gaat natuurlijk veel vlotter. De rest van de tocht was helemaal gemakkelijk te beschrijven. Je fietst omhoog naar een dorp, eenmaal boven laat je je gewoon naar beneden bollen om vervolgens een nieuwe klim te nemen naar het volgende dorp. En zo gaat dit de gehele dag verder. Maar na een paar dorpen begint dit alles door te wegen. En het weer was zoals altijd, zon en wolken en warm. De laatste 8 km gingen naar beneden en moest ik nu en dan in de remmen om niet te snel te gaan. Ondertussen raadpleegde ik mijn gps en constateerde ik dat ik reeds 86 km achter de rug had. En zat ik reeds aan 800 meter hoogtemeters. En dan kwam de verrassing van de dag. Ik moest vandaag logeren in het prachtige kasteel van Bacharach. En zoals zo vele kastelen zijn deze gebouwd op een hoogte. En met dit gegeven had ik geen rekening gehouden. En de weg ernaartoe was zeer steil, boven de 12%! Het verstand op nul gezet en maar naar boven klauteren. En dit was het ook zo ongeveer, met een snelheid van om en bij de 5 km ga je echt niet snel, eigenlijk juist genoeg om niet om te vallen. Mijn benen deden pijn en kraakten overal. Maar wat een beloning als je uiteindelijk na deze kwelling boven komt. Een echte burcht en dit voor een jeugdherberg! Prachtig gerestaureerd om te gebruiken als jeugdherberg. Mijn  kamer bevond zich in een van de vele torentjes. Niet groot maar wel praktisch ingericht. Smalle gangen met oeroude treden leiden naar mijn woonplaats. En vanop het terras heb je een ongelooflijk uitzicht over de Rijn. Zoiets heb ik nog nooit gezien, onbetaalbaar om daar te logeren maar niet voor degenen die verblijven als gast van de jeugdherberg. De inrichting van het restaurant was ook middeleeuws, alles draaide rond de voorbijgegane geschiedenis. En de koffie die je daar dronk smaakte nog zoveel beter. En na een verfrissende douche wou ik nu een kijkje gaan nemen in het dorp zelf. Dit was dan naar beneden via een oude steile trap, dit beloofde om straks weer naar boven te gaan. Ík kan je nu al zeggen dat Bacharach een mooi klein dorpje is met al die mooie vakwerkhuizen net zoals het vroeger moet zijn geweest. In het dorp was er ook een kleine supermarkt om een drinkyoghurt te kopen. Een drankje niet slecht voor de conditie. Dan een uurtje op een bank gaan zitten om naar de Rijn te staren. Wel breder en grootser dan de Moezel en ook veel meer scheepvaart. De rust om daar te zitten is ook onbetaalbaar al voelde ik wel de vermoeidheid in mijn benen. Na die verkwikkende pauze was het tijd om naar mijn kasteel te vertrekken. Langs die steile trap omhoog, al vind ik het wel een stuk gemakkelijker dan de weg omhoog te rijden met de fiets. En dan kwam het avondeten, eerlijk gezegd stelde ik er mij weinig van voor. Want bij de vorige trok het helemaal op niets. Maar tegen alle verwachtingen in was het zeer goed. Ik at zoals een koning zo goed was het. Maar iets viel mij op dat er weinig of geen fietsers waren. De jeugdherberg lag nochtans aan de fietsroute van de Rijn. Maar ja als je na een lange fietstocht naar boven moet rijden heb je misschien nog weinig zin. Spijtig maar je mist daardoor toch veel. In Traben Trarbah stonden er tal van fietsen geparkeerd en hier maar ene, en dit was mijn fiets! het was een zeer warme zomeravond en dan kon ik met een drankje kijken naar de imponerende Rijn. Wat een panorama, al die lichtjes en boten. Zo het was een leuke fietstocht, ik hoefde zeker niet te klagen